«Το πρόβλημα είναι ότι δεν γίνεται λόγος για την αγάπη. Στο Μαρόκο οι άνθρωποι φοβούνται την ομορφιά, την τρυφερότητα. Βλέπουν όλη μέρα βίντεο του Ισλαμικού Κράτους, φόνους σε απευθείας μετάδοση, και δεν ανέχονται να δουν ένα φιλί στην τηλεόραση».

Γεννημένη το 1981 στο Ραμπάτ του Μαρόκου, η Λέιλα Σλιμάνι, βραβευμένη με το Goncourt για το μυθιστόρημά της «Γλυκό Τραγούδι», δε φοβάται στο νέο της βιβλίο «Σεξ και ψέματα, Η σεξουαλική ζωή στο Μαρόκο» να αποκαλύψει τη σεξουαλικότητα των Μουσουλμάνων γυναικών. Η πατρίδα της είναι ακόμα μια αραβική χώρα, όπου οι γυναίκες εξακολουθούν να αγωνίζονται για ισότητα και το φύλο παραμένει ένα ανέγγιχτο ταμπού. «Οι γυναίκες μπορούν να είναι είτε παρθένες, είτε παντρεμένες», λέει η Σλιμάνι σε μια συνέντευξή της.

Βέβαια, θα με κατηγορήσουν ότι δεν αγαπώ τη χώρα μου, ότι δεν σέβομαι τη θρησκεία μου και την ταυτότητά μου. Θα μου πουν ότι […] το Μαρόκο δεν είναι Σουηδία και ότι η καταδίκη της ακολασίας, του ελεύθερου έρωτα και των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου ανήκει στις θεμελιώδεις αξίες μας. Άλλοι, από τα γραφεία τους στα γαλλικά πανεπιστήμια, θα με κατηγορήσουν ίσως ότι διαδίδω «οριενταλίστικα κλισέ», ότι τροφοδοτώ έναν ισλαμοφοβικό λόγο. Σ’ αυτούς θα πω να πάνε να δουν στις φυλακές να σαπίζουν οι μοιχαλίδες και οι ομοφυλόφιλοι, που οι ποινές τους δεν είναι φαντασιώσεις δικής μου επινόησης.

Η θαρραλέα συγγραφέας δίνει φωνή στις γυναίκες του Μαρόκου που τις εμπιστεύθηκαν τις προσωπικές τους ιστορίες. Η Σλιμάνι μιλά με γυναίκες παγιδευμένες σε μια κοινωνία, όπου το σεξ εκτός γάμου, οι αμβλώσεις και η ομοφυλοφιλία είναι παράνομες, ενώ οι άνδρες και οι γυναίκες, όπως παντού στον κόσμο, κάνουν σεξ μυστικά, σε μια κατάσταση φόβου και ντροπής. Η Σλιμάνι μιλά για μια πατριαρχική κουλτούρα φόβου και ντροπής με πολλά θύματα, χρησιμοποιεί τη δύναμή της για να δώσει φωνή στις γυναίκες που ζουν στη σιωπή. «Οι γυναίκες είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο Μαρόκο», λέει.

«Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι που έχουν κάνει λάβαρο τη θρησκεία. Στη σχολή, στο αμφιθέατρο, σε καμιά εκατοστή κορίτσια, μόνο τέσσερα δεν είχαν καλυμμένο το κεφάλι. Κι εκείνο που με αηδιάζει είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι καν θρησκευόμενοι, είναι μόδα, απλώς. Αυτό φρενάρει πολλά πράγματα, δυσκολεύει τις ανθρώπινες σχέσεις. Στη δουλειά, για παράδειγμα, είμαι η μόνη που δεν φοράω μαντίλα. Εργάζομαι σε αντρικό περιβάλλον. Μια φορά πήγα με φούστα και είχα την εντύπωση πως ήμουνα γυμνή. Ήταν φρίκη. Δεν θα το ξανακάνω ποτέ».

Στο σύγχρονο Μαρόκο όποια τολμά να βγει έξω από το κοινωνικό πλαίσιο της παρθενίας, της συζυγικής ζωής, της ετεροφυλοφιλίας κινδυνεύει με πρόστιμο, φυλάκιση, κοινωνικό αποκλεισμό, διασυρμό, βιασμό, λιντσάρισμα, θάνατο. Ιδίως αν αποκαλυφθεί δημόσια.

Στη συγγραφέα μίλησαν παντρεμένες, χωρισμένες και ανύπαντρες γυναίκες διαφόρων ηλικιών και κοινωνικών τάξεων, εργαζόμενες και νοικοκυρές, πόρνες και κοινωνικά μαχόμενες για τη σεξουαλική μιζέρια του μουσουλμανικού κόσμου, που εγγράφεται σε μια γενικότερη κοινωνική μιζέρια: ανεργία, απουσία πολιτιστικής προσφοράς, κλείσιμο των ευρωπαϊκών συνόρων, ριζοσπαστικός ισλαμισμός.

Οι μαρτυρίες τους είναι γεμάτες ειλικρίνεια και οδύνη, αγανάκτηση και σκεπτικισμό, αποφασιστικότητα και δισταγμούς. Είναι ένα μανιφέστο υπέρ της ελευθερίας των γυναικών και των αντρών να βιώνουν και να εκφράζουν τον έρωτα, την επιθυμία. Γιατί «τα σεξουαλικά δικαιώματα αποτελούν μέρος των δικαιωμάτων του ανθρώπου, δεν είναι επικουρικά δικαιώματα, επιπλέον μικροπράγματα που θα μπορούσες άνετα να κάνεις και χωρίς αυτά».

Γιατί «όπως ο πιστός-πολίτης δεν επιτρέπεται να σκεφτεί από μόνος του και να πάρει τις αποφάσεις του με πλήρη συνείδηση, έτσι και δεν επιτρέπεται να κάνει έρωτα με όποιον θέλει». Γι’ αυτό το λόγο, διαβάζοντάς το, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πολιτικό μανιφέστο. Γιατί «εκείνοι που στα δεκάξι τους χρειάστηκε να ικετέψουν έναν τυχαίο μπάτσο να μην τους πάει στο τμήμα επειδή κρατιούνταν χέρι χέρι, διαπλάθονται για την ακρωτηριασμένη ζωή των δικτατοριών».

Η έκδοση συμπληρώνεται από ένα αναλυτικό υπόμνημα της μεταφράστριας, με επιπλέον πληροφορίες που αναδεικνύουν το πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται η αφήγηση της Λέιλα Σλιμάνι, και που συνθέτουν μια μεγαλύτερη εικόνα της παρούσας κατάστασης στον μαροκινό αλλά και γενικότερα στον αραβομουσουλμανικό κόσμο σε ό,τι αφορά τη διαμάχη για τα σεξουαλικά δικαιώματα.

Info:

Το βιβλίο της Λέιλα Σλιμάνι «Σεξ και ψέματα- Η σεξουαλική ζωή στο Μαρόκο», σε μετάφραση Κικής Καψαμπέλη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις νήσος.