Αφιερωμένη στο γίγαντα της Γαλλικής ζωγραφικής είναι η έκθεση που οργανώνει το μουσείο του Λούβρου, η πρώτη μεγάλη αναδρομική αφιερωμένη στον Eugène Delacroix από το 1963, όταν το μουσείο γιόρτασε την εκατονταετηρίδα του θανάτου του.  Σε συνεργασία με το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το Λούβρο διοργανώνει την ιστορική αυτή έκθεση που περιλαμβάνει περίπου 180 έργα -κυρίως πίνακες ζωγραφικής- ως φόρο τιμής σε ολόκληρη την καριέρα του.

Προσωπικότητα ολκής ο Ντελακρουά ήταν συγγραφέας, ζωγράφος και εικονογράφος, ένας καλλιεργημένος, διάσημος και φημισμένος για τη δουλειά του καλλιτέχνης αφοσιωμένος ολοκληρωτικά στην τέχνη του. Η έκθεση ακολουθεί εξερευνητικά την πορεία του από τα Σαλόνια της δεκαετίας του 1820 μέχρι τις τελικές, λιγότερο γνωστές και μυστηριώδεις θρησκευτικές απεικονίσεις και τα τοπία του, το ατομικό ιδίωμα που ανέπτυξε μέσα στην πολύπλευρη καριέρα του.

«Ο Delacroix ήταν παθιασμένα ερωτευμένος με το πάθος, αλλά ήταν ψυχρά αποφασισμένος να εκφράσει το πάθος όσο πιο καθαρά γίνεται» – Charles Baudelaire.

Ο Ευγένιος Ντελακρουά γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1798 στο Σαρεντόν-Σαιν-Μορίς (Charenton-Saint Maurice) κοντά στο Παρίσι και ήταν το τέταρτο παιδί του Σαρλ Ντελακρουά, υπουργού Εξωτερικών του Διευθυντηρίου αν και εικάζεται ότι ο πραγματικός του πατέρας ήταν ο Ταλλεϋράνδος, διάσημος διπλωμάτης στον οποίο ο Ευγένιος έμοιαζε στην εμφάνιση και το χαρακτήρα.

Η ιστορία της επιβίωσής του ως παιδί είναι εκπληκτική: Ως βρέφος, γλίτωσε από πυρκαγιά η οποία του άφησε σημάδια στο σώμα και το πρόσωπο, γλίτωσε τον πνιγμό όταν βρέθηκε στη θάλασσα από αμέλεια της νταντάς του, ενώ σώθηκε και από μια δηλητηρίαση. Επιπλέον, επιχείρησε να κρεμαστεί, χωρίς να επιθυμεί να αυτοκτονήσει, μιμούμενος αυτά που είδε σε μια έκθεση που έδειχνε κάποιον στην αγχόνη. Ένας τσαρλατάνος της εποχής πάντως αποφάνθηκε ότι ο πιτσιρίκος ακολουθούσε όσα του προδιέγραφε το ωροσκόπιό του: «θα γίνει ένας άντρας διάσημος, μα η ζωή του θα είναι σκληρή, βασανιστική και πάντα θα χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις».

Massacre of Chios, 1820

Scenes from the Massacre of Chios, 1822

The Orphan Girl at the Cemetery 1823-24

Study of a Reclining Nude, 1824

Two Views of costumes Souliotes, 1825

Ορφανός από πατέρα, στα 16 του ξεκινά μαθήματα στο ατελιέ του βαρόνου Pierre-Narcisse Guérin ως μαθητευόμενος. Όταν ο δάσκαλός του είδε ολοκληρωμένο το πρώτο του έργο το θεώρησε παράλογο, απεχθές και υπερβολικό. Παρόλα αυτά, το έργο ενθουσίασε όταν παρουσιάστηκε σε έκθεση στο Salon το 1822. Ήταν το έργο Δάντης και Βιργίλιος.

Την ίδια εποχή φτάνει στην Ευρώπη, ο απόηχος της Ελληνικής Επανάστασης εμπνέει τον Ντελακρουά που δημιουργεί μερικά από τα πιο εμβληματικά έργα του. Ο πίνακας «Η Ελλάδα θρηνεί στα ερείπια του Μεσολογγίου» και άλλα μικρότερα έργα εμπνευσμένα από τους ελληνικούς αγώνες παρουσιάστηκαν σε μια έκθεση τα έσοδα της οποίας πήγαν στους αγωνιζόμενους Έλληνες.

Το 1822 παρουσίασε στο Σαλόνι Παρισιού τον πίνακά του «Η βάρκα του Δάντη». Το 1824 παρουσίασε τη «Σφαγή της Χίου», εμπνευσμένος από το πραγματικό γεγονός της Ελληνικής επανάστασης και ο πίνακας αγοράστηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση για 6000 νομίσματα. Η έκθεση αυτή είχε τεράστια επιτυχία και την ακολουθεί μια επόμενη στην οποία εκθέτει το έργο του «Σαρδανάπαλος» από το δράμα του Λόρδου Βύρωνα, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα.

Εντυπωσιασμένος από τις τεχνικές των Άγγλων ζωγράφων όπως ο Τζον Κόνσταμπλ, ταξίδεψε το 1825 στην Αγγλία όπου επισκέφθηκε πολλές γκαλερί και θέατρα και επηρεάστηκε από τον αγγλικό πολιτισμό. Τον ίδιο μαγνητισμό ασκούν στο έργο του ο Γκαίτε, έτσι κάνει την εικονογράφηση μιας Γαλλικής έκδοσης του Φάουστ με 17 λιθογραφίες, ο Σαίξπηρ και ο Σερ Γουόλτερ Σκοτ.

Greece expiring on the Ruins of Missolonghi, 1826

Death of Sardanapalus, 1827

The Liberty Leading the People, 1830

Το 1931 εκθέτει ξανά στο Σαλόνι και στη συνέχεια ταξιδεύει στο Μαρόκο. Ο εξωτικός πολιτισμός των Αράβων τον ενέπνευσε στην δημιουργία έργων όπως «Οι Φανατικοί της Τανγκέρης» (1837-1838), «Ο Σουλτάνος του Μαρόκου και η Ακολουθία του» (1845), «Κυνήγι Λιονταριών» (1854), «Άραβας Σελώνοντας το Άλογό του» (1855), Οι «Γυναίκες του Αλγερίου» (1834).

Αρνείται να επισκεφθεί την Ιταλία και να μελετήσει την ιταλική ζωγραφική από φόβο μήπως οι  παλαιοί δάσκαλοι επηρεάσουν την γνησιότητα και την αυτάρκεια του έργου του. Συνέχισε να εργάζεται ακατάπαυστα, συχνά μεγάλα έργα με ιστορικό θέμα που εξίσου συχνά γινόταν δεκτά στο Salon όχι με ιδιαίτερη θέρμη.

Το 1845 προσλήφθηκε για να διακοσμήσει τη Βιβλιοθήκη του Λουξεμβούργου, το 1847 την αίθουσα των υπουργών, την οροφή της Πινακοθήκης του Απόλλωνα στο Λούβρο το 1849 και αυτήν του Salon de la Paix του ξενοδοχείου Hôtel de Ville το 1853.

Moroccan horsemen in military action, 1832

The Women of Algiers in their Apartment, 1834

St. Sebastian, 1836

Fanatics of Tangier, 1837-8

The Death of Ophelia, 1838

A Jewish wedding in Morocco, 1841

Tiger Hunt, 1854

Andromeda, 1852

Το 1855 εξέθεσε 48 πίνακες στη Διεθνή Έκθεση Παρισιού και έγινε δεκτός στην Ακαδημία μετά από την όγδοη αίτησή του. Κάνοντας τοιχογραφίες πολλές ώρες όρθιος επάνω σε σκαλωσιές μισοτελειωμένων κτιρίων, αρρώστησε και αποσύρθηκε. Ο Eugène Delacroix έφυγε από τη ζωή στις 13 Αυγούστου του 1863.

Τον επόμενο χρόνο εγκαινιάστηκε έκθεση των έργων του στην Boulevard des Italiens, η οποία περιελάμβανε 174 πίνακες (οι περισσότεροι μεγάλων διαστάσεων) και 303 σχέδια και λιθογραφίες, στην οποία έγινε εμφανής στο ευρύτερο κοινό η ακούραστη δημιουργικότητά του καθώς και η εξαίρετη χρήση εκ μέρους του των χρωμάτων. Το έργο του που σόκαρε για την τόλμη του τους σύγχρονούς του, επηρέασε τα έργα των ιμπρεσιονιστών ενώ το πάθος του για τα εξωτικά θέματα ενέπνευσε τους συμβολιστές.

Info έκθεσης:

Delacroix (1798–1863) | 29 Μαρτίου – 23 Ιουλίου 2018 | Μουσείο Λούβρου