Από το 1959 μέχρι το 2012 που εγκατέλειψε το γράψιμο, ο Φίλιπ Ροθ βρέθηκε άπειρες φορές εξαιτίας των θέσεων, των διατυπώσεων και των κρίσεών του στο μάτι του κυκλώνα. Κατηγορήθηκε από τους δογματικούς, τους υποστηρικτές της πολιτικής ορθότητας, τις φεμινίστριες, τους ραβίνους. Υπάρχει όμως κάτι για το οποίο δε μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει. Αν ορίσουμε ως ευτυχία, την αίσθηση του αναπάντεχου, την έλλειψη της μονοτονίας, τα αισθήματα της χαράς, της λύπης του σαρκασμού και του σπαραγμού που φανερώνονται σε μια πολύπτυχη αφήγηση, ε, ναι ο Ροθ κάνει τους αναγνώστες του ευτυχισμένους.

Τα βιβλία του -αν ξεμείνεις από άλλα και πιάσεις ένα ξαναδιαβασμένο του- τα διαβάζεις αλλιώς, κι αν αγαπάς κάποιο, έρχεται ένα επόμενο να ανατρέψει τη σειρά. Ακόμα και αν δεν ανακαλύψεις το κρυφό του μήνυμα, σε τσιγκλάει να εφεύρεις ένα ολόδικό σου. Μια προσωπική περιοχή ανάμεσα σε εσένα και τον συγγραφέα, έναν ιδιωτικό και απαραβίαστο τόπο.

Γιατί όταν ο Ροθ γράφει για τη δική του αγωνία, το φόβο του θανάτου, γράφει για τα πάθη της ανθρώπινης φύσης, τα μεγάλα ζητήματα του καιρού μας, τον αντισημιτισμό, την άνοδο του ναζισμού, γράφει και στο προσωπικό μας ημερολόγιο τον κόπο και τα βάσανα που ακολουθούν το πέρασμά μας από τη γη με ένα σαρκασμό και μια σκληρότητα για να κρύψει το θρήνο του, με χιούμορ που σκεπάζει το φόβο.

Δημιουργώντας έναν εαυτό που πάντα ονειρεύεται κάτι καλύτερο, κάτι υψηλότερο να τον εμπνεύσει και να συνεχίσει μέσα σε μια διαρκώς οδυνηρή πραγματικότητα, ο Ροθ, ακόμα και στην πιο εκνευριστική σελίδα του, δεν ήταν ποτέ βαρετός.

Γιατί μπορείς σε κάθε στιγμή να τον διαβάσεις αλλιώς. Γιατί οι υπέροχες ιστορίες του, κρύβουν το βαθύ ενδιαφέρον ενός επιστήμονα και την συμπόνια ενός εξομολόγου. Μεγαλώνοντας αναζητάς τις σελίδες της επιείκειας προς τον άλλο και τον Ροθ αρχίζεις να τον αγαπάς βαθιά. Τον Φίλιπ Ροθ τον αγαπάς μια για πάντα και στο μεγάλο γάμο της ανάγνωσης μαζί του μπορεί και να τον μισήσεις. Κυρίως όμως μπορείς να τον διαβάσεις όπως γουστάρεις.

Μικρός οδηγός των βιβλίων του στα ελληνικά

Τα γεγονότα

Τα γεγονότα είναι η αντισυμβατική αυτοβιογραφία ενός συγγραφέα που αναδιαμόρφωσε την ιδέα της μυθοπλασίας -ένα έργο συναρπαστικής ανυποκρισίας και επινοητικότητας, που αποκαλύπτει, με ιδιαίτερα διδακτικό τρόπο, την αλληλεπίδραση ζωής και τέχνης.
Ο Φίλιπ Ροθ αφηγείται πέντε επεισόδια από τη ζωή του: τα ασφαλή παιδικά του χρόνια στην Αμερική της δεκαετίας του ’30 και του ’40· τη μύησή του στην αμερικανική ζωή, σε ένα συμβατικό πανεπιστήμιο της δεκαετίας του ’50· τον παθιασμένο και καταστροφικό δεσμό του, όταν πια είναι ένας φιλόδοξος νέος, με το πιο οργισμένο πρόσωπο που γνώρισε ποτέ (το “κορίτσι των ονείρων μου” την αποκαλεί ο Ροθ)· τη σύγκρουσή του, ως νεοσσού της συγγραφής, με το εβραϊκό κατεστημένο που έχει σκανδαλιστεί με το Αντίο Κολόμπους· και την ανακάλυψη, μέσα στις υπερβολές της δεκαετίας του ’60, του πλούσιου, ανεξόρυκτου κοιτάσματος του ταλέντου του, που τον οδήγησε να γράψει το Σύνδρομο Πόρτνοϊ. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με μια έκπληξη, που φέρει την απολύτως αναγνωρίσιμη σφραγίδα του Ροθ: με την επίμονη επίθεση του μυθιστοριογράφου στον αυτοβιογραφούμενο εαυτό του, με την έντονη αμφισβήτηση της επάρκειάς του ως αυθιστορούμενου συγγραφέα.

Αντίο Κολόμπους

Το Αντίο Κολόμπους, η νουβέλα που μας εισήγαγε στο έργο του Φίλιπ Ροθ, είναι μια ασεβής και λαμπερή σάτιρα για τις νεανικές σχέσεις που διαλύονται από τις προκαταλήψεις των τρίτων. Ο Νιλ Κλούγκμαν από το ταπεινό Νιούαρκ και η Μπρέντα Πάτιμκιν από το προάστιο Σορτ Χιλς συναντήθηκαν και ερωτεύτηκαν με πάθος ένα καλοκαίρι στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Οι δυο τους δόθηκαν ολοκληρωτικά σε αυτή τη σχέση, η καταγωγή του Νιλ όμως δεν ταίριαζε με το περιβάλλον της Μπρέντα, κι έτσι σχέση τους ήταν καταδικασμένη εξαρχής.
Μια πνευματώδης και σαρκαστική περιγραφή των κοινωνικών ηθών της Αμερικής, τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν στις κοινωνίες της Δύσης έως και τις μέρες μας.
Η νουβέλα συνοδεύεται από πέντε διηγήματα που ποικίλουν σε ύφος, περνώντας από την απόλυτη άρνηση έως την εκπληκτική τρυφερότητα και φωτίζοντας τις υπόγειες συγκρούσεις
που υπάρχουν στις οικογενειακές, κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις της αμερικανικής εβραϊκής διασποράς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου). “Το Αντίο Κολόμπους είναι ένα ντεμπούτο, αλλά όχι το βιβλίο ενός αρχάριου. Σε αντίθεση με κάποιους από εμάς που ήρθαν σ’ αυτόν τον κόσμο ουρλιάζοντας, τυφλοί και γυμνοί, ο κύριος Ροθ κάνει την εμφάνισή του με νύχια, μαλλιά και δόντια. Στα είκοσι έξι του είναι ικανότατος, ευφυής και ερμηνεύει σαν βιρτουόζος”. (Saul Bellow, Contemporary)

Αγανάκτηση

Αμερική, 1951. Δεύτερος χρόνος του πολέμου της Κορέας. Ο Μάρκους Μέσνερ, μελετηρός, νομοταγής και παθιασμένος νεαρός από το Νιούαρκ του Νιου Τζέρζι, είναι δευτεροετής φοιτητής στο συντηρητικό, θρησκευτικών καταβολών πανεπιστήμιο του Γουάινσμπεργκ, στο Οχάιο. Γιατί δεν βρίσκεται στο τοπικό πανεπιστήμιο του Νιούαρκ όπου είχε αρχικά εγγραφεί; Αιτία είναι ο πατέρας του, ρωμαλέος χασάπης της γειτονιάς, αφοσιωμένος στη σκληρή δουλειά, που δείχνει να μην μπορεί να ελέγξει τον φόβο και την ανησυχία του για τους κινδύνους που πιστεύει ότι απειλούν τον αγαπημένο του γιο: τους κινδύνους της ενήλικης ζωής και του κόσμου, που παραμονεύουν σε κάθε γωνιά.

Όπως εξηγεί στον Μάρκους η μητέρα του, θύμα και η ίδια αυτής της παράλογης συμπεριφοράς, οι φόβοι του πατέρα οφείλονται στην αγάπη και την υπερηφάνεια που αισθάνεται γι’ αυτόν. Ίσως να είναι έτσι, αλλά αυτή η κατάσταση κάνει τον Μάρκους να αγανακτεί τόσο που δεν αντέχει πια τη συμβίωση με τους γονείς του. Εγκαταλείπει το πατρικό του, και, μακριά από το Νιούαρκ, σ’ ένα πανεπιστήμιο των Μεσοδυτικών Πολιτειών, αναζητά τον δρόμο του μέσα στο πλαίσιο που ορίζουν τα ήθη και οι περιορισμοί ενός διαφορετικού αμερικανικού κόσμου.

Η “Αγανάκτηση”, το εικοστό ένατο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ, αφηγείται την ιστορία ενός νέου ανθρώπου που διαπλάθεται μέσα στις τρομακτικές συγκυρίες και τα παράδοξα εμπόδια που ορθώνει μπροστά του η ζωή. Είναι μια ιστορία για την απειρία και την ανοησία, για την πνευματική αντίσταση, για την αφύπνιση της σεξουαλικότητας, για το θάρρος και την πλάνη, δοσμένη με τον ευρηματικό, ζωντανό και πνευματώδη τρόπο του Ροθ. Ο συγγραφέας εγκαταλείπει τα θέματα που στοίχειωναν τα προηγούμενα έργα του, τα γηρατειά και την πείρα της ζωής και στρέφεται με δύναμη στη διερεύνηση του τρόπου που επιδρά η αμερικανική ιστορία στη ζωή των ευάλωτων ανθρώπων.

Επιχείρηση Σάυλωκ

Στην «Επιχείρηση Σάυλωκ», ο Φίλιπ Ροθ, μυθιστορηματικό alter ego του συγγραφέα, ανακαλύπτει ότι κάποιος σωσίας του σφετερίζεται το όνομά του στην Ιερουσαλήμ, για να προπαγανδίσει την αποχώρηση των Εβραίων από το Ισραήλ και την επιστροφή τους στην Ευρώπη. Η ιστορία αυτή δίνει το πρόσχημα στον συγγραφέα Φίλιπ Ρόθ να ξεκινήσει μια σατιρική περιπλάνηση στο χώρο της πολιτικής με οξυδερκείς αναλύσεις για τη Διασπορά, το κράτος του Ισραήλ, το Παλαιστινιακό πρόβλημα και την εβραϊκή ταυτότητα, ιστορία που συνοδεύεται από μια -υποτίθεται- αυτοβιογραφική μαρτυρία. Η αντιπαράθεση του συγγραφέα με τον «άλλον του εαυτό» καταλήγει στο εγκώμιο της μυθοπλασίας: μόνον αυτή εμπεριέχει την αλήθεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πεντακόσιες τριάντα μία σελίδες ενός πολύ μεγάλου Φίλιπ Ροθ: συναρπαστική ιστορία κατασκοπείας, αστυνομικό μυθιστόρημα, πολιτικό θρίλερ, στοχασμός πάνω στην εβραϊκότητα, ανάλυση για το κράτος του Ισραήλ και την Ιντιφάντα, ένα εύθυμο μυθιστόρημα γεμάτο από αυτήν την “αντιτραγική δύναμη που καθιστά τα πάντα φάρσα και κωμωδία”, με άλλα λόγια ένα μυθιστόρημα μυθιστορηματικής ελευθερίας, “συγγραφική φαντασία που σκαρφίζεται κάτι πολύ πιο γοητευτικό από την όποια γελοία ή ασήμαντη αλήθεια”. (Josyane Savigneau, Le Monde, 21.4.1995)

Αμερικάνικο Ειδύλλιο

Ο Σίμουρ Λιβόρ ενηλικιώνεται στη μεταπολεμική Αμερική του θριάμβου και της ευημερίας. Αλλά ό,τι αγαπάει χάνεται όταν η χώρα παθαίνει παράκρουση τα ταραγμένα χρόνια της δεκαετίας του’60. Ούτε ο πιο απομονωμένος και καλοπροαίρετος πολίτης δεν καταφέρνει να αποφύγει το σαρωτικό κύμα της ιστορίας. Το “Αμερικανικό ειδύλλιο” είναι η ιστορία της ανόδου και της πτώσης ενός καλότυχου Αμερικανού -ενός δυνατού άνδρα γεμάτου αυτοπεποίθηση, αριστοτέχνη της κοινωνικής ισορροπίας που τον συντρίβουν οι δυνάμεις της κοινωνικής αναταραχής.

Του Λιβόβ δεν του επιτρέπεται να ζήσει για πάντα ευτυχισμένος στην αγαπημένη του πέτρινη αγροικία με την όμορφη γυναίκα του και τη ζωηρή κόρη του με την πρόωρη ανάπτυξη, που είναι το φως των ματιών του. Φως των ματιών του ώσπου να γίνει δεκάξι χρονών και να εξελιχθεί σε τρομοκράτισσα επαναστάτρια αποφασισμένη να καταστρέψει τον παράδεισο του πατέρα της.
Με έντονο ρεαλισμό, ο Ροθ ξαναγυρίζει στις συγκρούσεις και τις βίαιες μεταβολές της δεκαετίας του 1960. Το βιβλίο αυτό μιλάει για την αγάπη -και το μίσος- για την Αμερική. Για την επιθυμία ν’ ανήκεις -και την άρνηση να ανήκεις- στην Αμερική. Αντιπαραθέτει την επιθυμία για μια ειδυλλιακή αμερικανική ζωή -ζωή αξιοσέβαστη, με ηρεμία, τάξη, αισιοδοξία και δημιουργία- στη γηγενή αμερικανική παραφροσύνη.

Η αντιζωή

“Η αντιζωή” μιλάει για ανθρώπους που πραγματώνουν τα όνειρά τους για ανανέωση και φυγή. Κάποιοι, μάλιστα, απ’ αυτούς φτάνουν μέχρι και να ριψοκινδυνεύσουν τη ζωή τους για ν’ αλλάξουν το φαινομενικά αναπότρεπτο πεπρωμένο τους. Όπου κι αν βρίσκονται, οι χαρακτήρες της “Αντιζωής” αντιμετωπίζουν διαρκώς τον πειρασμό μιας εναλλακτικής ύπαρξης που θα μπορούσε ν’ αντιστρέψει τη μοίρα τους.

Οδηγός μας σ’ αυτές τις πρωτεϊκές ζωές, μέσα απ’ τα υποβλητικά τοπία του βιβλίου -οικεία και ξένα-, είναι ο μυθιστοριογράφος Νέιθαν Ζούκερμαν. Αυτός είναι ο κριτικός νους που υπολογίζει τι τίμημα πρέπει να καταβληθεί κάθε φορά για ν’ αλλάξει η τύχη των ηρώων και να ξαναγραφτεί η Ιστορία, είτε σ’ ένα οδοντιατρείο στο Νιου Τζέρζι ή ένα παραδοσιακό χωριό στο Γκλόστερσιρ της Αγγλίας, είτε σε μια εκκλησία στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου ή έναν μικροσκοπικό οικισμό στην έρημο της κατεχόμενης απ’ το Ισραήλ Δυτικής Όχθης.

Διαβάζοντας τον εαυτό μου και άλλους

Οι συνεντεύξεις, τα δοκίμια και τα άρθρα που συμπεριλαμβάνονται στο παρόν βιβλίο καλύπτουν τα πρώτα είκοσι πέντε χρόνια της συγγραφικής σταδιοδρομίας του Φίλιπ Ροθ, αποκαλύπτοντας πόσο τον απασχολεί “η σχέση ανάμεσα στον γραπτό και τον άγραφο κόσμο”. Ο Ροθ μιλάει εδώ για τον εαυτό του και το έργο του, ανασκευάζοντας παρερμηνείες και απαντώντας στις επικρίσεις των ομοθρήσκων του. Παράλληλα, γράφει για μερικούς Ανατολικοευρωπαίους συγγραφείς που ανέκαθεν υπερασπιζόταν, όπως και για το μπέιζμπολ, την πολιτική, το αμερικανικό μυθιστόρημα και τους Αμερικανοεβραίους. Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αυτή συλλογή των μη λογοτεχνικών γραπτών του συγγραφέα περιλαμβάνει επίσης ορισμένες από τις σημαντικότερες συνεντεύξεις του, σε έντυπα όπως τα Paris Review, Nouvel Observateur και New York Review of Books.

” Ο αναγνώστης θα βρει όλο τον στοχαστικό πλούτο που κάνει τον Ροθ σπουδαίο πεζογράφο: Πίστη στις δυνάμεις της τέχνης του και προσήλωση στη στόφα της (δεν ρητορεύουμε, λέμε ιστορίες με όχημα «χαρακτήρες», αναζητούμε το σωστό ύφος και τόνο, ώστε το έργο να «κοινωνήσει τον εαυτό του όσο πιο ολοκληρωμένα γίνεται, σύμφωνα με τις προθέσεις του»)· καμιά παραχώρηση σε εξωλογοτεχνικές ερμηνείες (οι απαντήσεις του στις «μομφές» ότι αυτοβιογραφείται, ήδη από την εποχή του «Συνδρόμου Πορτνόι» είναι αριστοτεχνικές, μάθημα γραφής από μόνες τους)· πρόδηλη κι εκπεφρασμένη αγάπη για άλλους λογοτέχνες (το κείμενό του για τον Κάφκα που παρατίθεται στο τέλος είναι συγκλονιστικό, ειδικά από τη στιγμή που «γλιστράει» στη μυθοπλασία)· δημόσια αναγνώριση συγκαιρινών ομότεχνών του (τα κείμενά του για τους Άλαν Λέλτσακ, Μίλαν Κούντερα και Φρεντερίκα Γουάγκμαν είναι δηλωτικά του συνδυασμού γενναιοδωρίας και κριτικής οξύνοιας που διέθετε, ενώ το βιβλίο του το αφιερώνει χωρίς συμπλέγματα στον Σολ Μπέλλου)· αγωνία για ακρίβεια στην έκφραση, αταλάντευτη επιμονή στην αναζήτηση της σωστής λέξης”. (Κώστας Κατσουλάρης)

Φεύγει το φάντασμα

Σαν ένας άλλος Ριπ Βαν Ουίνκλ, που επιστρέφοντας στη γενέτειρα του ανακαλύπτει ότι όλα έχουν αλλάξει, ο Νέιθαν Ζούκερμαν ξαναγυρίζει στη Νέα Υόρκη, την πόλη που έχει εγκαταλείψει πριν από έντεκα χρόνια. Μόνος στο σπίτι του στο βουνό, στην ορεινή Νέα Αγγλία, ο Ζούκερμαν δεν είναι παρά συγγραφέας: ούτε φωνές, ούτε μέσα μαζικής ενημέρωσης, ούτε τρομοκρατικές απειλές, ούτε γυναίκες, ούτε ειδήσεις, παρά μόνο η ενασχόληση με το έργο του και η προσπάθεια να υπομείνει το άχθος των γηρατειών.
Περιπλανώμενος, σαν νεκραναστημένος, στους δρόμους της πόλης, σύντομα θα πραγματοποιήσει τρεις συναντήσεις που θα διαρρήξουν την επιμελώς περιφρουρημένη μοναξιά του. Η πρώτη είναι με ένα νεαρό ζευγάρι, το διαμέρισμα του οποίου ο Ζούκερμαν δέχεται, σε μια στιγμιαία παρόρμηση, να ανταλλάξει με το δικό του. Εκείνοι θέλουν να εγκαταλείψουν το Μανχάταν μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου αναζητώντας καταφύγιο στην εξοχή, ενώ ο ίδιος ερωτοτροπεί με την ιδέα να επιστρέψει στη ζωή της πόλης. Αλλά, από τη στιγμή που τους συναντά, ο Ζούκερμαν αρχίζει επίσης να επιθυμεί να ανταλλάξει τη μοναξιά του με την ερωτική πρόκληση της νεαρής γυναίκας, τηςΤζέιμι: τα θέλγητρα της τον τραβούν και πάλι σε όσα πίστευε ότι είχε αφήσει πίσω του – τις ερωτικές σχέσεις, το ζωηρό παιχνίδι της καρδιάς και του σώματος.
Η δεύτερη συνάντηση είναι με ένα πρόσωπο που έχει σημαδέψει τα νεανικά χρόνια του Ζούκερμαν, την Ειμί Μπελέτ, σύντροφο και μούσα του Ε. Ι. Λόνοφ, ενός συγγραφέα που τον θαυμάζει απεριόριστα ο Ζούκερμαν. Η άλλοτε ακαταμάχητη Ειμί είναι σήμερα μια ηλικιωμένη γυναίκα καταρρακωμένη από την ασθένεια, ταγμένη να διαφυλάσσει τη μνήμη εκείνου του αυστηρού Αμερικανού συγγραφέα, που έδειξε στον Νέιθαν τον μοναχικό δρόμο της συγγραφής.
Τέλος, η τρίτη συνάντηση είναι με τον επίδοξο βιογράφο του Λόνοφ, έναν αδίστακτο νεαρό λόγιο, ο οποίος είναι πρόθυμος να κάνει τα πάντα προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση στο “μεγάλο μυστικό” του Λόνοφ.
Αιφνίδια μπλεγμένος -όπως ούτε ήθελε ούτε σκόπευε να εμπλακεί- με τον έρωτα, το πένθος, την επιθυμία και την εχθρότητα, ο Ζούκερμαν πρωταγωνιστεί σε ένα εσωτερικό δράμα με συναρπαστικές δυνατότητες και οδυνηρές επιπτώσεις. Στοιχειωμένο από το προηγούμενο έργο του Ροθ “Ο συγγραφέας-φάντασμα” (πρώτο μέρος της τριλογίας “Ζούκερμαν δεσμώτης”), το “Φεύγει το φάντασμα” συνιστά ένα εντυπωσιακό άλμα σε μια νέα φάση της ακόρεστης αφοσίωσης του μεγάλου συγγραφέα στη μυθοπλασία.

Συνωμοσία εναντίον της Aμερικής

Στη “Συνωμοσία εναντίον της Aμερικής” ο Φίλιπ Pοθ ξεκινά από ένα φανταστικό αλλά άκρως εφιαλτικό σενάριο: Tι θα γινόταν αν στις εκλογές του 1940 κέρδιζε, αντί για τον Δημοκρατικό Pούζβελτ, ο Pεπουμπλικάνος υποψήφιος, εθνικός “ήρωας των αιθέρων”, αλλά και αντισημίτης και προσωπικός φίλος του Xίτλερ, Tσαρλς Λίντμπεργκ; Ποιο θα ήταν το πρόσωπο μιας Aμερικής που υπογράφει σύμφωνο φιλίας με τον Xίτλερ και την Iαπωνία; Πώς θα φαινόταν στον υπόλοιπο κόσμο, αν ο υπουργός εξωτερικών του Γ΄ Pάιχ, ο φον Pίμπεντροπ, χόρευε βαλς στον Λευκό Oίκο; Kαι ποιο θα ήταν το μέλλον των εκατομμυρίων Aμερικανοεβραίων σε μια Aμερική όπου τον πρώτο λόγο έχει ο αντισημιτισμός;

O μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας μας δίνει ένα φανταστικό πολιτικό θρίλερ και ταυτόχρονα σκιαγραφεί με αριστοτεχνικό τρόπο την τραγωδία μιας τετραμελούς οικογένειας του Nιου Tζέρζι: των Pοθ, με τον επτάχρονο Φίλιπ να βρίσκεται στο επίκεντρο του συναρπαστικού, ενίοτε αστείου αλλά και συγκινητικού αυτού μυθιστορήματος, στο οποίο ορισμένοι ίσως δουν μια σκοτεινή, πολιτική αλληγορία για τη σημερινή Aμερική.

“Ο Ροθ αναθυμάται λοιπόν στο βιβλίο αυτό τις εντυπώσεις του επτάχρονου εαυτού του από μια Αμερική όπου στα οικεία και χιλιοσυζητημένα στο έργο του εδάφη του Νιούαρκ, στο Νιου Τζέρσεϊ, εισβάλλει ο φόβος ή διαφορετικά το Κακό. Με επίκεντρο το οικογενειακό του περιβάλλον και την εβραϊκή κοινότητα του Νιούαρκ, επιχειρεί να οριοθετήσει τις εργαστηριακές εκείνες συνθήκες υπό τις οποίες θα δράσει η κοινότητά του. Η εμμονή του είναι η νέα ταυτότητα των Εβραίων της Αμερικής, οι συνθήκες υπό τις οποίες ευημερούν στο ανεκτικό δημοκρατικό καπιταλιστικό περιβάλλον του Νέου Κόσμου, η προσπάθειά τους να γίνουν «αμερικανοί» πολίτες – θέματα γνωστά από τα περισσότερα βιβλία του. Ωστόσο, εδώ το καινούργιο είναι η απειλή και ο φόβος. Οι Εβραίοι καλούνται πλέον να δράσουν υπό το καθεστώς του ιστορικού τρόμου του πογκρόμ, συνθήκη εγγεγραμμένη – τρόπος του λέγειν – στα φυλετικά τους γονίδια. Και θα δράσουν ποικιλοτρόπως. Αλλοι θα στρέψουν αδιάφορα το βλέμμα προσποιούμενοι ότι δεν τρέχει και τίποτα, άλλοι θα επικαλεσθούν την πίστη του προέδρου Λίντμπεργκ στα ιδεώδη της ελεύθερης οικονομίας (και άρα, με ένα λογικό άλμα, της ελεύθερης, πολυπολιτισμικής κοινωνίας) και άλλοι – ω της φρίκης! – θα προσχωρήσουν στο στρατόπεδο του φιλοναζιστή προέδρου”. Μιχάλης Μοδινός

Καθένας

Το τελευταίο μυθιστόρημα του Φίλιπ Ροθ είναι μια προσωπική, εξομολογητική, αλλά και, ταυτόχρονα, οικουμενική ιστορία που πραγματεύεται το φόβο του θανάτου, την απώλεια, τις τύψεις, τη στωικότητα. Ο συγγραφέας της “Συνωμοσίας κατά της Αμερικής” στρέφει τώρα την προσοχή του από την “οδυνηρή συνάντηση μιας οικογένειας με την ιστορία” (“The New York Times”) στην ισόβια αψιμαχία ενός ανθρώπου με τη θνητότητα.
Η μοίρα αυτού του καθημερινού ανθρώπου τού Ροθ ιχνηλατείται από την πρώτη, συγκλονιστική φορά που έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο, στην ειδυλλιακή ακρογιαλιά των παιδικών καλοκαιριών του, και, περνώντας μέσα από οικογενειακά προβλήματα και επαγγελματικές επιτυχίες της ακμαίας του ωριμότητας, φτάνει ώς τα γηρατειά του, ώς τη σπαραχτική μαρτυρία της φθοράς των συνομηλίκων του και της δικής του σωματικής κατάπτωσης.
Είναι ένας επιτυχημένος διαφημιστής της Νέας Υόρκης, πατέρας δύο αγοριών από τον πρώτο του γάμο που τον περιφρονούν, και μιας κόρης από τον δεύτερο που τον λατρεύει. Είναι πολυαγαπημένος αδελφός ενός καλού ανθρώπου που η σωματική του ευεξία τού προκαλεί πικρό φθόνο, και τέως σύζυγος τριών πολύ διαφορετικών γυναικών που, αφού τα ‘κανε ο ίδιος θάλασσα με τους γάμους του, τον έχουν αφήσει ολομόναχο. Στο τέλος, είναι ο άντρας που έγινε αυτό που ποτέ δεν ήθελε να γίνει.
Κεντρικός άξονας αυτού του συγκλονιστικού μυθιστορήματος -είναι το εικοστό έβδομο του Ροθ και το πέμπτο που εκδίδεται στον 21ο αιώνα- είναι το ανθρώπινο σώμα. Θέμα του, η κοινή εμπειρία που μας τρομοκρατεί όλους.
Ο τίτλος είναι παρμένος από το αγγλικό αλληγορικό δράμα ανωνύμου (τέλη 15ου αιώνα) “Everyman” ή “The Summoning of Everyman” (“Καθένας” ή “Η κλήτευση του Καθένα”), ο κεντρικός ήρωας του οποίου, Καθένας, καλείται από τον Θάνατο να εκθέσει τα πεπραγμένα του σ’ αυτόν τον κόσμο.

Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή

Στο “Αμερικανικό ειδύλλιο” ο Φίλιπ Ροθ μας μετέφερε στην Αμερική της δεκαετίας του ’60, στα χρόνια του πολέμου του Βιετνάμ. Μια δεκαετία περίπου νωρίτερα, στα σκοτεινά χρόνια του μακαρθισμού, διαδραματίζεται το μυθιστόρημα “Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή”. Ο κεντρικός ήρωας, πρώην εργάτης που εξελίχθηκε σε δημοφιλή ηθοποιό, ιδεολόγος κομμουνιστής, στρατευμένος στον αγώνα για μια νέα κοινωνία, καταλήγει στη μαύρη λίστα, άνεργος, και με τη ζωή του ρημαγμένη. Η γυναίκα του, διάσημη ηθοποιός, τον καταγγέλει ως κατάσκοπο της Σοβιετικής ‘Ενωσης, και το προσωπικό δράμα της σχέσης τους μετατρέπεται σε εθνικό σκάνδαλο. Ο Ροθ, για μια ακόμη φορά, περιγράφει με διεισδυτικό και κριτικό τρόπο, αλλά και με σαρκασμό, τη μεταπολεμική Αμερική.

Το ζώο που ξεψυχά

Ο Ντέιβιντ Κέπες, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέα Υόρκης και διάσημος παρουσιαστής πολιτιστικής εκπομπής στην τηλεόραση, έχει περάσει τα εξήντα και ζει ως «χειραφετημένος άνδρας», ελεύθερος από τα δεσμά της οικογένειας ή της μόνιμης συντρόφου, αφιερώνοντας τη ζωή του στο σεξ και την αισθητική. Μια εικοσιτετράχρονη φοιτήτριά του θα φέρει όμως τα πάνω κάτω στην ερωτική του ζωή. Η νιότη και η ομορφιά της, αυτό το «αριστούργημα λαγνείας», τον οδηγούν σε καταστάσεις πρωτόγνωρης και ακραίας ζηλοτυπίας. Η ερωτική αυτή ιστορία δίνει την ευκαιρία στον Ροθ να μιλήσει με σπαρακτικό τρόπο για τα γηρατειά και το θάνατο αλλά και, για μια ακόμη φορά, να συνδέσει την ατομική μοίρα των ηρώων του με την κοινωνική και πολιτιστική ιστορία της εποχής μας.

Ο καθηγητής του πόθου

Η ιστορία του Ντέιβιντ Κέπες, ενός τυχοδιώκτη του πνεύματος και του αισθήματος, που κινείται μέσα σ’ έναν κόσμο αισθησιακών δυνατοτήτων, ψάχνοντας να συνδυάσει την ηδονή με την αξιοπρέπεια.
O Ντέιβιντ Κέπες, νεαρός καθηγητής (πολύ χαρισματικός) συγκριτικής λογοτεχνίας, έχει παραμείνει σπουδαστής (επίσης χαρισματικός) του συγκριτικού ερωτισμού. Έμβλημά του, η ρήση του Μπάιρον: «Άσωτος μεταξύ των λογίων, λόγιος μεταξύ των ασώτων». Η επισταμένη του σπουδή τού πόθου περνάει πρώτα από σκαμπρόζικα παιχνίδια με την Μπέταν και την Μπιργκίτα, δύο πεταχτούλες Σουηδέζες, κι ύστερα τον βυθίζει στον εξωτισμό και το πάθος με την Έλεν: ωραία, μυστηριώδη, ατίθαση. Παντρεύεται την ηρωίδα του, αλλά βρίσκεται χαμένος στην έρημο του έρωτα. Η διάσχιση αυτής της ερήμου θ’ αποδειχθεί σκληρή, και θα περιπλανηθεί εκεί ψάχνοντας για αποτυπώματα του πόθου. Κάποτε, επιτέλους, θ’ ανακαλύψει την ανέλπιστη όαση. Η Κλερ είναι ωραία, φιλήδονη, αλλά κρυστάλλινη, απροσποίητη, ξεκάθαρη. Μήπως πρόκειται πάλι για οφθαλμαπάτη; O Φίλιπ Ροθ, ακολουθώντας τον Κέπες από την οικογενειακή θαλπωρή των παιδικών χρόνων ώς την αχανείς εκτάσεις της ερωτικής προοπτικής, από ένα menage a trois στο Λονδίνο ώς τις ωδίνες της μοναξιάς στη Νέα Υόρκη, δημιουργεί ένα εξόχως ευφυές, συγκινητικό και συχνά ξεκαρδιστικό μυθιστόρημα με θέμα το δίλημμα της ηδονής: πού την αναζητούμε· γιατί την αποφεύγουμε· και πώς πασχίζουμε να κηρύξουμε μια ανακωχή ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και τον πόθο.

Το θέατρο του Σάμπαθ

Ο άλλοτε σκανταλιάρης, εφευρετικός μαριονετίστας, Μίκι Σάμπαθ, στα εξήντα τέσσερά του, εξακολουθεί να είναι προκλητικά ανταγωνιστικός και αχαλίνωτα λάγνος. Αλλά μετά τον θάνατο της ερωμένης του ο Σάμπαθ ξεκινάει ένα θυελλώδες ταξίδι στο παρελθόν του.
Πολιορκημένος από τα φαντάσματα εκείνων που πολύ τον αγάπησαν και πολύ τον εμίσησαν, θα φθάσει στο χείλος της τρέλας και της εξόντωσης, έπειτα από διάφορες κωμικοτραγικές περιπέτειες.
Το “Θέατρο του Σάμπαθ” είναι μια σατιρική δημιουργία επικών διαστάσεων, και ο Μίκι Σάμπαθ είναι ο γαργαντουικός ήρωάς της. Όσο για τον Φίλιπ Ροθ, σ’ αυτό το εικοστό πέμπτο βιβλίο του βρίσκεται στο απόγειο της δημιουργικής του ωριμότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Έχω ιδιαίτερη αδυναμία σ’ ένα βιβλίο που λέγεται “Θέατρο του Σάμπαθ”, το οποίο μισούν πολλοί. Δεν είναι βέβαια αυτός ο λόγος που μου αρέσει. Αλλά πιστεύω ότι έχει πολλή ελευθερία μέσα του. Αυτό αναζητάς ως συγγραφέας, όταν δουλεύεις: να χάνεις τις αναστολές σου, να σκαλίζεις βαθιά μέσα στη μνήμη σου και τις εμπειρίες και τη ζωή, και μετά να βρίσκεις την πρόζα που θα πείσει τον αναγνώστη”. (Philip Roth)

Η ταπείνωση

Όλα έχουν τελειώσει για τον Σάιμον Άξλερ, τον πρωταγωνιστή του συναρπαστικού νέου βιβλίου του Φίλιπ Ροθ. Κορυφαίος ηθοποιός του αμερικανικού θεάτρου επί δεκαετίες, ανακαλύπτει ότι στα εξήντα του χρόνια έχει απολέσει το ταλέντο του, την αυτοπεποίθησή του, την ικανότητά του να σαγηνεύει. Ο Φάλσταφ, ο Πέερ Γκυντ, ο Βάνιας, όλοι οι μεγάλοι του ρόλοι “έχουν λιώσει κι έγιναν άνεμος, διάφανος άνεμος”. Όταν ανεβαίνει στη σκηνή, αισθάνεται σαν παράφρονας και συμπεριφέρεται σαν ηλίθιος. Η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του έχει χαθεί· φαντάζεται ότι το κοινό του τον λοιδορεί και τον χλευάζει· δεν κατορθώνει πια να υποκριθεί πειστικά ότι είναι κάποιος άλλος. “Κάτι θεμελιώδες έχει εξανεμιστεί”. Η σύζυγός του έχει φύγει, το κοινό του τον έχει εγκαταλείψει, ο ατζέντης του δεν μπορεί να τον πείσει να ξαναγυρίσει στο θέατρο.

Μέσα σ’ αυτή την ανεξήγητη και τρομακτική απογύμνωση που γεννά στον Άξλερ σκέψεις αυτοκτονίας, εισβάλλει, σαν παρηγοριά, μια αναπάντεχη ερωτική επιθυμία. Ωστόσο, είναι σε τέτοιο βαθμό ριψοκίνδυνη και ασυνήθιστη ώστε δεν οδηγεί σε ανακούφιση και ευδαιμονία, αλλά σε ένα ακόμη πιο ζοφερό και συγκλονιστικό τέλος. Σ’ αυτό το μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα, το οποίο αφηγείται ο Ροθ με την αμίμητη αμεσότητά του, με τόλμη, σοβαρότητα αλλά και σαρκασμό, όλα τα μέσα που επιστρατεύουμε προκειμένου να πειστούμε για τη σταθερότητα και την αντοχή μας, όλα τα επιτεύγματα της ζωής μας -ταλέντο, έρωτας, σεξ, ελπίδα, ενέργεια,φήμη- καταλύονται.

Επεκτείνοντας τους ζοφερούς στοχασμούς του πάνω στη θνητότητα και το τέλος (“Καθένας”, “Φεύγει το φάντασμα”) και την πικρά ειρωνική αναδρομή στη νεότητα και τις χαμένες της ευκαιρίες (“Αγανάκτηση”), ο Ροθ έχει γράψει άλλο ένα βασανιστικό, διαυγές, ωμά ειλικρινές βιβλίο, στο κλίμα των τελευταίων του έργων.

Νέμεσις

Στην αποπνικτική ζέστη του Νιούαρκ μαίνεται μια τρομακτική επιδημία. Η αναπηρία, η παράλυση, η ισόβια καταδίκη στον πόνο, ακόμα και ο θάνατος απειλούν τα παιδιά του Νιου Τζέρζεϋ. Αυτό είναι το απροσδόκητο θέμα του σπαρακτικού νέου βιβλίου του Φίλιπ Ροθ: μια επιδημία πολιομυελίτιδας που ξεσπάει το καλοκαίρι του 1944, λίγο πριν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ο αντίκτυπός της σε μια μικρή και δεμένη κοινότητα του Νιούαρκ και στα παιδιά της.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο εύρωστος και ευσυνείδητος διευθυντής του υπαίθριου αθλητικού κέντρου της περιοχής, ο εικοσιτριάχρονος Μπάκυ Κάντορ: αθλητής του ακοντισμού και της άρσης βαρών, απόλυτα αφοσιωμένος στα καθήκοντά του και απογοητευμένος από τον εαυτό του επειδή, λόγω κακής όρασης, αδυνατεί να υπηρετήσει στον στρατό και να συμμετάσχει στον πόλεμο πλάι στους φίλους και ομηλίκους του, είναι η ψυχή του κέντρου και το στήριγμα των παιδιών. Εστιάζοντας στα διλήμματα και στις καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο Κάντορ, καθώς η πολιομυελίτιδα αρχίζει να ερημώνει τους χώρους των αθλοπαιδιών, ο Ροθ αποτυπώνει όλα τα συναισθήματα που γεννά ένας λοιμός: φόβο, πανικό, οργή, σάστισμα, αγωνία, πόνο.

Παρακολουθώντας τον ήρωά του στους καυτούς, δύσοσμους δρόμους του πολιορκημένου Νιούαρκ και στο Ίντιαν Χιλ, μια παρθένα καλοκαιρινή κατασκήνωση στα βουνά, με αέρα καθαρό, “αποκαθαρμένο από οτιδήποτε μολυσματικό”, ο Ροθ σκιαγραφεί έναν αξιοπρεπή και δραστήριο άνθρωπο με τις καλύτερες των προθέσεων, και τον προσωπικό του πόλεμο ενάντια στην επιδημία. Με ακρίβεια και τρυφερότητα καταγράφει τη διαδρομή του Κάντορ προς την προσωπική του καταστροφή αλλά και τον ιδιαίτερο κόσμο της παιδικής ηλικίας.

Την ιστορία στοιχειώνει το ζοφερό ερώτημα που πραγματεύονται και οι τέσσερις τελευταίες νουβέλες του Ροθ, ο “Καθένας”, η “Αγανάκτηση”, η “Ταπείνωση” και τώρα η “Νέμεσις”: ποιες επιλογές διαμορφώνουν μοιραία τη ζωή; Πόσο αδύναμοι είμαστε όλοι μας μπροστά στη δύναμη των περιστάσεων;

Πατρική κληρονομιά

Η “Πατρική κληρονομιά”, μια αληθινή ιστορία, αγγίζει αισθήματα με εκείνη την ένταση που ο Φίλιπ Ροθ γνωρίζει καλά. Ο συγγραφέας παρακολουθεί τον ογδονταεξάχρονο πατέρα του -έναν άνθρωπο με παροιμιώδη ρώμη, γοητεία, και μια ανεξάντλητη συλλογή αναμνήσεων από το Νιούαρκ- στη μάχη του με τον όγκο στον εγκέφαλο, που εντέλει θα τον σκοτώσει. Ο γιος παραστέκεται γεμάτος αγάπη, αγωνία και τρόμο στον πατέρα του, σε όλα τα στάδια της τελευταίας του δοκιμασίας, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα εκείνο το πείσμα για επιβίωση που χαρακτήριζε συνολικά τη μακρόχρονη και πεισματική πάλη του με τη ζωή. Η “Πατρική κληρονομιά” ανακηρύχθηκε από το περιοδικό “Time” Καλύτερο Βιβλίο του 1993 στην κατηγορία της μη μυθοπλαστικής πεζογραφίας.

Το σύνδρομο Πόρτνοϊ

Eπανέκδοση, σε νέα μετάφραση, του πασίγνωστου μυθιστορήματος του Φίλιπ Ροθ, που ζωντανεύει με σπαρταριστό τρόπο, κυνικό μαζί και τρυφερό, τις σεξουαλικές εμμονές ενός τριαντάχρονου
Αμερικανού. Ο Ροθ επιτίθεται με έντονο σαρκασμό και χωρίς οίκτο στη στενομυαλιά, την άγνοια και την ανοησία που αποτελούν την πηγή των κοινωνικών προκαταλήψεων. Η εξομολόγηση του Πόρτνοϊ είναι μια απελπισμένη κραυγή-έκκληση υπέρ της ανεκτικότητας.

Το ανθρώπινο στίγμα

Ένας διάσημος καθηγητής των κλασικών σπουδών κατηγορείται για ρατσιστική συμπεριφορά. Προτιμά να παραιτηθεί παρά να αποκαλυφθεί το μυστικό που θα μπορούσε να τον αθωώσει.
Η ιστορία διαδραματίζεται στις ΗΠΑ την εποχή που ξεσπά η υπόθεση της Μόνικας Λουίνσκι, όταν ο πουριτανισμός και η έννοια του politically correct αρχίζουν να κυριαρχούν στην πολιτική και πνευματική ζωή της χώρας.
Ο Ροθ με μεγάλη αφηγηματική δεξιοτεχνία παρακολουθεί τη ζωή του κεντρικού ήρωά του, ενός ανθρώπου με απίστευτο παρελθόν που επαναδημιούργησε κυριολεκτικά την ταυτότητά του και ζει ένα παρόν που σοκάρει τον καθωσπρεπισμό του περιβάλλοντός του· συνδέεται ερωτικά με μια πολύ νεώτερη και επιφανειακά “κατώτερή” του αισθησιακή γυναίκα ενώ καταδιώκεται από τον βίαιο πρώην σύζυγό της, βετεράνο του Βιετνάμ.
Μετά το “Αμερικανικό ειδύλλιο” και το “Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή”, το “Ανθρώπινο Στίγμα” ολοκληρώνει την τριλογία του Φίλιπ Ροθ. Ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας με το απαράμιλλο λογοτεχνικό ύφος του ερευνά το πρόβλημα της ταυτότητας αναλύοντας σε βάθος τους ιδρυτικούς μύθους της Αμερικανικής κοινωνίας. Περιγράφει με διεισδυτικό και κριτικό τρόπο, εναλλάσσοντας το σαρκασμό με την ελεγεία, τη μεταπολεμική Αμερική όπου τα πάντα είναι πολύπλοκα, αμφίσημα και ρευστά γιατί το στίγμα “το έχουμε όλοι μας. Είναι μέσα μας. Το στίγμα που προηγείται της ανυπακοής, που εμπεριέχει την ανυπακοή και περιπλέκει οποιαδήποτε ερμηνεία και κατανόηση. Η φαντασίωση της καθαρότητας είναι τρομαχτική. Παράλογη. Τι είναι η επιδίωξη της καθαρότητας αν όχι κι άλλη ρυπαρότητα;

Τότε που ήταν καλό κορίτσι

Το σαγηνευτικό, συνταρακτικό αυτό μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε μια μικρή πόλη των Μεσοδυτικών Πολιτειών και μιλάει για μια συναισθηματικά πληγωμένη νέα γυναίκα με ιδιαίτερα αυστηρές ηθικές αρχές. Παιδί ακόμα, η Λούσι Νέλσον έστειλε τον αποτυχημένο, αλκοολικό πατέρα της στη φυλακή. Από τότε, προσπαθεί διαρκώς να αναμορφώσει τους ανθρώπους γύρω της. Πιστεύει ότι ρόλος της είναι να αγωνιστεί για το καλό. Η επιδίωξη όμως του καλού την οδηγεί στο να συντρίβει τους πάντες, και η αναζήτηση της τελειότητας καταλήγει στην ίδια της την καταστροφή. Με την άψογη σκιαγράφηση του χαρακτήρα της Λούσι και του αφελούς, ανώριμου συζύγου της, του Ρόι, ο Ροθ πλάθει ένα σκληρό ρεαλιστικό μυθιστόρημα και προσφέρει μια ακριβή εικόνα της θρησκόληπτης αμερικανικής επαρχίας, με τους πόθους της, την οργή της και τις ασφυκτικές οικογενειακές σχέσεις, μια εικόνα αμείλικτη και μαζί συμπονετική.

Ζούκερμαν δεσμώτης

Στο “Ο συγγραφέας-φάντασμα” που διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1950 και αποτελεί το πρώτο μέρος της περίφημης τριλογίας -του σημαντικότερου έργου του Ροθ τη δεκαετία του 1970-, γνωρίζουμε τον Νέιθαν Ζούκερμαν, έναν εκκολαπτόμενο συγγραφέα παθιασμένο με τα μεγάλα έργα της παγκόσμιας γραμματείας. Ο Ζούκερμαν περνάει ένα βράδυ στη Νέα Αγγλία, στο απομονωμένο αγρόκτημα του λογοτεχνικού του ειδώλου, του συγγραφέα Ε.Ι. Λόνοφ, και ανακαλύπτει τις αντιφάσεις ανάμεσα στη λογοτεχνία και την πραγματικότητα.

Στο “Ζούκερμαν λυόμενος”, δεύτερο μέρος της τριλογίας, η δράση μεταφέρεται στο Μανχάταν, στα τέλη της συνταρακτικής δεκαετίας του 1960. Ο Ζούκερμαν, τριαντάρης, υποφέρει από τις άμεσες συνέπειες της λογοτεχνικής φήμης: ο ρομαντικός ιδεολόγος, προστατευόμενος του Ε.Ι. Λόνοφ, είναι πια μια διασημότητα.

Το “Μάθημα ανατομίας”, τρίτο μέρος της τριλογίας, διαδραματίζεται στο διαμέρισμα του Ζούκερμαν, σε μια ακριβή νεοϋoρκέζικη συνοικία την εποχή του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ, το 1973. Ο Ζούκερμαν, σαράντα χρονών, υποφέρει από ανεξήγητους πόνους, μετατρέπει το σπίτι του σε νοσοκομείο, αναρωτιέται μήπως το ίδιο του το έργο είναι η αιτία, και στα μάτια του μόνο ο Νίξον αντιμετωπίζει τόσο σημαντικά προβλήματα.

Στο “Όργιο της Πράγας”, που επέχει θέση επιλόγου της τριλογίας, παρακολουθούμε τον Ζούκερμαν στη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην κατεχόμενη από τους Σοβιετικούς Πράγα εν έτει 1976, με σκοπό να διασώσει από τη λήθη τα έργα ενός άγνωστου συγγραφέα που γράφει στα γίντις, τη γλώσσα των Εβραίων της Κεντρικής Ευρώπης. Τα μεγάλα ζητήματα της τριλογίας εξετάζονται από μια εντελώς νέα οπτική γωνία, για να φτάσουμε έτσι στην εντυπωσιακή κατάληξη αυτού του πλούσιου, πολυποίκιλου και πολύπλοκου magnum opus.

Τα βιβλία του Φίλιπ Ροθ στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πόλις

Κεντρική φωτογραφία: Juniper Books