«Δε θέλω να βλέπω αυτές τις χαζομάρες στην τηλεόραση! Από δω και πέρα θα βλέπω μόνο ταινίες σαν αυτές που είδα στο φεστιβάλ της Ολυμπίας», μου είχε πει η κόρη μου μετά την πρώτη φορά που είχε έρθει μαζί μου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους. Ταινίες για παιδιά μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και animation απ’ αυτές τις ωραίες, τις μαγικές, τις σκληρές, τις ρομαντικές ή εντελώς ρεαλιστικές, μια προσεκτική επιλογή από τις καλύτερες του είδους, που δεν αντιμετωπίζουν το παιδί σαν εύκολο , αλλά απαιτητικό και ώριμο θεατή. Φέτος το φεστιβάλ έκλεισε τα είκοσί του χρόνια. Δεκαεπτά χρονών έγινε και το αδερφάκι του, το Κάμερα Ζιζάνιο, που στο ελληνικό και ευρωπαϊκό τμήμα του διαγωνίζονται εκατοντάδες ταινίες παιδιών, γίνονται εργαστήρια, βγαίνουν εφημερίδες, ραδιοφωνικές εκπομπές, ταινίες που ταξιδεύουν με τη σειρά τους σ’ άλλες χώρες.

Για παραπάνω από μια εβδομάδα ο Πύργος γεμίζει με παιδιά απ’ όλο τον κόσμο. Μαθητές και μαθήτριες από τα σχολεία της περιοχής, εκπαιδευτικοί, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, συμμετέχουν σε κινηματογραφικά, μουσικά, θεατρικά, λογοτεχνικά και άλλα εργαστήρια, σεμινάρια, σχηματίζονται οι κριτικές επιτροπές, το ιστορικό θέατρο Απόλλων, καθώς και άλλες αίθουσες του Πύργου, της Αμαλιάδας ή της Ζαχάρως γεμίζουν κόσμο, διοργανώνονται εκδηλώσεις, συναυλίες, παραστάσεις, συνέδρια, εκθέσεις.

Φέτος ήταν η ενδέκατη χρονιά που βρέθηκα στο φεστιβάλ. Σχεδόν μεγάλωσα με τα «ζιζάνια» που πρωτογνώρισα πιτσιρίκια στα εργαστήρια και τις προβολές και τώρα σπουδάζουν, έχουν τις δικές τους δουλειές κι έρχονται όμως, είναι εκεί σχεδόν σε κάθε διοργάνωση, γιατί όπως είχα ξαναγράψει κάποτε, το φεστιβάλ έχει αλλάξει τη ζωή πολλών παιδιών και οικογενειών της περιοχής και όχι μόνο. Στο φεστιβάλ του 2012 ο Δρόσος Κονδύλης, φοιτητής σήμερα, είχε διαβάσει το δικό του μήνυμα: «Γεια σας. Είμαι ο Δρόσος, 13 χρονών και πηγαίνω στη δευτέρα τάξη του 3ου Γυμνασίου Πύργου. Είμαι καλός μαθητής και ευγενικό παιδί. Οι ειδικοί λένε ότι έχω δυσκολία στην επικοινωνία και δυσκολεύομαι να κάνω φίλους. Εγώ όμως, στο φεστιβάλ κάθε χρόνο συναντώ τους παλιούς φίλους, μικρούς και μεγάλους, και γνωρίζω καινούριους. Η περίοδος του φεστιβάλ είναι η πιο συναρπαστική στιγμή της ζωής μου στον Πύργο […] Εγώ θα περιμένω κάθε χρόνο να ζήσω αυτές τις μαγικές στιγμές…».

Ο Δημήτρης Σπύρου, ο Νίκος Θεοδοσίου και ο Χρήστος Κωνσταντόπουλος που πριν από τόσα χρόνια ξεκίνησαν τη διοργάνωση, δε βρήκαν το δρόμο τους στρωμένο με κόκκινο χαλί. Όπως διηγήθηκε το Σάββατο στην τελετή έναρξης συγκινημένος ο Χρήστος Κωνσταντόπουλος, στο ραντεβού με τον τότε νομάρχη πήγε τελικά μόνος του, γιατί ο Δημήτρης είχε πια απογοητευτεί ότι πάλι δεν θα γίνει τίποτα. Έγινε όμως. Με την επιμονή – θες την τρέλα; – την όρεξη, τη θυσία, την αγάπη όχι μόνο των τριών τους, αλλά και ανθρώπων που πίστεψαν σ’ αυτό. Κι έτσι οι αρχικά τρεις χιλιάδες θεατές έγιναν τριάντα χιλιάδες, οι δυο παράλληλες εκδηλώσεις έγιναν ογδόντα πέντε, οι δώδεκα επισκέπτες από το εξωτερικό έγιναν εκατόν είκοσι. Το πρόγραμμα είναι από τα πλουσιότερα που έχω δει και από τα πιο πολυσυλλεκτικά. Αυτή τη χρονιά το φεστιβάλ πήρε νομική μορφή και υπέγραψε τριετή προγραμματική σύμβαση χρηματοδότησης με το Υπουργείο Πολιτισμού και την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας.

«Όλα τα παιδιά τώρα το φωνάζουν και το νοιώθουν. Θα είναι καλό! Αυτό το κινηματογραφικό όνειρο αξίζει!», έγραφε για το 1ο Φεστιβάλ η τότε μαθήτρια λυκείου και γιατρός τώρα, Γιώτα Μπέλμπα. Αξίζει όντως! Και είναι κάτι πολύ παραπάνω από κινηματογραφικό, αυτό το όνειρο…

Info:

20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους – 17η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας Camera Zizanio | 2 – 9 Δεκεμβρίου 2017