Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον σημειολογικά το ότι, εν πολλοίς, η παράσταση «Σήκω Ψυχή μου Δώσε Ρεύμα» θα μπορούσε να περιγραφεί μέσα από στίχους του Διονύση Σαββόπουλου: Όταν η Ελένη Βιτάλη αναφωνεί «Γεια σου Νικολάκη Παπάζογλου» εν μέσω του «Τρελή κι Αδέσποτη», δεν μπορείς να μη συγκινηθείς ανακαλώντας το αφήγημα του μνημειώδους έργου που λέγεται «Εκδίκηση της Γυφτιάς» και να συμφωνήσεις ότι όντως γράφουν «Ιστορία οι παρέες», ειδικά όταν μέσα σ’ αυτές βρίσκεται κι ένας Σαββόπουλος.

Όταν αργότερα, στο «Τραγούδι των Γύφτων» λέει «έλα κοντά μας, κι ας είσαι μπαλαμός», (θαρρείς κι η πρόσκληση απευθύνεται στους VIPs που κάθονται στις πρώτες θέσεις της κερκίδας απέναντί της), επιβεβαιώνεται ότι «εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε». Τελικά, ο κοινός παρονομαστής αυτών των δύο ιερών τεράτων του ελληνικού τραγουδιού είναι ότι ανέκαθεν λειτουργούσαν σα γέφυρες: πάνω από τάξεις, φυλές και το πολιτικό χάος της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, στρώσανε δρόμους στους οποίους χαίρεσαι να χάνεσαι και σήμερα, όπως μισό αιώνα πριν, σε πυλώνες το ίδιο αρχαίους με τα μάρμαρα του Ηρωδείου.

Η Βιτάλη είναι η αυθεντική, η λαϊκή φωνή που αξίζει τη λατρεία μας

Αυτή η επιμονή του Σαββόπουλου να συμφιλιώσει τους πάντες και τα πάντα ως πάτερ φαμίλιας, είναι και ο βασικός λόγος που έχει καταχωρηθεί ως οπορτουνιστής, «όπου φυσάει ο άνεμος» και πολλά άλλα, στο συλλογικό συνειδητό μιας τόσο μεγάλης μερίδας του κόσμου. Σε καμία περίπτωση τα όσα του προσάπτονται δεν είναι εντελώς ανυπόστατα, αλλά από την άλλη, παρεξηγήσεις πάνω σε άκυρες βάσεις δεν αφορούν αυτό εδώ το review – ο μόνος λόγος που αξίζει να θιχτεί κάτι τέτοιο, είναι επειδή είναι πραγματικά ενδιαφέρον το ότι ακόμα και σήμερα, κρίνοντας από συζητήσεις σε παρέες και σκόρπια λόγια στις κερκίδες του θεάτρου και στα social media, η Βιτάλη είναι η αυθεντική, η λαϊκή φωνή που αξίζει τη λατρεία μας και ο Σαββόπουλος…ο Σαββόπουλος τι τελικά; Δεν ξέρουμε τι ακριβώς, αλλά μάλλον μας πέφτει δύσκολο τη μία να χαϊδεύει το εθνικό μας φρόνημα στο «Ας κρατήσουν οι χοροί» και την άλλη να το χλευάζει στους «Κωλοέλληνες» και τελικά θα χάσει στα σημεία.

Ελένη Βιτάλη και ο Διονύσης Σαββόπουλος

Στην πραγματικότητα, ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι ο πιο σημαντικός τραγουδοποιός της Ελλάδας από τον Χατζιδάκι και μετά και αν ακόμα κι η εγγενής υπερβατικότητα που βρίσκεται στο ρόλο του καλλιτέχνη δεν αρκεί για να βγάλει εκτός συζήτησης τις όποιες τέτοιου είδους παραφιλολογίες, το καλλιτεχνικό του έργο καθαυτό, όπως παρουσιάστηκε την 1η Σεπετεμβρίου, ήταν αρκετό για να κλείσει πολλά στόματα (ή να τα αφήσει ανοιχτά).

Ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι ο πιο σημαντικός τραγουδοποιός της Ελλάδας από τον Χατζιδάκι και μετά

Με μια all-star μπάντα που χωρούσε από τον μπασίστα-θρύλο Γιώτη Κιουρτσόγλου, μέχρι την ελπίδα της νέας γενιάς μουσικών στο πρόσωπο του ντράμερ Βασιλή Ποδαρά, ο Σαββόπουλος ξετύλιξε το μίτο του ελληνικού τραγουδιο,ύ ξεκινώντας από το ρεμπέτικο και τη Μάνδρα του Αττίκ και φτάνοντας μέχρι τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, περνώντας παράλληλα από όλους (σχεδόν) τους σημαντικούς σταθμούς της δικής του μεγάλης πορείας. Το να μη μείνει κανείς παραπονεμένος επειδή δεν άκουσε το προσωπικό του αγαπημένο Σαββοπουλικό τραγούδι είναι φυσικά αδύνατο, πάντως ακούσαμε μια εκπληκτική εκτέλεση του «Μπάλλου», ένα «Μακρύ Ζεϊμπέκικο για το Νίκο» αν και κουτσουρεμένο, ακόμα και το στίχο «θέλω να χορεύω και να κάνω εμετό» στο «Χειμώνα Ετούτο» που τον είχε αποκηρύξει για χρόνια – φαίνεται πως ακόμα κι αν δεν κατάφερε να συμφιλιώσει όσους και όσα ήθελε, ο ίδιος είναι πλήρως συμφιλιωμένος με τον παλιότερο εαυτό και το έργο του.

 Διονύσης Σαββόπουλος

Βλέποντας την Ελένη Βιτάλη να δεσπόζει πάνω στην αρχαία σκηνή με το φόρεμα, το τεράστιο μενταγιόν και το ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελό της, δεν μπορούσες να μη σκεφτείς την – κλισέ πλην εντελώς ταιριαστή εδώ – λέξη «ιέρεια». Και ακούγοντας αυτή τη φωνή να βγαίνει από μέσα της τόσο αβίαστα (φαινομενικά), δεν μπορούσες να μη σκεφτείς τη φράση «δύναμη της φύσης» (τελικά τη χαρακτήρισε έτσι και ο ίδιος ο Σαββόπουλος μετά από μια εξαιρετική ερμηνεία του παραγνωρισμένου «Νιώσε με» των Ρασούλη – Βαγιόπουλου). Μας τραγούδησε κι εκείνη τις πιο αγαπημένες επιτυχίες της και φυσικά, αποθεώθηκε.

Όταν παίξανε το «Μυστικό Τοπίο», η Βιτάλη το τραγούδησε μια οκτάβα κάτω από Εκείνη την ιστορική εκτέλεσή της το ’83 στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ίσως το έβαλαν επίτηδες εκεί, ακριβώς για να γίνει η άδικη σύγκριση και να δείξουν ότι δε στρίβουν το κεφάλι μπροστά στη φθορά του χρόνου – κάτι σαν το «Προσοχή, εμφάνιση ηλικιωμένων…» από το δελτίο τύπου των χειμερινών εμφανίσεών τους. Και οι εμβόλιμες, χιουμοριστικές ή μη, ιστορίες του Σαββόπουλου για τον Τσιτσάνη, τον Χατζιδάκι, τον Ζαμπέτα και άλλους μεγάλους δημιουργούς που είχαν την τιμητική τους, με κάποιο τρόπο φαίνονταν να απευθύνονται στο μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό (που κακά τα ψέματα, καταλάμβανε και το μεγαλύτερο μέρος των θέσεων στις κερκίδες).

Από την άλλη, το «Σήκω Ψυχή μου Δώσε Ρεύμα» στο σύνολό του, είναι μια παράσταση που σαφώς αξίζει να παρακολουθήσει οποιοσδήποτε αγαπά το Σαββόπουλο/ τη Βιτάλη/ το ελληνικό τραγούδι, ανεξαρτήτως ηλικίας. Βεβαίως ο κύκλος παραστάσεων έκλεισε, αλλά αν προστεθούν συμπληρωματικές εμφανίσεις, σπεύσατε.

Ελένη Βιτάλη και Διονύσης Σαββόπουλος στο Ηρώδειο