Θυμάμαι όταν ήμουν φοιτήτρια, όλοι θα πήγαιναν στη μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο για τα 70 νομίζω χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη. Στην τελευταία μεγάλη του συναυλία, όπως λεγόταν. Όμως, όχι, δεν ήταν τελικά η τελευταία του μεγάλη συναυλία. Κάμποσα χρόνια μετά γιορτάσαμε τα 90, κ.ο.κ. Είχε προηγηθεί βέβαια και η αποχώρηση από το ΚΚΕ, η υπουργία του επί ΝΔ, στο ενδιάμεσο ίδρυσε το κίνημα «Σπίθα», αποχώρησε απ’ αυτό, διαβάσαμε ανοικτές επιστολές για τον αντικομμουνισμό, για τα μνημόνια, κλπ κλπ.

Και την Κυριακή τον είδαμε ανάμεσα σε στρατιωτικούς, παπάδες και λοιπούς πατριώτες στο συλλαλητήριο. Κάποτε, μια μεγάλη φωνή της όπερας μου είχε πει «Ο καλλιτέχνης πρέπει να φεύγει πριν από το κοινό». Στην περίπτωση αυτή έχουμε έναν καλλιτέχνη που μοιάζει να πρέπει πάση θυσία να βρίσκει τρόπους για να ακουστεί και να μην ξεχαστεί. Είναι αβάσταχτη αυτή η αγωνία – και αδικαιολόγητη. Κανείς δεν θα ξεχνούσε. Θα θυμόμαστε το έργο του, πάντα, όχι όμως αυτή την εικόνα που είδαμε προχθές.

Για να λαμβάνετε κι εσείς το editorial μαζί με τις προτάσεις της εβδομάδας, δεν έχετε παρά να εγγραφείτε στο ελcmag.