«Να είσαι εκεί, στη σκηνή, μονάχος σου με την αγάπη για αυτό που κάνεις, μονάχος σου με την αγωνία της αρτιότητας, αλλά και μαζί με όλους όσοι αισθάνονται το ίδιο συναίσθημα εκείνη τη στιγμή μέσα από το τραγούδι»

Αυτό σημαίνει «Αρτίστα» για την Ηρώ, τίτλος με τον οποίο κυκλοφορεί το τελευταίο της άλμπουμ που περιλαμβάνει μία μεγάλη γκάμα τραγουδιών από διαφορετικές δεκαετίες και σε διαφορετικές γλώσσες. Μέσα από τις ερμηνείες της στον δίσκο αυτό, μας ταξιδεύει σε άλλες εποχές με τραγούδια όπως το «Αθάνατο Νερό» που έχει τραγουδήσει η Μαρινέλλα, «Της γυναίκας η καρδιά» του Στράτου Διονυσίου και η «Ρόζα Ροζαλία» από την Λιλιπούπολη.

Τα τελευταία τρία χρόνια η Ηρώ περιοδεύει σε πόλεις της Ευρώπης σαγηνεύοντας το κοινό με τις μελωδίες της. Έφτασε, λοιπόν, η στιγμή να την απολαύσουμε ξανά στην Αθήνα με την παράσταση “I’m a fool to want you” στο Half Note Jazz Club, όπου κάθε τραγούδι που θα μας παρουσιάσει είναι κι ένα φωτογραφικό κλικ ή μια καρτ ποστάλ από τους σταθμούς της περιοδείας της. Με αυτή την αφορμή συζητάμε μαζί της για τη μουσική, τον έρωτα, την μαγεία της τέχνης και τα όσα έχει στις αποσκευές της με την επιστροφή της.

Ποιο ήταν το έναυσμα για τη δημιουργία του νέου σας δίσκου “Artista”;
Ήθελα πολύ να τραγουδήσω τραγούδια που έχω αγαπήσει από την ελληνική και παγκόσμια δισκογραφία, τραγούδια που να μην έχω γράψει εγώ. Αυτό είναι πολύ απελευθερωτικό γιατί η ευθύνη της σύνθεσης του στίχου και της ερμηνείας μαζί είναι μάλλον μεγάλη. Παράλληλα είναι μεγάλη πρόκληση και τιμή να τραγουδάω τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει φωνές με μεγάλο «εκτόπισμα».

Στο νέο σας άλμπουμ υπάρχουν πολλές διασκευές γνωστών τραγουδιών απ΄το «Αθάνατο Νερό» που έχει τραγουδήσει η Μαρινέλλα έως το «Σ’ έχω ερωτευτεί» του Σάκη Ρουβά. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που συναντήσατε διασκευάζοντας τα κομμάτια αυτά και πώς έγινε η επιλογή τους;
Αυτός ο δίσκος αποτελείται κυρίως από επανεκτελέσεις με έναν πιο αφαιρετικό τρόπο. Τραγουδάω τις σκέψεις των ποιητών και τις νότες των συνθετών ως ερμηνεύτρια γίνομαι ένας «αγωγός» ανταλλαγής με όλους τους ανθρώπους. Και νιώθω την αγάπη να με πλημμυρίζει, μα και την ευθύνη, μεγάλη και αυστηρή, κρίνομαι κάθε δευτερόλεπτο για το «μέτρο» που κράτησα ή δεν κράτησα, ανάμεσα στους δημιουργούς και τους «παραλήπτες». Αυτό από μόνο του είναι η μεγαλύτερη πρόκληση κι όχι η σύγκριση με πρωτότυπες εκτελέσεις, μιας και πιστεύω ακράδαντα ότι ο κάθε ερμηνευτής είναι μια μοναδική οντότητα, άρα έχει κι έναν μοναδικό τρόπο έκφρασης του συναισθήματος.

Τι σημαίνει “Artista” για εσάς;
Να είσαι εκεί, στη σκηνή, μονάχος σου με την αγάπη για αυτό που κάνεις, μονάχος σου με την αγωνία της αρτιότητας, αλλά και μαζί με όλους όσοι αισθάνονται το ίδιο συναίσθημα εκείνη τη στιγμή μέσα από το τραγούδι. Αυτό είναι αρτίστα. Τόσο μαζί και τόσο μόνη, είναι η αρτίστα. Τόσο ταπεινή και τόσο «diva». Τόσο γοητευτική και τόσο απρόσιτη. Μια διαρκής πάλη με το «τέλειο» και μια αειθαλής ανακωχή με το αύριο. Ο χρόνος δεν υπάρχει για την αρτίστα. Κερδίζει την αθανασία της κάθε μέρα, στη μνήμη των ανθρώπων.

Οι live εμφανίσεις σας είναι κυρίως πιάνο και φωνή, τι είναι αυτό που σας ελκύει περισσότερο στον ήχο και τις μελωδίες του πιάνου;
Το πιάνο, όπως και όλα τα μουσικά όργανα για έναν μουσικό, είναι η προέκταση της ψυχής και της έκφρασής του. Είναι ο δικός του κόσμος που ζωντανεύει μέσα από τους ήχους, τις δονήσεις, τις κυματομορφές. Τα δάχτυλά του είναι η «φωνή» που μιλάει, που χαϊδεύει, που πονάει ή χαίρεται. Κάπως έτσι ορίζεται η μαγεία της τέχνης.

Τα τελευταία χρόνια έχετε κάνει πολλές συναυλίες στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα τι είναι αυτό που έχετε στις αποσκευές σας από την εμπειρία σας αυτή;
Τις αποσκευές μας στη ζωή τις διαλέγουμε εμείς. Μπορεί η ζωή να μας έδωσε τις ομορφότερες στιγμές κι εμείς να μην κρατήσαμε κάτι ή το αντίστροφο. Μέσα από δύσκολες εμπειρίες να διαλέγουμε να κρατήσουμε την όμορφη πλευρά. Έτσι, θέλω να πω ότι κάθε εμπειρία στη ζωή μου είναι μοναδική και κρατάω τα ομορφότερα κομμάτια κι αυτά που θα με πάνε πιο μπροστά. Ο πολιτισμός των ανθρώπων, έξω από τη χώρα μου, ορίζεται μέσα από την καθημερινότητά τους και την κουλτούρα τους. Σέβονται τους καλλιτέχνες, σέβονται την ιδιαιτερότητά τους σαν χάρισμα κι όχι σαν «τύχη». Ακούνε, σιωπούν, δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τις φωνές, για τα διαφορετικά είδη της μουσικής, κατανοούν και στηρίζουν τις τέχνες όχι με καχυποψία και αμφισβήτηση, αλλά με σεβασμό και υποστήριξη ουσιαστική. Αυτό είναι ένα «δώρο» που φέρνω μαζί μου κάθε φορά που επιστρέφω κι αυτό με κάνει όλο και πιο δυνατή, όλο και πιο σίγουρη.

Περιοδεύοντας τρία χρόνια στο εξωτερικό, ποια συναυλία είναι εκείνη που θυμάστε πιο έντονα;
Θα ήμουν άδικη αν διάλεγα μόνο μια από τις συναυλίες. Αλλά να σας πω κάτι; Η πρώτη συναυλία είναι σχεδόν πάντα μια αξέχαστη στιγμή. Φρανκφούρτη, πριν τρία χρόνια, σε έναν υπέροχο χώρο, όπου το κοινό ήταν Γερμανοί κι εγώ τραγουδούσα Θεοδωράκη και Χατζιδάκι με ένα ensemble νυκτών εγχόρδων, όπου πραγματικά ενθουσιάστηκαν πάρα πολύ. Ένιωσα υπέροχα και πολύ χαρούμενη.

Η σειρά συναυλιών που ξεκινάτε στο Half Note έχει τίτλο “I’m a fool to want you”. Ταξιδεύοντας λίγο πίσω στον χρόνο σε ερωτήσεις που συναντούσαμε στα λευκώματα, Έρωτας εστί…;
«… Όσο “λάθος” κι αν είναι “οι προβλέψεις”, όσο κι αν όλα δείχνουν δύσκολα και ακατανόητα, ο κόσμος αυτός έχει ένα “κομμάτι” που τον απογειώνει και θα τον κάνει μοναδικό και απίστευτα όμορφο: είναι ο “έρωτας”. Ο έρωτας όχι σαν πράξη, μα σαν αίσθημα. Αυτός που δίνει τροφή στην ψυχή, που φτιάχνει όνειρα, που καταλύει τη δύναμη μα και την αδυναμία. Ο έρωτας για τη ζωή, για την δημιουργία, ο έρωτας για τον σκοπό, για τον πόθο για το χθες και για το αύριο. Ο έρωτας σαν αναπόσπαστη συνύπαρξη της ζωής».

Στη σκηνή του Half Note θα σας δούμε με τις Λένα Παπαληγούρα, Μαρία Παπαγεωργίου και Γιώτα Νέγκα. Θα μας δώσετε κάποιο hint για αυτά που ετοιμάζετε;
Επειδή μια εικόνα είναι ίση με 1000 λέξεις, σας στέλνω ένα βιντεάκι από την πρώτη σύμπραξη σε στιγμή πρόβας!

Info:

“I’m a fool to want you” | 7, 14 & 21 Μαρτίου | Half Note Jazz Club