Η νέα φουρνιά ηθοποιών του ελληνικού θεάτρου καταφέρνει να ξεχωρίζει ανάμεσα στις πολλές γνωστές δυσκολίες του επαγγέλματος και της χώρας. Κι αυτό γιατί το ταλέντο θα λάμψει, όπου και να το κρύψεις. Ποιο είναι όμως το DNA αυτής της γενιάς καλλιτεχνών που βλέπουμε στις παραστάσεις της Αθήνας; Ποιοι είναι αυτοί οι τύποι που ίσως κάποια στιγμή να είδατε στο θέατρο και να είπατε από μέσα σας «Τι ωραία ερμηνεία!». 12 άξιοι εκπρόσωποι του νέου αίματος στο ελληνικό σανίδι θέλουν την προσοχή μας:

__

Θάνος Λέκκας

Ποιος είμαι;

Γεννήθηκα στις 28 Ιανουρίου 1987, Τετάρτη, είχε λαϊκή. Τελείωσα το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασα την αγαπημένη μου Βιολογία στο Καποδιστριακό. Πριν ολοκληρώσω τις σπουδές μου, μπήκα στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και κάπως έτσι τελείωσα σχεδόν παράλληλα και τις δυο σχολές.

Συνεργάστηκα με τον δάσκαλό μου Αργύρη Ξάφη στις «Απόψεις ενός Κλόουν» στο Εθνικό και με τη δασκάλα μου Λυδία Κονιόρδου στον «Ιππόλυτο» το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου. Στη συνέχεια πήγα στρατό και ταυτόχρονα έπαιξα στην «Απελευθερωτική Οργάνωση Klein-Mein» της Εμμανουέλας Αλεξίου και Μάρως Μπουρδάκου σε σκηνοθεσία Πέμυς Ζούνη -μεγάλη ιστορία-.

Στρατευμένος ακόμα έγινα μέλος των Patari Project, της ομάδας της Σοφίας Πάσχου, και έχουμε κάνει τρεις υπέροχες δουλειές. Το «Πιάνω Παπούτσι και Πάνω στο Πιάνο», τη «Μύτη» του Γκόγκολ και τους «Χιονάνους». Όλα στο Θέατρο Πόρτα. Στο Πόρτα σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου έχω παίξει στη «Δίκη του Κ.» και τώρα στο «Φαρενάιτ 451». Είχα επίσης την τύχη να συνεργαστώ με το Δημήτρη Μπογδάνο στον «Μικρό Πρίγκιπα» και με τον Ακύλλα Καραζήση στο «Μικάδο» στην Εναλλακτική Λυρική.

«Θα μας χαρακτήριζα γενιά DIY ή τα κάνει όλα και συμφέρει»

Ένας άνθρωπος με όρεξη, γιατί οικονομικά κίνητρα δεν υπάρχουν, που προσπαθεί να συγκεντρωθεί να δώσει τον καλύτερο του εαυτό σε ένα κόσμο που τρέχει και τον παρασέρνει. Ένα μπουμπούκι σαν τα κρύα τα νερά, ευαίσθητο και ταλαντούχο που προσπαθεί να κάνει χίλιες δουλειές. Πέρα από το αστείο του πράγματος, η πραγματικότητα δεν επιτρέπει, καλώς ή κακώς, την ηρεμία, το να αποτραβηχτείς για να δημιουργήσεις ή να αφιερωθείς αποκλειστικά σ’ ένα πράγμα.

Συγκεκριμένα για το θέατρο, ακόμα κι αν δε χρειάζεται να κάνεις άλλου είδους δουλειά, θα χρειαστεί να είσαι σε πολλές διαφορετικές παραγωγές – Παιδικό, Δευτερότριτο, Πουσουκου… Θα μας χαρακτήριζα γενιά DIY ή τα κάνει όλα και συμφέρει. Μαθαίνουμε να κάνουμε τα πάντα ή όσο το δυνατόν περισσότερα γύρω από μια παράσταση. Κείμενα, χορογραφίες, μουσική, κοστούμια, μακιγιάζ, φώτα, προώθηση, πληρωμές. Πασχίζουμε να βρούμε τρόπους να κάνουμε θέατρο από το τίποτα.

Ταυτόχρονα όμως προσπαθούμε να αφιερώσουμε το χρόνο και τη φροντίδα για να βρούμε την αλήθεια, τη μικρή αυτή αλήθεια που θα διαστέλλει για λίγο το χρόνο, τον λίγο χρόνο που μας δίνεται να αλληλεπιδράσουμε με το κοινό για να συμβεί κάτι ουσιαστικό, να ειπωθεί κάτι χρήσιμο, κάτι που θα μας δώσει πίσω τον κλεμμένο χρόνο κι αν όχι αυτό θα μας θυμίσει το όνειρο, τον πραγματικό λόγο που ξυπνάμε κάθε πρωί. Αυτή η τρομερή αντίφαση όμως είναι πολύτιμη. Αυτή είναι η ουσία νιώθω. Η τέχνη δεν προκύπτει ποτέ από την αφθονία.

Info: O Θάνος Λέκκας παίζει στο «Φαρενάιτ 451» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου & στους «Χιονάνους» των Patari Project στο Θέατρο Πόρτα.

__

Γιάννης Καπελέρης

Ποιος είμαι;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα και είμαι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του «Θεάτρου Τέχνης». Πρώτη μου συνεργασία ήταν στο Θέατρο Τέχνης με τη Λένα Κιτσοπούλου στο έργο «Χαίρε Νύμφη». Στη συνέχεια συνεργάστηκα με τους Βασίλη Μαυρογεωργίου («Supernova»), Μαριάννα Κάλμπαρη («Γκιγιόμ, γλυκιά μου»), Σταμάτη Φασουλή και Γιώργο Κιμούλη («Τζων Γαβριήλ Μπόρκμαν»), Γιάννο Περλέγκα («Ιμμάνουελ Καντ» και «Ο αδαής και ο παράφρων»), Δημήτρη Τάρλοου («Αγριόπαπια» και «Γιούγκερμαν»). Το 2014 ήμουν υποψήφιος για το βραβείο Δημήτρης Χορν για το ρόλο μου στο έργο «Supernova».

«Είμαστε μια γενιά σίγουρα πιο προσγειωμένη απ’ τις προηγούμενες»

Δεν πιστεύω σε μοντέλα καλλιτεχνών, δεν ξέρω καν αν υπάρχουν. Οι καλλιτέχνες που ξεχωρίζω και θαυμάζω είναι αυτοί που μέσω της τέχνης τους επικοινωνούν κάτι βαθιά προσωπικό τους, απαλλαγμένοι από το άγχος της κριτικής και της αποδοχής.

Είναι αυτοί που με πείθουν με την πίστη τους στο δημιούργημά τους, αλλά και με τον τρόπο που το υπερασπίζονται, άσχετα με το αν με βρίσκουν ομοϊδεάτη τους ή όχι. Πολλοί θα έλεγαν ότι αυτού του είδους οι καλλιτέχνες ζουν «στον κόσμο τους». Εμένα πάλι αυτή η ασφάλεια που νιώθει κάποιος μέσα «στον κόσμο του», για να δημιουργήσει, με γοητεύει και τη βρίσκω ξεχωριστή.

Χαίρομαι που συναντώ τέτοιους ανθρώπους μέσα στη γενιά μου, μια γενιά αρκετά δραστήρια και σίγουρα πιο προσγειωμένη απ’ τις προηγούμενες, που φυσικά έχει περιθώρια για ακόμα περισσότερη γνώση και τόλμη.

Info:O Γιάννης Καπελέρης παίζει στην παράσταση «Γιούγκερμαν» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου στο Θέατρο Πορεία.

__

Έκτορας Λιάτσος

Ποιος είμαι;

Αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Από το 2014 μέχρι σήμερα έχω συνεργαστεί με τους: Δημήτρη Παπαϊωάννου, Νίκο Καραθάνο, Δημήτρη Καραντζά, Λυδία Κονιόρδου, Nikita Milivojevic, Νίκος Μαστοράκης, Πάνος Κοκκινόπουλος, Σύλλας Τζουμέρκας, Κώστας Γάκης, Τάσος Ψαρράς, Αλέξανδρος Ευκλείδης κ.α. στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

«Η γενιά μου άλλο θα ήθελε να είναι, άλλο της λένε ότι είναι και άλλο είναι»

Για μένα η πραγματική, η βαθιά κατάθεση της ανησυχίας του ανθρώπου για τα πράγματα γύρω του, δίχως σκοπιμότητες για αποδοχή και επιρροή, είναι κάτι που με συγκινεί πολύ. Το ξεμπρόστιασμα του εαυτού μας θέλει θάρρος και περνάει από πολύ κόπο για να καταλήξει μια αγκαλιά για όποιον θέλει να την γευτεί. Τα παραπάνω στοιχεία για μένα ορίζουν ένα καλλιτέχνη.

Δεν ξέρω ποιο είναι το προφίλ του νέου καλλιτέχνη, αλλά θα ήθελα και προσπαθώ γι’ αυτό, στην τάση που υπάρχει για μηρυκασμό και εφησυχασμό, όταν τα συναντάει να αλλάζει πεζοδρόμιο.

Πιστεύω ότι η γενιά μου άλλο θα ήθελε να είναι, άλλο της λένε ότι είναι και άλλο είναι. Θα τη χαρακτήριζα μπερδεμένη. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία προτύπων που κατασκευάζονται και διαρκώς αναλώνονται. Πουλιούνται μέσω του παράλληλου κόσμου των κοινωνικών δικτύων, που καθιστούν ακόμα πιο δυσεύρετο το προσωπικό στοιχείο του κάθε ανθρώπου. Όχι ότι φταίνε μόνο αυτά, αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιούνται οδηγεί σε μια τάση για έντονη κριτική και λιγότερη αποδοχή.

Info: Ο Έκτορας Λιάτσος παίζει στην παράσταση «Γυάλινος Κόσμος» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας.

__

Αγησίλαος Μικελάτος

Ποιος είμαι;

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Είμαι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και τελειόφοιτος στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζομαι ως ηθοποιός από το 2015. Έκτοτε έχω συνεργαστεί με την Κατερίνα Ευαγγελάτου (Φάουστ & 1984), τον Αργύρη Πανταζάρα (Μητρόπολη) και τον Γιώργο Σκεύα (Γυάλινος Κόσμος). Αυτό το διάστημα ερμηνεύω τον ρόλο του Μιχάλη στο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο Ήχος Του Όπλου» σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη στο Θέατρο Σταθμός.

«Είμαστε καλλιτέχνες – passepartout»

Ή θα τον βρούμε τον δρόμο ή θα τον φτιάξουμε. Είναι γεγονός ότι η γενιά μας έχει βρεθεί παγιδευμένη σ’ ένα πλαίσιο που έχει καθοριστεί από την οικονομία της χώρας μας. Οι περισσότεροι νέοι καλλιτέχνες σήμερα αναγκάζονται να επωμιστούν τον ρόλο του “passepartout”. Αναλαμβάνουν πολλαπλές ιδιότητες που ενδεχομένως δεν κατέχουν ή θα πρέπει να τις μάθουν προκειμένου να συνεχίσουν το όνειρο της δημιουργίας.

Εξαιτίας της έλλειψης οικονομικών πόρων ένας ηθοποιός αναγκάζεται να σκηνοθετήσει, να παίξει, να φωτίσει, να δημιουργήσει σκηνικά, να βρει ήχους, να αναλάβει την παραγωγή και την επικοινωνία πολλές φορές. Μπορεί βέβαια αυτό να μας κάνει πιο ευρηματικούς, ταυτόχρονα όμως δεν επενδύουμε στην κάθε ιδιότητα όπως της αρμόζει, καθώς κάθε πεδίο στην τέχνη απαιτεί εξειδίκευση και εμβάθυνση. Είναι πολύ νωρίς να φανεί το στίγμα που μπορεί να έχει η γενιά μου στον καλλιτεχνικό χώρο. Υπάρχει σύγχυση και απογοήτευση. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σχεδόν σε όλα τα επαγγέλματα. Αναγκάζεσαι σήμερα να συλλέγεις πτυχία για να μπορείς να ζήσεις κάπως αξιοπρεπώς.

Η γενιά μου είναι αρκετά μουδιασμένη γιατί είναι μια γενιά που μεγαλώνει σ’ ένα περιβάλλον που τα είχε όλα και τώρα δεν μπορεί ούτε να αυτονομηθεί. Είμαστε γενιά σε σοκ. Παρ’ όλα αυτά είμαι αρκετά αισιόδοξος, καθώς πιστεύω στη δυναμική και την ευαισθησία μας, η οποία θα μας κάνει να βρούμε τον δρόμο.

Info: Ο Αγησίλαος Μικελάτος παίζει στην παράσταση «Ο ήχος του όπλου» σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη στο Θέατρο Σταθμός.

__

Γιάννης Καράμπαμπας

Ποιος είμαι;

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1990. Είμαι απόφοιτος του τμήματος Εκπαιδευτικών Πολιτικών Μηχανικών της  Α.Σ.ΠΑΙ.Τ.Ε. και της Δραματικής Σχολής του Κ.Θ.Β.Ε. Παράλληλα, συμμετείχα σε παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και συνεργάστηκα με τους Δαμιανό Κωνσταντινίδη (Δον Ζουαν, 2015), Γιώργο Παλούμπη (Αγγέλα, 2016) και Θανάση Παπαγεωργίου (Το Τρίτο Στεφάνι, 2017). Έχω συμμετάσχει στις παραστάσεις: «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει» (2017,σκην. Μαίρη Ανδρέου, ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης), «Η Πράσινη Γάτα» (2018, σκην. Γιάννης Παρασκευόπουλος, ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης), «Περιμένοντας τον Γκοντό» (2018, σκην. Έλενα Μαυρίδου, Θέατρο Χώρος), «Ματωμένος Γάμος» (2018, σκην. Μαίρη Ανδρέου). Αυτό το διάστημα βρίσκομαι σε πρόβες για το «Λεόντιος και Λένα» σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κατσή.

«Πρέπει να βρεθούμε, να ισορροπήσουμε και να βρούμε στόχο»

Δεν το ξέρω το μοντέλο του νέου καλλιτέχνη σήμερα. Θα πω όμως ότι υπάρχει προσωπικότητα, αισθητική και αντίληψη. Με αυτά ερευνάς και δημιουργείς. Επιλέγεις και παίρνεις θέση ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος. Για τη γενιά μας; Είμαστε συγχυσμένοι και αποξενωμένοι. Τρέχουμε πίσω από τις συνεχείς εναλλαγές των συνθηκών και των δεδομένων της ζωής και του καιρού μας. Πρέπει να βρεθούμε, να ισορροπήσουμε και να βρούμε στόχο.

Info: Ο Γιάννης Καράμπαμπας παίζει στην παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό» σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου στο Θέατρο Χώρος.

__

Μάριος Ράμμος

Ποιος είμαι;

Σπούδασα στο Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και εργάζομαι από το 2008 ως δάσκαλος ειδικής αγωγής σε παιδιά με αυτισμό. Είμαι απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής Θεάτρου Δήλος της Δ. Χατούπη. Έχω συνεργαστεί ως ηθοποιός με τους σκηνοθέτες: Ρ. Καλοκύρη (Παρέλαση, Θέατρο 104), Π. Κουρτίδη (Τρελόσπιτο, Θέατρο ΠΚ), Ν. Ξεναρίου (Τα μάγια της πεταλούδας, Σύγχρονο Θέατρο), Ρώμος Φιλύρας (Ομάδα sui generis, Κ. Γάκης) κ.α. Ασχολούμαι επαγγελματικά ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος έχοντας συνεργασίες με τους Γ. Μαυραγάνη, Ο. Ιωάννου Κων/νου, Ν. Σταματοπούλου, Κ. Μαραβέλια, Λ. Φιλίπποβα, Π. Μουστάκη.

«Μια τέχνη που διαρκεί όσο ένα story στο instagram»

Ένας νέος καλλιτέχνης στην Ελλάδα του σήμερα χαρακτηρίζεται από μια αέναη αναζήτηση, μια διαρκή δημιουργικότητα και έμπνευση αλλά και από μια αναποφασιστικότητα και δυσλειτουργία. Το να ασχολείσαι με την τέχνη θεωρείται πολυτέλεια, αφού η ίδια δεν μπορεί να σου προσφέρει τα προς το ζην στην Ελλάδα του 2018. Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς δουλεύουμε ακούραστα γι’ αυτήν και παράγουμε έργο με οποιοδήποτε κόστος.

Ένας μεγάλος κίνδυνος της γενιάς μου είναι που αρκετοί πιστεύουν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα και μάλιστα καλά. Όλη αυτή η σαθρή προβολή στα social media και η παντελής άγνοια των έργων των προκατόχων, μας οδηγούν σε μια «ελαφριά τέχνη» που δεν αφορά κανέναν γιατί πολύ απλά υπάρχει όσο διαρκεί ένα story στο instagram.

Info: Ο Μάριος Ράμμος παίζει στην παράσταση «Η Κουζίνα» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη στο Θέατρο Αποθήκη.

__

Φελίς Τόπη

Ποια είμαι;

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Mεγάλωσα εκεί και στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Αποφοίτησα από την Πληροφορική του ΑΠΘ το 2013 και την Δραματική Σχολή Δήλος το 2017. Έκτοτε ζω και εργάζομαι, κυρίως ως ηθοποιός, στην Αθήνα. Oι πρώτες μου δουλειές ήταν πέρσι, τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα στο θέατρο Χώρος και η μικρού μήκους ταινία «Βασιλεία» της Αναστασίας Κρατίδη. Αυτή τη στιγμή παίζω στην παράσταση «Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ» του Μπέρτολντ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα, διασκευή Ελένης Βαροπούλου και μουσική Γιάννη Αγγελάκα, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

«Μια γενιά γεμάτη ενέργεια και ακινητοποιημένη»

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να οριστεί ως «μοντέλο» νέου καλλιτέχνη. Το νέο, το διαφορετικό, το πρωτοποριακό για μένα έρχεται από την ατομική αλήθεια του καθενός. Από την μοναδικότητα του προσωπικού φίλτρου. Και ίσως να είναι ο μόνος τρόπος για κάτι καινούριο μέσα στη μαζικότητα της σύγχρονης εποχής, της σαρωτικής δύναμης του διαδικτύου και της υπερπροσφοράς της τέχνης.

Αυτό πιστεύω ότι απαιτείται σήμερα, και άλλωστε απαιτούνταν πάντα, από έναν καλλιτέχνη. Η κατάθεση αυτής της πολύ προσωπικής ματιάς στα πράγματα, που μπορεί ίσως να ανοίξει κάποιον διάλογο.

Η γενιά μου σίγουρα αργεί ή αρνείται να ενηλικιωθεί, μένει στο πατρικό σπίτι μέχρι τα 30 από επιλογή ή ανάγκη, πάντα κοιτώντας με μισό μάτι μια βαλίτσα. Έτοιμη για κάποια άλλη χώρα, φεύγει, ίσως επιστρέφει, επιβιώνει με 500 ευρώ το μήνα (ίσως λίγο λιγότερα ή λίγο περισσότερα) και κάνει όνειρα σερφάροντας στο διαδίκτυο.  Γεμάτη ενέργεια και ακινητοποιημένη.

Info: Η Φελίς Τόπη παίζει στην παράσταση «Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ» σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. 

__

Μαίρη Μηνά

Ποια είμαι;

Είμαι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών (2016) και πτυχιούχος Κοινωνική Λειτουργός του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχω εργαστεί στη Σουηδία σε θέατρο ατόμων με ειδικές ανάγκες (Umea Theatre Gruppen) καθώς και στη Βιέννη στο ψυχοθεραπευτικό κέντρο κατά του εθισμού Verein B.AS.I.S.

Στο θέατρο έχω συνεργαστεί με τον Νίκο Καραθάνο στη «Σαλώμη» του Alessandro Stradella (Φεστιβάλ Αθηνών, 2015), τον Φίλιππο Τσαλαχούρη στον «Ιούλιο Καίσαρα» (Μέγαρο Μουσικής, 2015), τον Αργύρη Ξάφη και την Αμαλία Μουτούση στο «Οιδίπους Τύρρανος» (Μέγαρο Μουσικής, 2017), την Ιω Βουλγαράκη στο «ΤΣΕΧ-OFF» (Θέατρο Πόλη, 2016-2017) και στο «Άφιξις» (Μικρή Επίδαυρος, Φεστιβάλ Αθηνών 2017) καθώς και με τον Θάνο Παπακωσταντίνου στην «Ηλέκτρα» (Επίδαυρος- Φεστιβάλ Αθηνών 2018).

«Προκλητική από θέση, αβοήθητη από φύση»

Δεν είμαι σίγουρη πώς υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο κι αυτό μάλλον είναι ήδη ένα χαρακτηριστικό του νέου καλλιτέχνη σήμερα. Όλα έχουν γίνει και όλα έχουν ειπωθεί. Και είναι τόσα πολλά τα ανοιχτά μέτωπα, τόση η πληροφορία που σκάει αχώνευτη από παντού, τόσα τα γεγονότα, το ένα πιο ακραίο από το άλλο, που ψάχνει κανείς (είτε είναι καλλιτέχνης είτε όχι) μέσα στο όλο χάος να επαναπροσδιορίσει την ίδια τη ζωή και την αξία της.

Να βρει κάτι πυρηνικό και πανανθρώπινο. Σε κάτι να επιστρέψει. Μέσα στην όλη ένταση και την ταχύτητα να βρει ξανά τον χώρο για απλότητα και γνησιότητα. Η γενιά μου είναι ανήσυχη, συγχυσμένη, θυμωμένη, βαθιά ευαίσθητη άρα απροκάλυπτα κυνική, προκλητική από θέση, αβοήθητη από φύση.

Info: Η Μαίρη Μηνά παίζει στην παράσταση «Με λένε Έμμα» σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη στο Σύγχρονο Θέατρο. 

__

Έβελυν Ασουάντ

Ποια είμαι;

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1992. Αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (2014). Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια με τους: Θεόδωρο Τερζόπουλο (2014), Άρη Ρέτσο (2012-2013) και Περικλή Μουστάκη (2011). Στο θέατρο με την Ομάδα Σημείο Μηδέν, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, έχω συμμετάσχει στις παραστάσεις: «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμουελ Μπέκετ (2018), «Η Αποστολή: Ανάμνηση από μιαν επανάσταση» του Χάινερ Μύλλερ (2016), «Εμείς» του Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν (2015).

Σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου, συμμετείχα στην παράσταση «Τρωάδες» του Ευριπίδη (Αρχαίο θέατρο Δελφών – 2018 και στα πλαίσια της Πάφου – Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2017).  Επίσης, συμμετείχα στο «Μάουζερ» του Χάινερ Μύλλερ σε σκηνοθεσία Κλήμη Εμπέογλου (2016-2017). Πρωταγωνίστησα στη μικρού μήκους ταινία “Novalis” του Μιχάλη Κίμωνα.

«Είμαστε εδώ για να παλέψουμε με τους δαίμονές μας»

Ο νέος καλλιτέχνης πρέπει να έχει τόλμη, να ρισκάρει να χαράξει το δικό του δρόμο, να μην θυσιάζει το προσωπικό του όραμα στο βωμό του τι αρέσει, της όποιας «τάσης» της εποχής. Να μην κάνει εκπτώσεις. Να ξεφεύγει από την πεπατημένη. Να κοιτάζει στο μέλλον έχοντας παράλληλα το βλέμμα του στραμμένο στο παρελθόν. Να έχει βαθιά πίστη στο όραμά του αλλά την ίδια στιγμή να είναι έτοιμος να το αμφισβητήσει πλήρως.

Με την αποφασιστικότητα του, την αγωνία του, τη θέληση του, την πίστη του, την αέναη αναζήτηση του, ένας καλλιτέχνης έχει τη δύναμη να εμπνεύσει, να ανοίξει νέους ορίζοντες, άπειρες δυνατότητες. Είμαστε εδώ για να παλέψουμε με τους δαίμονες μας, να συνομιλήσουμε με τους φόβους μας, πρώτα οι ίδιοι, και έπειτα να προσκαλέσουμε τους άλλους σε αυτό. Ανεβαίνοντας στη σκηνή δίνουμε ένα παράδειγμα. Δεν χωράνε μέσα σε αυτό ματαιοδοξίες. Σε έναν κόσμο που κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητά του, έχουμε χρέος να κοιτάξουμε ξανά μέσα, να ξανασυνδεθούμε με τον πυρήνα μας. Από εκεί ξεκινάει η δημιουργία.

Θα έλεγα ότι είμαστε μία γενιά μπερδεμένη, σε σύγχυση. Ζούμε σε μια εποχή όπου όνειρα, οράματα, ιδανικά, απαξιώνονται συνεχώς. Δεν έχουμε σταθερές για να στηριχτούμε. Μας έμαθαν να αναζητάμε την ησυχία και όχι τον αγώνα. Συνηθίσαμε στην παθητικότητα, στην ευκολία του «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει». Επίσης υπάρχει μία δυσκολία δράσης και ανάληψης ευθυνών. Η προσωπική βούληση και κρίση έχει χαθεί μέσα στα θέλω των άλλων και στις κοινωνικές επιταγές.

Ωστόσο, υπάρχουν σαφέστατα πολλές φωτεινές εξαιρέσεις. Βλέπω νέους ανθρώπους με στόχους, που παλεύουν με κάθε κόστος για να τους κατακτήσουν, που δεν σταματούν να αγωνίζονται για το όνειρό τους, για τα ιδανικά τους, για την ελευθερία τους. Ανθρώπους με πάθος για ζωή. Αυτοί είναι η ελπίδα του μέλλοντος.

Info: Η Έβελυν Ασουάντ παίζει στην παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό» της Ομάδας Σημείο Μηδέν σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου στο Θέατρο Άττις – Νέος Χώρος. 

__

Δήμητρα Βλαγκοπούλου

Ποια είμαι;

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Είμαι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Στο θέατρο έχω συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες: Α. Καραζήση, Θ. Μοσχόπουλο, Ν. Χατζόπουλο, Β. Αρδίττη, Σ. Λιβαθινό, Ε. Λυγίζο, Κ. Ευαγγελάτου και την ομάδα Βlitz. Το 2016 κέρδισα το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία “Park” της Σοφίας Εξάρχου. Το 2017 ήμουν υποψήφια για το Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη.

«Άδεια τσέπη, αμετανόητο πείσμα»

Νέος καλλιτέχνης σήμερα σημαίνει: σίγουρα γερό στομάχι, σίγουρα -και πολύ συχνά- άδεια τσέπη, ύπνος ταραγμένος, όνειρα πυρακτωμένα, ανόητο, αδιανόητο και αμετανόητο πείσμα, υγρό αλλά ευθύβολο βλέμμα προς το μέλλον. Αλλά και η ίδια η τέχνη στις διάφορες εκφάνσεις της, πάντα με μια τέτοια αίσθηση αποτύπωνε τον νέο καλλιτέχνη σε όλες τις εποχές. Σαν να είναι μια αρχετυπική φιγούρα που πορεύεται έτσι μέσα στο χρόνο, για να ‘χουμε τη δυνατότητα να λέμε «Είναι τρελό να ‘σαι καλλιτέχνης σήμερα». Που είναι!

Μου είναι αλήθεια δύσκολο να χαρακτηρίσω τη γενιά στην οποία ανήκω, όπως δε θα μπορούσα να χαρακτηρίσω εγώ η ίδια τον εαυτό μου. Πιστεύω πως χρειάζεται μια χρονική απόσταση, μια πιο μακροσκοπική θέαση για να καταλάβεις, να αποτιμήσεις κι έπειτα να αποδώσεις χαρακτηριστικά σε μια γενιά ανθρώπων.

Θα το κάνουν με μεγαλύτερη ευκολία οι επόμενοι, όπως είθισται, συγκρίνοντας και καταμετρώντας τις απώλειες και τα επιτεύγματά μας. Από μνήμης πάντα. Εγώ θέλω να συμμετέχω στη συγγραφή της ιστορίας της γενιάς μου κι έτσι προσπαθώ στο παρόν να αφουγκράζομαι το παρόν.

Info: Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου παίζει στην παράσταση «Η Κωμωδία των Παρεξηγήσεων» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου. 

__

Μαρία Μοσχούρη

Ποια είμαι;

Είμαι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και τελειόφοιτη του τμήματος Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Έχω παρακολουθήσει τα Σεμινάρια Θεατρικής Αγωγής του Θεάτρου Πόρτα και έχω δουλέψει με ομάδες παιδιών τα τελευταία χρόνια. Στο θέατρο έχω συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Αλέξανδρος Κοέν, ο Πάρις Μέξης, ο Μάνος Βαβαδάκης, ο Γιώργος Κατσής, ο Δημήτρης Αγαρτζίδης, η Δέσποινα Αναστάσογλου, ο John Todd, η Δανάη Σπηλιώτη, ο Θοδωρής Σκυφτούλης, ο Παντελής Δεντάκης, ο Βασίλης Κουκαλάνι.

«Εκφραζόμαστε πολύ, αλλά σκεφτόμαστε λίγο»

Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορούμε να μιλήσουμε για μοντέλο νέου καλλιτέχνη σήμερα, καθώς οι καλλιτέχνες της Αθήνας είναι ένα αρκετά ετερόκλητο πλήθος. Η κοινή συνισταμένη όλων μας είναι η απαίτηση των καιρών να είμαστε ικανοί για παραπάνω από ένα πράγμα και να κάνουμε παραπάνω από μία δουλειά ούτως ώστε να είμαστε οικονομικά ανεξάρτητοι.

Η γενιά μου νομίζω πως είναι μία πολύ δυσκολεμένη γενιά. Μεγαλώσαμε με μπόλικη παθογένεια στα σπίτια μας. Μεγαλώσαμε υπερπροστατευμένα και φοβικά και όταν ήρθε η ώρα να ενηλικιωθούμε τα πράγματα ήταν δυσκολότερα από αυτό για το οποίο ήμασταν προετοιμασμένοι. Βλέπω τους φίλους μου, την προσπάθεια που κάνουν για να προσαρμοστούν, για να μην ισοπεδοθούν από το «κάθε μέρα». Καταλαβαίνω πως αυτή η προσπάθεια, αν και όποτε γίνεται, είναι προσωπική. Δεν γίνονται συλλογικά τα πράγματα, δεν ευνοεί η εποχή την συμπόρευση. Και φυσικά είναι μια αντιπνευματική επoχή.

Συνήθως εκφραζόμαστε πολύ αλλά σκεφτόμαστε λίγο. Πάντως ας μην κατηγορώ τόσο τη γενιά μου, σίγουρα δεν είναι χειρότερη από την προηγούμενη! Άλλωστε, όπως και να ‘χει, εγώ πιστεύω πολύ στις δυνάμεις μας. Φροντίζω αυτή η πίστη μου, όσο κι αν κλονίζεται, να μένει ζωντανή.

Info: Η Μαρία Μοσχούρη παίζει στην παράσταση «Τα Μάτια» σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και στο στο «Πιο Δυνατός κι από τον Σούπερμαν» από τη Συντεχνία του Γέλιου στο Σύγχρονο Θέατρο.

__

Ηλέκτρα Σαρρή

Ποια είμαι;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα Παιδαγωγικά και κλασσικό πιάνο. Έπειτα πέρασα στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Η πρώτη μου δουλειά ήταν ο «Πινόκιο», μια παράσταση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη για παιδιά που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να πάνε εύκολα στο θέατρο. Ο «Πινόκιο» παίζεται φέτος για δεύτερη χρονιά. Το καλοκαίρι συμμετείχα στις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Από τη νέα χρονιά θα συνεργαστώ με τον Νικορέστη Χανιωτάκη στο Θέατρο Θησείον.

«Μπορούμε πιο εύκολα να διεκδικήσουμε τα όνειρά μας. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε»

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση σήμερα. Αυτό αποδεικνύεται από τον τεράστιο αριθμό παραστάσεων που ανεβαίνουν κάθε σεζόν. Έχω την εντύπωση ότι οι καλλιτέχνες της γενιάς μου ψάχνονται πολύ, φτιάχνουν δικές τους ομάδες, πειραματίζονται, επιμορφώνονται και διαμορφώνονται συνέχεια. Συσπειρώνονται. Ο καθένας με τον τρόπο του. Όσοι άνθρωποι, τόσοι και τρόποι.

Τώρα που οι συνθήκες γύρω μας είναι τόσο δύσκολες, μπορούμε, ίσως, πιο εύκολα να διεκδικήσουμε τα όνειρά μας. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Το ίδιο νιώθω και για τα παιδιά της γενιάς μου. Προσπαθούν με λύσσα να φτιάξουν κάτι δικό τους, να διεκδικήσουν τη ζωή που θέλουν. Άλλοι εδώ, άλλοι στο εξωτερικό, όλοι δουλεύουν πολύ, με φοβερό πάθος. Η έλλειψη χρόνου και οι δύσκολες πια προσωπικές μας σχέσεις είναι η αρνητική πλευρά του ζητήματος, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη συζήτηση.

Info: Η Ηλέκτρα Σαρρή παίζει στην παράσταση «Πινόκιο» σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.