starΤα τραγουδήσαμε παντού. Μόνοι μας, σε παρέες, σε συναυλίες, σε μαγαζιά. Τα τραγουδήσαμε σε ταβέρνες, σε σπίτια φίλων, σε πορείες, τα σιγοψιθυρίζουμε κάθε φορά με το που ακούμε τις εισαγωγές. Κανένας λαός όσο εμείς δεν τραγούδησε τα ποιήματά του. Ίσως κανένας λαός δεν ήρθε σε επαφή με την ποίησή του μέσα από τη μελοποίησή της όσο εμείς οι Έλληνες. Και ίσως σε καμία χώρα οι συνθέτες δεν μελοποίησαν τόσο καίρια, αρμονικά και μοναδική την ποίηση του τόπου τους. Στο επίκεντρο του 47ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο το αφιέρωμα στη μελοποιημένη ποίηση. Καλλιτέχνες και άνθρωποι της τέχνης επιλέγουν το δικό τους αγαπημένο μελοποιημένο ποίημα.

Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος επιλέγει το ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη Όταν κατέβουμε, όπως το μελοποίησε η Μαρία Βουμβάκη στο CD Το Τερραίν του Παραδείσου, το 2006.

Όταν κατέβουμε την σκάλα

Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε

στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,

αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,

μ’ ένα χαμόγελο στ’ ανύπαρκτά τους χείλη;

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.

Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,

και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα

κάτι που δίνει στο πράγμα χρώμα.

Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;

Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,

με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,

ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,

θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.

Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,

το τριαντάφυλλο θα ‘ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,

τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε,

Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου

όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.