starΤα τραγουδήσαμε παντού. Μόνοι μας, σε παρέες, σε συναυλίες, σε μαγαζιά. Τα τραγουδήσαμε σε ταβέρνες, σε σπίτια φίλων, σε πορείες, τα σιγοψιθυρίζουμε κάθε φορά με το που ακούμε τις εισαγωγές. Κανένας λαός όσο εμείς δεν τραγούδησε τα ποιήματά του. Ίσως κανένας λαός δεν ήρθε σε επαφή με την ποίησή του μέσα από τη μελοποίησή της όσο εμείς οι Έλληνες. Και ίσως σε καμία χώρα οι συνθέτες δεν μελοποίησαν τόσο καίρια, αρμονικά και μοναδική την ποίηση του τόπου τους. Στο επίκεντρο του 47ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο το αφιέρωμα στη μελοποιημένη ποίηση. Καλλιτέχνες και άνθρωποι της τέχνης επιλέγουν το δικό τους αγαπημένο μελοποιημένο ποίημα.

Ο Πρόδρομος Τσινικόρης επιλέγει το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη το Σύνταγμα της Ηδονής από τους Lost bodies στο CD Φιγουρίνι 2013.

Το Σύνταγμα της Ηδονής

Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.

Όλοι οι νόμοι της ηθικής – κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι – είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.

Mη αφήσης καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξη. Mη πιστεύης ότι καμία υποχρέωσις σε δένει. Tο χρέος σου είναι να ενδίδης, να ενδίδης πάντοτε εις τας Eπιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. Tο χρέος σου είναι να καταταχθής πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.

Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις της κακώς καμωμένης κοινωνίας. Mη λέγης, Tόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω. Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσης ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Hδονή. Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνη το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη απατηθής από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος. H υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας. Kαι επί τέλους όταν πέσης εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή. Όταν περάση η κηδεία σου, αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως.

(από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; – 1923, Ίκαρος 1993)