Πιστή στο ραντεβού της με τους νέους χορογράφους, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, στηρίζει για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά τις ανερχόμενες δυνάμεις, που δραστηριοποιούνται στο τοπίο του χορού στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με το 5ο Φεστιβάλ Νέων Ελλήνων Χορογράφων. Σκοπός του φεστιβάλ είναι να αναδείξει και να προωθήσει τις χορογραφικές απόπειρες πρωτοεμφανιζόμενων καλλιτεχνών, ανοίγοντας την αγκαλιά του σε μια παραστατική τέχνη που ολοένα μεγαλώνει, εξελίσσεται και τολμά.

Στις 28 & 29 Απριλίου οι χώροι της Στέγης πλημμυρίζουν με την ορμητικότητα του νέου κύματος δημιουργών, με χορευτικές περιπλανήσεις τοποθετημένες σε διαφορετικά σημεία του κτιρίου, προσκαλώντας το κοινό σε μια διαρκή μετατόπιση. Σε έναν θεσμό που παρουσιάζει αντίστοιχη ποικιλομορφία με ξένες διοργανώσεις, συναντάμε μια σειρά από σκηνικούς πειραματισμούς και ευρηματικά στοιχεία σε πρωτότυπα έργα, που δε σταματούν να μας εκπλήσσουν. Τα ζωντανά κύτταρα που χοροπηδούν μέσα από τις προβληματικές των χορογράφων, μας ταξιδεύουν από το επίκαιρο σύμπαν των social media, στη βοτανολογική θεωρία της καλλιτεχνικής πράξης και μας παγιδεύουν σε μια “χοροπειρατεία” του βλέμματος. Εμείς, αφουγκραστήκαμε τους παλμούς των νεοαφιχθέντων δημιουργών και τους διατυπώσαμε τις δικές μας ερωτήσεις, ενισχύοντας τον ανοιχτό διάλογο με το κοινό.

Ανδρονίκη Μαραθάκη

“Hi Jack. Hijack!” | Εκθεσιακός χώρος, 20:30-23:30
Μια «χοροπειρατεία» στο -1 της Στέγης. Η Ανδρονίκη Μαραθάκη μας καλεί σε μια περιπλάνηση του βλέμματος, σε ένα θέαμα ανοιχτό στην τυχαιότητα, αλλά και στη συμμετοχή του κοινού, το οποίο μπορεί να μπαινοβγαίνει ελεύθερα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Μαζί της, στο πειρατικό αυτό εγχείρημα, μια ομάδα 12 χορευτών θέτει σε λειτουργία ένα χορογραφικό κύκλωμα με στόχο την αναζήτηση του «ελάχιστου».

Το κοινό θα μπορεί να εισέρχεται και να εξέρχεται κατά τη διάρκεια της παράστασης ελεύθερα. Οι θέσεις του κοινού θα δίνονται σε επόμενους θεατές μόλις αδειάζουν. Η είσοδος είναι δωρεάν και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

© Νύσος Βασιλόπουλος

© Νύσος Βασιλόπουλος

Είναι η ανταλλακτική διαδικασία με το κοινό σημαντική για εσάς και πού σας οδηγεί;
Οποιαδήποτε πεποίθηση στρεσάρει τον άνθρωπο στην θεώρηση ότι είναι αυτόνομος από τον κόσμο, όπως ένα έργο από τον θεατή και αντίστροφα ένα θεατή από το έργο, μου μοιάζει περίεργη. Έργο και θεατής ξεπροβάλουν ταυτόχρονα. Είναι το “μυαλό” που αποφασίζει αν κάποιο προηγείται και ότι προτείνεται στο “Hi Jack.Hijack.” είναι η απλή παρατήρησή των ποιοτήτων με τις οποίες σχετιζόμαστε με ένα περιβάλλον. Δεν αναφέρομαι σε αυτό που ονομάζουμε “προσωπικές σκέψεις”. Αυτές αφορούν κυρίως μοτίβα, εικόνες και μνήμες κοινωνικά οριοθετημένες. Η ποιότητα συσχέτισης του ανθρώπου με το περιβάλλον νοητικά και μέσω της ύλης, η φύση των σχέσεων θεατή και έργου/έργου και θεατή είναι που δύναται να είναι προσωπική και τότε με αφορά.

Στο έργο οδηγήθηκα στη δημιουργία ενός πλαισίου μέσα στο όποιο οι ερμηνευτές ρέουν. Με παρόμοια στοιχεία κινητικότητας και παρατήρησης εαυτού-περιβάλλοντος, διαμορφώθηκε και ένα πλαίσιο ροής για τους θεατές. Επεξεργάστηκα πιθανές γενικές διαφορές και ομοιότητες αυτών των δύο ταυτοτήτων και επέτρεψα όποιο στοιχείο συνήθως λείπει από το πεδίο των θεατών να υπάρχει στο πεδίο των ερμηνευτών. Ομοίως και αντίστροφα. Ο συλλογισμός μου για το έργο αυτό αφορά το να επιτραπεί το όλον που υπάρχει σε ένα συμβάν θέασης χορού στο -1 της Στέγης.

Ελπίδα Ορφανίδου

“Pharmacist or Balloonist, a choreographic herbal pharmacy”
Κεντρική Σκηνή | 21:30
Τι σχέση έχει η φαρμακευτική με τη χορογραφία; Χορός, μουσική, λόγια και βοτάνια αναμειγνύονται, αναθεωρώντας την ίδια την καλλιτεχνική πράξη. Παίζοντας με το ελιξίριο της έμπνευσης, αλλά και με το δηλητήριο της αποτυχίας, η Ελπίδα Ορφανίδου παρουσιάζει ένα εργαστήριο παρασκευής «χορογραφικών φαρμάκων», με ξεχωριστούς προσκεκλημένους. Για να ξαναγίνει ο χρόνος βάλσαμο και να μας θεραπεύσει.

Dieter Hartwig

Dieter Hartwig

Ποιο πιστεύετε πως είναι το “μαγικό” συστατικό που κρύβεται πίσω από το χορογραφικό σας πείραμα;
Είναι δυο: Η περιέργεια να συναντώ τη διαφορετικότητα καθώς και η ερώτηση πώς γίνεται να οργανωθεί μια σύγχυση;

Κατερίνα Ανδρέου 

“BSTRD” | Μικρή Σκηνή, 19:30
Χρησιμοποιώντας τον ευρηματικό τίτλο “BSTRD” –μια σύντμηση της λέξης “bastard” που σημαίνει νόθος–, η Κατερίνα Ανδρέου καταθέτει ένα σόλο για τη «γνήσια νοθεία», παίζοντας με υλικά όπως η μουσική house, αλλά και με την ίδια την αμφισημία των εννοιών. Ένα συνονθύλευμα από μουσικές και χορευτικές κουλτούρες που λειτουργεί ως υπόμνηση του εύθραυστου –ή και ανυπόστατου– της ιδέας της γνησιότητας και της μοναδικότητας του υποκειμένου στη σκηνή/ζωή.

Πώς εκφράζεται η αναζήτηση της μοναδικότητας μέσα από το έργο σας;
Η έννοια της μοναδικότητας είναι τόσο σύνθετη που δεν αναζητώ να την καθορίσω μέσα στη δουλειά μου. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να αντιμετωπίσω τη μοναδικότητα σαν κάτι που θεωρείται – και ίσως είναι σε υπαρξιακό επίπεδο – σημαντικό ενώ ταυτόχρονα η ενασχόληση με αυτήν την έννοια δεν έχει καμία σημασία, χρηστικότητα ή λειτουργία. Υπάρχει μία εμμονή στον καλλιτεχνικό και όχι μόνο χώρο, με το «γνήσιο», το «αυθεντικό», το «μοναδικό» και ένιωσα την ανάγκη να γίνω κάπως θρασύς με αυτές τις έννοιες- ήθελα να καταπιαστώ με για να δοκιμάσω την εύθραυστη και πολύπλοκη φύση τους , να παίξω μαζί τους , έως ίσως και να τις σαμποτάρω.

Κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου, οδηγήθηκα σε διαφορετικά πεδία, και ήταν κυρίως στη σκηνή της House κοινότητας που βρήκα την πιο ενδιαφέρουσα εκδήλωση του εύθραυστου που ένιωθα να συνοδεύει τες τις έννοιες της γνησιότητας και της μοναδικότητας. Παρατήρησα ότι στο χώρο αυτό αναζητείται μεν η αυθεντικότητα αλλά αυτό γίνεται μέσα από τεχνικές πρόσμιξης ήδη υπαρχόντων στοιχείων – ένα πολύ ενδιαφέρον παράδοξο . Η ερώτηση πλέον του « από πού κατάγεται ή προέρχεται κάτι» ήταν ασήμαντη μπροστά στην ερώτηση «ποιο είναι το αντίκτυπο της πρόσμειξης/μείξης?» – ένα πολύ εύστοχη μετατόπιση ενδιαφέροντος. Δούλεψα λοιπόν με ένα τρόπο, ώστε διαφορετικά υλικά – αναφορές, επιρροές, συμπεριφορές- να συνυπάρχουν σε ένα σώμα, μία κίνηση, ένα μόνο χορό. Έναν χορό που φαντάζει «μοναδικός», που είναι όμως πάλι άλλο ένα συνονθύλευμα, ένα μωσαϊκό, κάπως τραχύ, τόσο σύνθετο που συγχύζονται τόσο όρια και καταβολές και μόνο αυτό που μένει και επιμένει μετά τη συγχώνευση, ίσως έχει κάτι να πει. Έναν χορό που θεωρώ πιο κοντά στην πραγματική και σύνθετη διάσταση ερωτημάτων περί ταυτότητας, πιο κοντά λοιπόν σε αυτό που κάνει κάποιον…κάποιον.

Ευαγγελία Κολύρα

Code bend time
5ος όροφος | Εργαστήριο Εφηβικού Θεάτρου, 17:00-20:00
Υπάρχει σύνδεση μεταξύ της γλώσσας που μιλάμε και του τρόπου που συμπεριφερόμαστε; Η Ευαγγελία Κολύρα μάς καλεί σε μια διαδραστική, μακράς διάρκειας περφόρμανς, σε ένα πρωτότυπο εγχείρημα όπου ο χορός συναντά την ποικιλομορφία της γλώσσας. Μια παράσταση για όσα μπορεί να «πει» ο χορός και να «χορέψει» η γλώσσα.
Το κοινό θα μπορεί να εισέρχεται και να εξέρχεται κατά τη διάρκεια της παράστασης ελεύθερα. Οι θέσεις του κοινού θα δίνονται σε επόμενους θεατές, μόλις αδειάζουν. Η είσοδος είναι δωρεάν και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

© Ελένη Τωμαδάκη

© Ελένη Τωμαδάκη

Ποιο είναι το σημείο συνάντησης της γλώσσας του σώματος με εκείνη του στόματος;
Το code bend time είναι μια απόπειρα να κατανοήσουμε τις ποικίλες σημασίες που εμπεριέχονται στην κίνηση και στο λόγο και να εστιάσουμε στο πως ο συνδυασμός αυτών συντελεί στην επικοινωνία. Οι ήχοι της γλώσσας έχουν τοποθετηθεί σε συγκεκριμένα σημεία και δράσεις του σώματος και έχουν συνδεθεί με έναν απόλυτο συγχρονισμό. Μέσα από τη διερεύνηση της ποιότητας αυτών των συνδυασμών δημιουργείται ένα περιβάλλον πλούσιο σε εικόνες, σημασίες και ιδέες.

Χρήστος Ξυραφάκης – Andi Xhuma

“Ok, that’s you..” | Εκθεσιακός χώρος, 18:00
Πώς διαχειριζόμαστε τα πολλαπλά είδωλά μας στον καθρέφτη της εικονικής πραγματικότητας; Δύο νεαροί χορογράφοι και χορευτές αφουγκράζονται τον παλμό της εποχής καταθέτοντας ένα έργο-σχόλιο για τις ανθρώπινες σχέσεις και την παντοδυναμία της εικόνας. Η ιδιωτική ζωή στο μικροσκόπιο των social media, ολοένα πιο διάφανη και προσβάσιμη στον καθένα, μετατρέπεται σε θέαμα.

© Άντι Τζούμα

© Άντι Τζούμα

Πόσο βαθιά στη χορογραφία σας έχει εισχωρήσει το “μικρόβιο” των social media;
Θα λέγαμε πως το τα social media έχουν ξεπεράσει την εποχή που ήταν απλά ένα μικρόβιο. Πλέον ορίζουν ένα μεγάλο μέρος της πραγματικότητας, της καθημερινής μας ζωής και για τον σύγχρονο άνθρωπο είναι μία βιωματική διαδικασία. Συνεπώς σίγουρα δεν μιλάμε για μία ποσοτική σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και αυτά αλλά για μία ποιοτική σχέση καθώς αυτά μπορούν να διαμορφώσουν κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις. Συγκεκριμένα μέσα από το έργο σχολιάζουμε την παράλληλη πραγματικότητα που αυτά γεννούν/ορίζουν καθώς και το λεξιλόγιο που αυτά επιβάλουν, όπως για παράδειγμα το γραμμένο “χα χα” αντί του φυσικού γέλιου. Επίσης, έχουμε αφουγκραστεί την ταχύτητα και τον ρυθμό με την οποία η πληροφορία μεταφέρεται μέσω αυτών και έχουμε δημιουργήσει μία αντίστοιχη δομική σύμβαση γύρω από το έργο.

Info:

5ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων | 28 & 29 Απριλίου 2018 Στέγη Ιδρύματος Ωνάση