Ο Ηλίας Πανταζής είναι ένας τύπος που δεν του κολλάει ύπνος το βράδυ. Όχι όμως τυχαία, δεν του έχουν συμβεί και λίγα. Είναι γύρω στα πενήντα, έχει χάσει τη δουλειά που του είχε προσφέρει ο παιδικός του «φίλος», η γυναίκα του τον απάτησε με τον φίλο αυτόν και έφυγε, μαζί με το παιδί τους, το οποίο δεν μπορεί πια να βλέπει. Αντί λοιπόν για τον Μιχαλάκη του, βλέπει μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ένα άδειο άλογο να τρέχει δίπλα του, κολλητά στο αμάξι. Άδειο σαν αυτόν. Ά-λογο σαν αυτόν. Που αρχίζει πια και χάνει τα λογικά του και που βωμολοχεί απερίγραπτα. Και τους παίρνει η μπάλα όλους: τον θεό, την κοινωνία την άδικη, τις άτιμες γυναίκες, τη γενιά του. Και για να καταφέρει να κοιμηθεί (ματαίως), ανάμεσα σε μια αναδρομή στη ζωή του και σκέψεις εκδίκησης, ανακαλεί διάφορες απίθανες ιστορίες για πειράματα με τον εγκέφαλο του Χίτλερ,  θαυματουργές πορδές, την πνευματική κατοχύρωση της πιο κοινής λεξούλας στον κόσμο ή τον Ινδό γκουρού που κατάπιε τον εαυτό του. Είναι αγανακτισμένος και το βγάζει με ένα χείμαρρο θυμού και αφοπλιστικού σαρκασμού και  αυτοσαρκασμού – γιατί αυτός ο ήρωας, μέσα στην τραγικότητά του, έχει την ικανότητα να αυτοσαρκάζεται τρελά.

Το βιβλίο «άδειο άλογο» του Παύλου Μεθενίτη κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Εύμαρος. Ο Παύλος είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και σεναριογράφος. Έχει συνεργαστεί με έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ραδιόφωνο και τηλεόραση και μεταξύ άλλων έκανε την εκπομπή «Από πού κρατά η σκούφια μας» και το βραβευμένο σενάριο για την ταινία μικρού μήκους «Παγόβουνο». Τον γνώρισα στα Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας, όπου συντονίζει τις συζητήσεις με συγγραφείς και μου έκανε εντύπωση το πόσο καλά προετοιμασμένος είναι πάντα, πόσο σε βάθος και ουσία έχει ασχοληθεί με το κάθε θέμα και κυρίως με πόσο σεβασμό, σοβαρότητα αλλά και χιούμορ αντιμετωπίζει το έργο του κάθε συγγραφέα. Την εξομολόγηση του αϋπνικού ήρωά του την απόλαυσα κι έτσι τον ρώτησα λίγα πράγματα για το βιβλίο του:

Γιατί επιλέγεις ένα άδειο άλογο ως βασικό μοτίβο στο μυθιστόρημά σου; Γιατί άλογο, γιατί άδειο;

Το άδειο άλογο είναι μια εικόνα από ένα όνειρο που είδε ο ήρωας, στον ελάχιστο χρόνο που μπόρεσε να κοιμηθεί, πριν αρχίσει η μακρά νύχτα της αϋπνίας του. Σημαίνει πολλά γι’ αυτόν, ίσως συμβολίζει τον εαυτό του, που θα καλπάσει και ίσως να πετάξει τελικά, σαν τον Πήγασο, εάν ο ήρωας (που μόνο ήρωας δεν είναι), καταφέρει να απαλλαγεί από ό,τι τον εξοργίζει, τον στενοχωρεί και τον φοβίζει. Όταν το άλογο της ψυχής του αδειάσει, ελαφρύνει, τότε ίσως καταφέρει να ησυχάσει ο Ηλίας Πανταζής, ίσως καταφέρει να κοιμηθεί επιτέλους. Αλλά πάλι, μπορεί το άδειο άλογο να μη σημαίνει τίποτα απ’ όλα αυτά – υποσυνείδητο είναι αυτό, ό,τι θέλει δείχνει.

Ο συγγραφέας Παύλος Μεθενίτης

Ο ήρωας διηγείται διάφορες σουρεαλιστικές ιστορίες που έχει κατά καιρούς ακούσει ή διαβάσει. Είναι όλες επινοημένες ή κάποιες τις έχεις κι εσύ κάπου πετύχει;

Μ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, και λίγα λέω. Ζούμε σε μια εποχή εφαρμοσμένου σουρεαλισμού. Εάν ζούσατε πριν από εκατό χρόνια, όταν η ισπανική γρίπη είχε σκοτώσει περισσότερους απ’ όσους πέθαναν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και σας έλεγαν πως, ξέρεις, σε έναν αιώνα από σήμερα θα ετοιμάζεται πυρετωδώς η αποίκηση του πλανήτη Άρη από τη μια, αλλά από την άλλη ένας ιός θα σκοτώσει γύρω στο ενάμισι εκατομμύριο άτομα παγκοσμίως πριν βρουν το εμβόλιό του, θα τους πιστεύατε;

Έχεις βιώσει την αϋπνία; Πώς νιώθεις, τι σκέφτεσαι τότε;

 Ναι, ξέρω τί είναι οι λευκές νύχτες. Στη χειρότερη φάση, είναι σαν να είσαι γυρισμένος τα μέσα – έξω, σαν να υπάρχεις επί ματαίω. Τότε, δεν μπορείς να εμποδίσεις το μυαλό σου να παίζει και να ξαναπαίζει συνέχεια την ταινία της ζωής σου, αλλά σε μια εκδοχή θρίλερ, σλάπστικ ή σπλάτερ – καμιά φορά και τα τρία μαζί.

Αναφέρεις στο εσώφυλλο του βιβλίου ότι η πολλή πραγματικότητα βλάπτει. Ποιες είναι οι διαφυγές σου;

Η αγάπη και η εγγύτητα των δικών μου πρωτίστως, και δευτερευόντως το διάβασμα, η μουσική, το σινεμά και οι περίπατοι. Καμιά φορά κάνα τσιπουράκι με μεζέ ή ένα ουισκάκι με πάγο, πώς… βοηθάει.

Ο δικός σου μεγαλύτερος φόβος ή θυμός σχετίζεται καθόλου με αυτούς του ήρωά σου;

Έχω κάποια κοινά στοιχεία με τον Ηλία, και πώς αλλιώς, εφόσον είμαι ο πνευματικός του πατέρας; Από την άλλη, διαφέρουμε σε πολλά πράγματα, ευτυχώς και για τους δυο μας. Ας πούμε, εγώ είμαι μεσήλικας, όμως η ζωή του Πανταζή τώρα αρχίζει, με την κυκλοφορία του βιβλίου. Έχει φύγει πια από μένα, έχει πάρει το δρόμο του.

Συχνά παρουσιάζεις ή γράφεις για βιβλία άλλων. Πώς είναι για έναν συγγραφέα να διαβάζει βιβλία άλλων και να μιλά για αυτά, έχοντας μια κάποια «επαγγελματική διαστροφή»;

Μ’ αρέσει να διαβάζω και να γράφω για καλά βιβλία. Χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους θνητούς και ατελείς να παράγουν ομορφιά, που θα συνεχίσει να ζει για καιρό μετά την αποχώρηση των δημιουργών της. Το ότι γράφω κι εγώ, το ότι μοιράζομαι την ίδια διαστροφή μ’ αυτούς, με βοηθάει να διαβάσω μεταξύ των γραμμών του κειμένου τους, και να καταλάβω καλύτερα τον πόνο που έδωσαν για να ολοκληρώσουν το έργο τους.

Το βιβλίο σου βγήκε κοντά στη δεύτερη καραντίνα από τις εκδόσεις Εύμαρος. Τι γίνεται με την κυκλοφορία των βιβλίων αυτή την περίοδο;

Τηρουμένων των αναλογιών, πάνε μια χαρά – ας είναι καλά οι κούριερ που φέρνουν τα βιβλία στην πόρτα των αναγνωστών. Όσο γι’ αυτούς, τους εύχομαι να μακροημερεύσουν, με υγεία και χαρά, διότι μας επιτρέπουν να υπάρξουμε, εκδότες και συγγραφείς. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση κι η καραντίνα μύθους.