Το ξυπνητήρι δεν χτυπάει αυτές τις μέρες. Το ξέρεις άλλωστε αγαπημένο μου ημερολόγιο από καιρό καθώς οι τακτικές μας πρωινές συναντήσεις έχουν περιοριστεί. Μπορεί κανείς να πει, ότι είναι μία από τις ελάχιστες κατακτήσεις της καραντίνας. Το προγραμματισμένο alarm των 07.00 έχει από καιρό «κάνει φτερά». Σηκώνομαι και κατευθύνομαι, δεν τρέχω πια, προς την κουζίνα, ετοιμάζομαι για τον πρώτο καφέ της ημέρας και βγαίνω στο μπαλκόνι για να μαζέψω όλα όσα έχω αφήσει να αερίζονται από τη χθεσινή online παραγγελία από το super market με τα απαραίτητα για το μεσημεριανό φαγητό. Μου είχαν ζητήσει μια σπανακόπιτα. Καθαρίζω το πακέτο με το αλεύρι, τα φρέσκα κρεμμύδια και τα πράσα στον νεροχύτη της κουζίνας.

Έχω βρει αυτή την καταπληκτικά εύκολη συνταγή όπως ακριβώς τη φτιάχνει η μαμά μου. Ένα μεγάλο χορταστικό ταψί σπανακόπιτας, που σίγουρα όλο και κάποιο κομμάτι θα μείνει και για την  επόμενη ημέρα. Δεν αντέχω άλλο τον εαυτό μου ως Julia Child να ανακαλύπτω συνταγές μέσα στην κουζίνα. Ευτυχώς ανακάλυψα το alevri.com και μειώθηκε το στρες της αναζήτησης και των καθημερινών διλημμάτων διατροφής.

Ταυτόχρονα, βάζω σε ανοιχτή ακρόαση τη μαμά μου για την πρώτη καλημέρα. Είναι εκείνη που μας λείπει περισσότερο. Με ισχνή την επικαιρότητα, περιορίζομαι σε θέματα όπως τι είδε το βράδυ στην τηλεόραση, πώς κοιμήθηκε, τι κάνει ο μπαμπάς και τι θα φάνε για μεσημέρι. «Έχω μπακαλιάρο και τον έχω αφήσει 2 ημέρες τώρα στο νερό και λέω να τον φτιάξω με τραγανή κρούστα. Δεν κάνει πολύ καλό στην ηλικία μας το τηγανητό αλλά λέω να το ρίξουμε έξω σήμερα», μου λέει. «Φιλιά στα κορίτσια και μιλάμε το βράδυ», μου λέει κλείνοντας και το νιώθω ότι βουρκώνει. Κάθε φορά.

Μαζεύονται σιγά σιγά όλοι γύρω από τον πάγκο της κουζίνας, Παρακολουθώ τη μεγάλη μου κόρη, την Αλίκη. Τις κινήσεις της. Το πόσο έχει μεγαλώσει ειδικά αυτές τις 4 τελευταίες εβδομάδες. «Θα φτιάξω εγώ πρωινό μαμά θυμάμαι εκείνη την πανεύκολη συνταγή με τα pancakes», μου δηλώνει και χαμογελάω συγκρατημένα γιατί είμαι σίγουρη ότι αυτό που θα επακολουθήσει θα μπορεί να συγκριθεί μόνο με το βραδινό τσακωμό των γατών στην πυλωτή. Το ποια από τις δύο τελικά θα επικρατήσει ως master chef στην κουζίνα και εμένα ως διαιτητή στο κέντρο είναι η καθημερινότητά μου πλέον. «Εσύ το αλεύρι, εσύ τη ζάχαρη, εσύ θα προσθέσεις βούτυρο και εσύ θα τα φας, ουπς σόρυ κορίτσια θα τα ανακατέψεις εννοούσα», μερικές μόνο από τις διευθετήσεις. Τελικά τα κατάφεραν και έτσι μια απλή Τετάρτη, ή όχι Τρίτη, δεν ξέρω δεν θυμάμαι, άνευ μεγάλων παρενθέσεων και εισαγωγικών, μεταμορφώθηκε με όλους μας μαζί, σε μια γοητευτική Κυριακή. Τα pancakes της, με λίγο σιρόπι σφένδαμο από πάνω, αν εξαιρέσεις το αλεύρι που κείτονταν αμέριμνο στο πάτωμα, ήταν ένα γλυκό αριστούργημα.

Aκούω το «Καλημέρα μωρά μου» με τη φωνή της δασκάλας τους στο διαδικτυακό μάθημα και ξέρω ότι ήρθε η ώρα να κάνω και εγώ με τη σειρά μου καμιά δουλειά. Βάζω λίγη μάσκαρα και ένα φουλάρι και ξεκινάει η πρωινή τηλεδιάσκεψη με τους συνεργάτες. Όσους έχουν ακόμα απομείνει ετοιμοπόλεμοι και αντέχουν. Και μια κλήση στο Λονδίνο για μια συνέντευξη με ένα συγγραφέα. Μιλάμε και την ίδια ώρα κρατάει στα χέρια του ένα κίτρινο μπαλάκι:

– «Τι είναι αυτό του λέω;»
– «Α είναι το παιχνίδι μου για να χαλαρώνω γιατί συνέχεια τρώω. Δεν σταματάω. Έχω κουραστεί βέβαια με εκείνο το κλασικό κέικ βανίλια των εφηβικών μου χρόνων αλλά αρνούμαι να ψάξω κάτι άλλο».
– «Έχεις φέτα και αλεύρι», ρωτάω. «Πάντα», μου απαντάει σχεδόν προσβεβλημένος. Έτσι κάπως του προτείνω τα αλμυρά Muffins με μεσογειακή γέμιση. – «Για να έχεις μια μυρωδιά Ελλάδας στο Λονδίνο», συμπληρώνω. Και έτσι η κουβέντα χαλαρώνει, και παρά τις σιωπές που επιβάλλει μια τηλεπικοινωνία, το αλεύρι κατάφερε να μας φέρει πιο κοντά. Είναι βασικό συστατικό, σκέφτομαι, ακόμα και στις σχέσεις των ανθρώπων.

Το απόγευμα το πρόγραμμα έχει γυμναστική, φοράμε τις φόρμες μας και ξεκινάμε. Μία τσάντα κι ένα ζευγάρι κλειδιά, παίρνουμε ποδήλατα από την πυλωτή και η αρχή έχει γίνει. Και τι δεν θα ‘δινα να μας γίνει ένα μάθημα και οι Κυριακές να ανακηρυχθούν σε ημέρες ποδηλάτου σε όλους τους δήμους. Πόσα αλήθεια σημεία δεν είχαμε προσέξει στη γειτονιά. Πόσους ανθρώπους δεν χαιρετούσαμε γιατί απλώς δεν γνωρίζαμε. Ολοι είμαστε πλέον μια ομάδα. Ποδηλάτες, πεζοί, κλεισμένοι, μπαλκονάτοι, ξέρουμε ότι δεν είμαστε αλώβητοι. Μαθαίνουμε.

Καθόμαστε και οι 3 μας σε ένα απομακρυσμένο παγκάκι πάνω στα Τουρκοβούνια. Μπροστά μας απλώνεται η Αθήνα, ίδια και απαράλλακτη. Βλέπεις οι τόποι αργούν να αλλάξουν, αργούν να μεταμορφωθούν. Για αρχή κουβαλούν τις σκέψεις και τους ψιθύρους των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτούς.

Κορίτσια, σας έχω εκπληξούλα. Σας έφτιαξα ταχινοπιτάκια εχθές το βράδυ που αγαπάτε, τους είπα και έβγαλα το σακουλάκι από την τσάντα μου μαζί με τα κόμιξ τους. «Δεν έχει φαγητό το βράδυ. Μόνο ποπ κορν και μια ταινία πριν κοιμηθούμε», συνέχισα. «Όλη η δύναμη που χρειάζεστε εδώ μεσα στα ταχινοπιτάκια σας και σε αυτή την αγκαλιά» και τις αγκάλιασα. Άνοιξαν εκείνες τα κόμιξ τους και εγώ το βιβλίο μου και μείναμε εκεί να δούμε τη δύση του ήλιου. Ήταν η πιο όμορφη που έχω δει ποτέ. Κουβαλούσε μεγάλο βάρος.

Και για να θυμάμαι όλες αυτές τις γλυκές συνταγές αγαπημένο μου ημερολόγιο στις σημειώνω πιο κάτω:

Pancakes της Αλίκης με Μύλους Αγ. Γεωργίου

Υλικά

200 γρ.Φαρίνα Χωρίς Γλουτένη

250 γρ.γάλα

1 αυγό

0,25 κ.γ.αλάτι

40 γρ.ζάχαρη κρυσταλλική

30 γρ.λιωμένο βούτυρο

1 κ.γ.baking powder

1 βανιλίνη

λίγο ηλιέλαιο για το τηγάνι

Εκτέλεση

Σε ένα μπολ, ανακατεύουμε όλα τα στέρεα υλικά και στη συνέχεια προσθέτουμε όλα τα υγρά, μέχρι να γίνουν ένας χυλό. Σε ένα τηγάνι όπου έχουμε αλείψει με λίγο ηλιέλαιο, ρίχνουμε μια κουτάλα από τον χυλό, σχηματίζοντας pancakes. Μόλις εμφανιστούν μικρές τρύπες στη ζύμη, γυρνάμε από την άλλη πλευρά και συνεχίζουμε το ψήσιμο μέχρι να ψηθεί καλά.

Σπανακόπιτα η αγαπημένη με τους Μύλους Αγ. Γεωργίου

Υλικά για το φύλλο

500 γρ. αλεύρι ζυμωτό

200 ml νερό

100 ml ελαιόλαδο

1 κ.σ.ξύδι

1 κ.γ.αλάτι

Για τη γέμιση

3 κ.σ.ελαιόλαδο

750 γρ.σπανάκι πλυμένο

500 γρ.φέτα

2 μεγάλα κρεμμύδια ξερά

3 κρεμμύδια φρέσκα

3 πράσα

2 αβγά

1 ματσάκι άνηθο

πιπέρι

Εκτέλεση

Στον κάδο του μίξερ χτυπάμε με τον γάντζο όλα τα υλικά μέχρι να γίνουν ζυμάρι που να μπορεί να ξεκολλάει από τα τοιχώματα. Βάζουμε τη ζύμη σε ένα μπολ, το σκεπάζουμε με μεμβράνη και το αφήνουμε για μία ώρα να ξεκουραστεί. Σε μία κατσαρόλα σοτάρουμε τα κρεμμύδια με το πράσο. Όταν μαλακώσουν ρίχνουμε το σπανάκι χοντροκομμένο και ανακατεύουμε απαλά. Αποσύρουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τα αβγά, τη φέτα και το πιπέρι. Χωρίζουμε το ζυμάρι σε 6 ίσα μέρη και τα ανοίγουμε, πάνω σε αλευρωμένο πάγκο, σε λεπτά φύλλα. Κόβουμε τα 5 από τα 6 φύλλα, σε 4 κομμάτια. Στρώνουμε τα φύλλα το ένα δίπλα στο άλλο σε κάθε άκρη του ταψιού με το μεγαλύτερο μέρος του φύλλου μέσα στο ταψί, ενώ με ένα πινέλο πασπαλίζουμε τα φύλλα με ελαιόλαδο χωρίς να τα ακουμπάμε. Ρίχνουμε τη γέμιση και την απλώνουμε. Με το τελευταίο φύλλο καλύπτουμε το ταψί στο εσωτερικό ελαφρώς τσαλακωμένο. Γυρνάμε τις άκρες από έξω προς τα μέσα με τα χέρια. Χαράζουμε την πίτα με ένα μαχαίρι και τη ραντίζουμε με ελαιόλαδο. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 1 ώρα.

Μπακαλιάρος της γιαγιάς σε κρούστα καλαμποκάλευρου

Υλικά

250 γρ. καλαμποκάλευρο

1.500 γρ. μπακαλιάρο παστό

3 αυγά

100 γρ.γαλέτα

Λάδι για τηγάνισμα

Αλάτι & πιπέρι

Εκτέλεση

Ξεκινάμε τη συνταγή, 2 μέρες νωρίτερα. Βάζουμε τον μπακαλιάρο σε ένα μπολ και τον καλύπτουμε με νερό. Τον βάζουμε στο ψυγείο μέχρι την ώρα που θα τον μαγειρέψουμε, αλλάζοντας το νερό κάθε 6 με 8 ώρες. Στραγγίζουμε πολύ καλά τον μπακαλιάρο μας. Σε ένα μπολ, ανακατεύουμε το καλαμποκάλευρο με το κουρκούτι. Κόβουμε τον μπακαλιάρο σε φιλετάκια τον αλατοπιπερώνουμε και τον περνάμε από το καλαμποκάλευρο. Το περνάμε από τα αυγά που τα έχουμε χτυπήσει σε ένα μπολ και στη συνέχεια πάλι από το καλαμποκάλευρο. Στρώνουμε τα παναρισμένα φιλετάκια σε μία λαδόκολλα και τα βάζουμε στο ψυγείο για 1-2 ώρες να παγώσουν καλά. Τα τηγανίζουμε σε καυτό λάδι κατευθείαν από το ψυγείο, μέχρι να χρυσίσει από όλες τις πλευρές. Τον τοποθετούμε σε χαρτί κουζίνας όταν βγαίνει από το τηγάνι και σερβίρουμε.

Αλμυρά Muffins με μεσογειακή γέμιση

Υλικά

250 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

2 κ.γ. μπέικιν πάουντερ

1 ψητή κόκκινη πιπεριά Φλωρίνης

1 (κοφτή) κ.γ.αλάτι

160 ml κρέμα γάλακτος light

125 γρ.βούτυρο (λιωμένο, σε θερμοκρασία δωματίου)

1 αυγό

Λίγες ελιές σε ροδέλες

100 γρ.φέτα (τριμμένη)

Λίγο πιπέρι

Εκτέλεση

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170ºC. Κόβουμε την πιπεριά σε μικρά κομματάκια και έπειτα σε ένα μπολ προσθέτουμε το αλεύρι κοσκινισμένο, το μπέικιν πάουντερ, την πιπεριά, τις ελιές, το αλάτι και το πιπέρι. Σε ένα άλλο μπολ, προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος, το βούτυρο και το αυγό και τα χτυπάμε με το σύρμα μέχρι να ενοποιηθούν. Στο μπολ με τα στερεά υλικά, προσθέτουμε το περιεχόμενο του άλλου μπολ και αναμειγνύουμε απαλά. Γεμίζουμε τις θήκες των muffins μέχρι τη μέση, προσθέτουμε τη φέτα και συμπληρώνουμε λίγο μείγμα από πάνω. Ψήνουμε για 12-15 λεπτά. Έτοιμα.

Ταχινοπιτάκια

Υλικά

800 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

2 κ.γ. μπέικιν πάουντερ

180 γρ. ελαιόλαδο

50 γρ. ηλιέλαιο

230 γρ. χυμό από πορτοκάλια

1 πρέζα ζάχαρη

200 γρ. ταχίνι με μέλι

200 γρ. ζάχαρη

2-3 κ.γ. κανέλα

Εκτέλεση

Αναμιγνύουμε σε ένα μπολ το ταχίνι με το μέλι και σε ένα άλλο τη ζάχαρη με την κανέλα. Ανακατεύουμε σε ένα σκεύος με μία σπάτουλα τον χυμό πορτοκαλιού, το λάδι, το αλεύρι, το μπέικιν πάουντερ και τη ζάχαρη. Πλάθουμε τη ζύμη μας και κατόπιν τη χωρίζουμε σε 8 μπαλίτσες. Με τον πλάστη ανοίγουμε τις μπαλίτσες σαν φύλλο την καθεμία χωριστά. Απλώνουμε πάνω σε κάθε φύλλο, ταχίνι και το μίγμα της ζάχαρης-κανέλας. Έπειτα τυλίγουμε μακρόστενα την κάθε ζύμη, ώστε το ταχίνι να βρίσκεται στο κέντρο και στο τέλος, την τυλίγουμε σαν σαλιγκάρι. Από πάνω βάζουμε λίγο ακόμη ταχίνι, ζάχαρη και κανέλα. Τοποθετούμε τα σαλιγκαράκια μας σε λαδόκολλα πάνω σε ταψί και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 45 λεπτά.