Ο 31χρονος τουμπίστας, που διαγράφει μία αξιοπρόσεκτη πορεία στην Ευρώπη, επιστρέφει στην Αθήνα για μία συναυλία, σε διπλό ρόλο: αυτόν του ενορχηστρωτή, αλλά και του αρχιμουσικού. Λίγο πριν διευθύνει τους δυναμικούς Metallon (Σύνολο χάλκινων πνευστών και κρουστών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών), μας μίλησε για τις προκλήσεις του συγκεκριμένου προγράμματος, τα συναισθήματα που γεννά η συνεργασία με τον πάλαι ποτέ δάσκαλό του, αλλά και την απόφαση να μείνει μόνιμα στο εξωτερικό.

Ποια η μεγαλύτερη πρόκληση και η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε κατά την ενορχήστρωση των έργων του Ζαν Μπατίστ Λυλλύ και του Νίκου Σκαλκώτα;

Το ρεπερτόριο για μεγάλο σχήμα χάλκινων είναι δυστυχώς περιορισμένο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως την εποχή κατά την οποία έζησε ο Lully κανένα από τα χάλκινα δεν έμοιαζε και δεν είχε τις ίδιες δυνατότητες με τα σημερινά. Οι κατασκευαστές και οι μουσικοί έχουν εξελιχθεί απίστευτα τα τελευταία χρόνια. Ο κύριος στόχος μου όταν διασκευάζω μουσική μπαρόκ για ένα μοντέρνο σύνολο χάλκινων είναι να το προσαρμόσω έτσι ώστε να πλησιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο το αυθεντικό. Πολύ εύκολα τα χάλκινα έχουν την τάση να παίζουν «βαριά» και να αντιπροσωπεύουν τις υψηλές δυναμικές στην ορχήστρα. Αυτό πρέπει να αποφευχθεί στην μπαρόκ μουσική. Από την άλλη, η μουσική του Νίκου Σκαλκώτα πάντα με συνάρπαζε. Η πρώτη μου επαφή με αυτήν ήταν όταν σε κάποια από τις θερινές Ακαδημίες στην Κέρκυρα, το κουιντέτο Melos Brass και μαζί τους ο δάσκαλος μου Γιώργος Ραράκος έπαιξαν μια επιλογή τεσσάρων από τους 36 ελληνικούς χορούς. Μετά από χρόνια, όταν ξεκίνησα να διασκευάζω, σκέφτηκα πως θα ταίριαζαν απόλυτα για μεγαλύτερο σύνολο χάλκινων. Ο ένας χορός έφερε τον άλλο (!) κι έτσι κατέληξα να έχω διασκευάσει το 1/3 αυτών.

Στη συναυλία πρόκειται να διευθύνετε τον δάσκαλό σας. Πως νιώθετε γι’ αυτό;

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο κ. Ραράκος είναι μέλος του συνόλου Metallon και θα συμμετάσχει στη συναυλία.

Ποια η γνώμη σας για τους Metallon;

Το σύνολο Metallon αποτελεί το μόνο μεγάλο “brass ensemble” στον ελλαδικό χώρο. Το διδακτικό του έργο, ιδιαίτερα στους μικρούς φίλους των χάλκινων είναι τεράστιο. Αποτελείται από εξαίρετους μουσικούς με τους περισσότερους από τους οποίους τυγχάνει να γνωριζόμαστε χρόνια λόγω της κοινής μας καταγωγής, την Κέρκυρα.

Τι θυσιάσατε και τι αποκομίσατε αφιερωνόμενος στη μουσική;

Έφυγα για τη Γερμανία όταν ήμουν 18 χρόνων. Ο λόγος ήταν διότι δυστυχώς γνώριζα πως αν ήθελα να εκπαιδευτώ στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, έπρεπε να φύγω από την Ελλάδα. Ενώ είμαστε πολύ δυνατοί στις υπόλοιπες τέχνες, όπως για παράδειγμα στο θέατρο, στην κλασική μουσική και ιδιαίτερα στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση δεν ισχύει το ίδιο. Το επίπεδο στα μουσικά πανεπιστήμια της Ευρώπης είναι πραγματικά πολύ υψηλό. Φυσικά, με την απόφαση μου να φύγω από την όμορφη μας χώρα έχασα τον ήλιο της, τους θερμούς ανθρώπους με το εγκάρδιο ταμπεραμέντο και άλλα πολλά, αλλά από την άλλη κέρδισα πολλές γνώσεις στον τομέα μου και καλύτερο επίπεδο ζωής.

Info συναυλία:

Γραφές του τότε και του τώρα | Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου στις 20:30 | Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος