Το τρένο των 9.25 αναχωρεί και επί σκηνής εκτυλίσσεται μία αλληγορία για το πέρασμα του χρόνου. Τέσσερα σώματα προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω στη ρόδα του. Τέσσερις άνθρωποι με όλη τους την προσοχή στραμμένη στο πώς θα την κάνουν να κυλήσει, ομαλά και εντός των ορίων του χώρου.

Μία εξ αυτών η Χριστίνα Σουγιουλτζή, ιδρύτρια της ομάδας χορού και ακροβασίας «Κι όμΩς κινείται» που μετά την πρεμιέρα το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών παρουσιάζει την παράσταση «9.25» στο θέατρο Ροές.

Λίγο πριν την αναχώρηση του δρομολογίου των 9.25 την κυριεύει ο φόβος του καινούργιου, «αλλά κανένας δεν θα άλλαζε ποτέ τίποτα, αν το παρόν δεν ήταν αφόρητο» συνειδητοποιεί. Για εκείνη η συνύπαρξη στον χώρο της δημιουργίας είναι η σχέση της μεγαλύτερης εγγύτητας, ενώ απέναντι στην καταλυτική δύναμη του χρόνου τονίζει ότι δεν θέλει να την νοιάζει πια: «το ραντεβού αυτό είναι μοιραίο, μέχρι τότε όμως ας μετράει μόνος του».

Μετά την πρεμιέρα το καλοκαίρι η παράσταση «9.25» παρουσιάζεται τώρα στο θέατρο Ροές. Πόσο διαφορετικό είναι αυτό που παρακολουθεί ο θεατής εκεί;

Οι Ροές είναι το σπίτι μας. Η παράσταση έχει στηθεί εδώ μέσα, είναι ο φυσικός της χώρος. Έχει σημασία. Είναι όλα πολύ διαφορετικά, οι διαστάσεις, η απεύθυνση, η εικόνα, το οικείο… ο τρόπος που υπάρχουμε, οπότε και ο τρόπος που υπάρχει η παράσταση.

Χριστίνα Σουγιουλτζή

Τι συναισθήματα γεννιούνται λίγο πριν την αναχώρηση του τρένου των 9.25;

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να σου πω: ο φόβος του καινούριου. Αλλά κανένας δε θα άλλαζε ποτέ τίποτα, αν το παρόν δεν ήταν αφόρητο. Και δεν εννοώ αφόρητο με την έννοια μόνο της δυστυχίας: Παντού περισσεύεις… πουθενά δεν χωράς… Μιλάω πιο πολύ για το παρόν, που δεν δικαιώνει την αξίωση της ζωής. Και δεν εννοώ την προσδοκία. Νομίζω ότι η λέξη που θα ταίριαζε είναι η περιέργεια, το παιχνίδι, η ανακάλυψη, η αποκάλυψη.

Όταν όλα αυτά, παύουν και το κάθε σήμερα ξημερώνει ακλόνητα δεδομένο, είναι η ώρα να πάρεις το επόμενο τρένο. Οπότε απλά κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι, πας στον σταθμό, μπαίνεις στο τρένο και δεν αναρωτιέσαι. Από δω και μπρος καλή τύχη, ο Θεός είναι νεκρός, τα πάντα επιτρέπονται.

Χριστίνα Σουγιουλτζή

Το βασικό στοιχείο πάνω στο οποίο ξετυλίγεται η ερμηνεία σας είναι η ρόδα. Μιλήστε μας για τη λειτουργία της στον σκηνικό χώρο.

Πίστευα ότι με το πέρας των παραστάσεων θα μειωθεί η αγωνία μας. Κι όμως ακόμα, επιμένει. Να ισορροπήσουν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι πάνω στη ρόδα, να συντονιστούν, ώστε να την κάνουν να κυλήσει, ομαλά και εντός των ορίων του χώρου. Ναι, απαιτεί το όλο της προσοχής μας. Και αυτή η αγωνία, σε σχέση με την πορεία και τη λειτουργία της ρόδας είναι μάλλον το κεντρικό ζητούμενο της παράστασης. Δεν την υποκρινόμαστε. Συμβαίνει στ’ αλήθεια.

Χριστίνα Σουγιουλτζή

Χριστίνα Σουγιουλτζή - 9.25

Πιστεύετε ότι τελικά μπορούμε να αντισταθούμε απέναντι στην καταλυτική δύναμη του χρόνου και να ξαναπάρουμε τη ζωή απ’ την αρχή τη στιγμή που επιθυμούμε;

Εγώ είμαι από φύση ευκολόπιστη. Θέλω να το πιστεύω. Θέλω να μπορώ να γελάσω. Είμαι τόσο ανίσχυρη μπροστά σ’ αυτό το σάρωμα. Δεν θέλω να με νοιάζει πια. Ας κάνει ό,τι νομίζει. Θα κάνω κι εγώ ό,τι μπορώ. Δεν είναι ο χρόνος φίλος μου, είναι το όριό μου. Στη θέση του, λοιπόν. Ο καθένας τη δουλειά του. Το ραντεβού είναι μοιραίο, μέχρι τότε όμως ας μετράει μόνος του.

Χριστίνα Σουγιουλτζή

Τι είναι αυτό που ωθεί έναν καλλιτέχνη να δημιουργήσει ή να ενταχθεί σε μία ομάδα έχοντάς την ως βάση του;

Η ανάγκη για συνύπαρξη, συνεννόηση, η ανάγκη κατασκευής μιας κοινότητας μινιατούρας. Η ανάγκη για κατασκευή: να έχεις την πολυτέλεια, την τύχη, την ησυχία, να φτιάξεις καταστάσεις. Η ανάγκη για παιχνίδι και ανακαλύψεις, η ανάγκη για εμπιστοσύνη, η ανάγκη της έκφρασης μιας αισθητικής, πολιτικής θέσης, η γοητεία, η ανάγκη για αφιέρωση και πίστη, ειδικά μέσα στο εφήμερο της τέχνης, για αποκλειστικότητα: το ιερό «μόνο εδώ», «μόνο με σένα». Ο ακραίος ρομαντισμός της αφιέρωσης! Τον έχουμε ανάγκη. Τον απαξιώνουμε μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχουμε την ευθύνη του, με λίγα λόγια λιγοψυχία. Αλλιώς, ποια είναι η συνθήκη της συναλλαγής; Γίνεται πολύ αγοραίο… Μάλλον όχι, πολύ αδιάφορο, για τα γούστα μου… Τουλάχιστον.

Η συνύπαρξη στον χώρο της δημιουργίας, η συν-δημιουργία, είναι για μένα η σχέση της μεγαλύτερης εγγύτητας. Ορίζεσαι από τη θέση του Άλλου. Είτε από την παρουσία, είτε από την απουσία του. Δεν υπάρχει κάποιο μοτίβο σταθερό στον χρόνο, πέρα από την ολοκληρωτική αποδοχή του Άλλου και των επιλογών του. Οι μεταβάσεις με φοβίζουν. Είναι, όμως πάντα παρούσες, απαραίτητες όσο και οι ησυχίες.

Πείτε μας τη δική σας ιστορία από την ομάδα χορού και ακροβασίας «Κι όμΩς κινείται». Ποια θα λέγατε ότι είναι η ταυτότητά της;

Το 2003 βρεθήκαμε σε ένα για μένα πολύ σημαντικό σταθμό στα καλλιτεχνικά συμβάντα της Αθήνας, τον Κρατήρα (έδρα μεταξύ άλλων μιας πολύ σημαντικής ομάδας χορού, της Sinequanon). Εκεί, χωρίς πολύ σκέψη, μέσα σε πολύ προστατευμένο περιβάλλον, φτιάξαμε την πρώτη μας παράσταση. Ήταν μεγάλη η χαρά της συνάντησης, η χαρά του μοιράζομαι και του κατασκευάζω, ήταν πολύ σημαντικό το μυστικό που έπρεπε να ανακαλυφθεί. Ήταν και είναι.

Κάθε παράσταση είναι μια ιστορία. Μια σύνθεση ανθρώπων, μια συγκεκριμένη φωτογραφία της χρονικής περιόδου αυτών των ανθρώπων και του Όλου, μια κατασκευή ενός αφηγήματος, μια δόμηση ενός «δράματος» με υλικά τον χορό, την ακροβασία, τον λόγο, τη μουσική, ό,τι θεωρηθεί απαραίτητο για την έκφραση μιας αισθητικής, οπότε και πολιτικής θέσης, για τον σχηματισμό ενός κόσμου.

«9.25» από την ομάδα χορού και ακροβασίας «Κι όμΩς κινείται» στο Θέατρο Ροές