Χθες κυκλοφόρησε το νέο τρέιλερ για την ταινία “Dumbo” της Disney που θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Μάρτιο του 2019. Η κλασική ταινία του 1941 αναβιώνει μέσα από σύγχρονα και βελτιωμένα γραφικά, με το νέο καστ να αποτελείται από τους Eva Green, Collin Farrell, Michael Keaton και Danny DeVito. Πολλά υποσχόμενα ονόματα σε μια πολλά υποσχόμενη ιστορία, με το τρέιλερ να υπόσχεται πολλή συγκίνηση.

Με τον Tim Burton στη σκηνοθεσία και τον Ehren Kruger ως σεναριογράφο να προξενεί δυσπιστία στους περισσότερους φανατικούς της Disney (προηγούμενες δουλειές του είναι οι “Transformers” και το “Scream 3”), το νέο τρέιλερ αναδεικνύει τη σκληρότητα για την οποία διακρίνεται η πλειοψηφία των ντισνεϊκών ταινιών, που έρχεται σε αντίθεση με το στερεότυπο της χαρούμενης και εκτός-τόπου-και-χρόνου παιδικής ταινίας. Ας δούμε την ιστορία του Dumbo για παράδειγμα.

Ο Dumbo γεννιέται σε ένα τσίρκο και όλοι τον κοροϊδεύουν για τα μεγάλα του αυτιά. Όταν γίνεται επίθεση στο μικρό ελεφαντάκι και η μητέρα του προσπαθεί να απομακρύνει τα αγόρια που το βασανίζουν, ο Dumbo μένει ολομόναχος χωρίς γονιό, λόγω του ότι τον απομακρύνουν από τη μητέρα του. Γίνεται φίλος με ένα ποντίκι, τον Timothy, και προσπαθεί να αποκτήσει μια καλύτερη φήμη, πέρα από αυτήν του ελέφαντα με τα μεγάλα αυτιά. Αποτυγχάνει όμως και σε αυτό, αποκτώντας τον ρόλο του κλόουν του τσίρκου. Όταν μαθαίνει πως μπορεί να πετάξει χωρίς τη βοήθεια κανενός μαγικού φτερού, παρά μόνο με το «μειονέκτημα» του, τότε κατακτά τον κόσμο· ανακαλύπτει πως το ταλέντο ήταν πάντα μέσα του, αλλά δεν το έβλεπε επειδή κανείς άλλος δεν το είχε διακρίνει νωρίτερα

Παιδιά που βιώνουν κακοποίηση, περίγυρος εχθρικός, ένας κόσμος που έρχεται σε σφοδρή αντίθεση με τον «παιδικό». Γιατί οι ταινίες της Disney είναι λοιπόν τόσο σκληρές; Πέρα από το ότι οι περισσότερες εξ αυτών είναι βασισμένες σε ιστορίες των αδερφών Γκριμ και του Σαρλ Περώ, οι ιστορικές συγκυρίες ήταν ιδιαίτερες: ο Dumbo συγκεκριμένα κυκλοφόρησε εν μέσω Β’ Παγκοσμίου, το 1941, και είχε ως καθήκον να αναπληρώσει τα ελλιπή έσοδα της Fantasia που είχε προηγηθεί το 1940. Τα παιδιά εκείνης της εποχής λοιπόν δεν θα σοκάρονταν με την εικόνα του βασανισμένου Dumbo ή με τον βίαιο αποχωρισμό με τη μητέρα του· τα έβλεπαν ήδη γύρω τους.

Η ταινία όμως δεν είναι κλασική για αυτόν τον λόγο (τουλάχιστον όχι μόνο για αυτόν): Ακολουθεί την ιδέα των άλλων κλασικών ταινιών της Disney· στα χειρότερα μπορεί ο άνθρωπος να αντέξει με πίστη στον εαυτό του, και με λίγη εμπιστοσύνη σε έναν συνάνθρωπο. Η σκληρότητα του κόσμου εκεί έξω δεν είναι χαρακτηριστικών όλων και η αυτοεξορία από την κοινωνία δεν πρόκειται να βοηθήσει. Δεν πρόκειται για μια πρωτότυπη ιδέα (οι από μηχανής θεοί υπάρχουν εξ αρχαιοτάτων χρόνων), αλλά για μια ιδέα βασική για την προετοιμασία νέων ατόμων για αυτά που θα αντιμετωπίσουν αργά ή γρήγορα.

Ο Dumbo είναι κυρίως μια ταινία για το bullying πριν καν υπάρξει ο όρος bullying. Άσχετα με το αν αυτό που θα δούμε τον Μάρτιο είναι ένα πετυχημένο remake ή όχι, αν αποτελεί για μερικούς «προσβολή» στην κλασική ταινία, το μήνυμα που μεταφέρει είναι διαχρονικό. Είναι μια καλή υπενθύμιση, μ’ ένα πολύ καλό καστ.