Η πρώτη εντύπωση ενός θεατή μπαίνοντας στην έκθεση «Conspiracy Theory» της Edy Ferguson είναι ότι εισέρχεται σε ένα χώρο που περιλαμβάνει ένα τεράστιο ενιαίο έργο το οποίο αποτελείται από μικρότερες εγκαταστάσεις. Εκτυπώσεις, φωτεινές πινακίδες, ζωγραφικά έργα και κολάζ, κείμενα, σχέδια, φωτογραφίες, αλλά και αντικείμενα, όπως για παράδειγμα ραδιόφωνα, συνδυάζονται μεταξύ τους ακόμα και στο ίδιο έργο και δημιουργούν ένα περιβάλλον πολύχρωμο και ηχηρό που σε προκαλεί να το εξερευνήσεις. Φωτορεαλιστικά πορτραίτα που θυμίζουν τις ζωγραφικές γιγαντοαφίσες των ελληνικών κινηματογράφων, φωτογραφίες της αμερικανικής επαρχίας, ζωγραφική που θυμίζει κόμιξ από κοριτσίστικα περιοδικά, σχέδια με μολύβι, εξπρεσιονιστικά ζωγραφικά έργα, δημιουργούν ένα μεγάλο πάτσγουορκ. Σιγά σιγά όμως συνειδητοποιεί κανείς ότι πρόκειται για διαφορετικά έργα, διαφορετικών περιόδων, εμπνευσμένα από διαφορετικά ερεθίσματα: τον Νίξον, την εικαστική σκηνή της Νέας Υόρκης στο τέλος της δεκαετίας του ’70, το πολύ σύγχρονο σήριαλ Glee και τη συμμετοχή σ’ αυτό της Gwyneth Paltrow, κείμενα για τον Michael Jackson… Η πολιτική, η ποπ κουλτούρα και η πολιτική της, η αμερικανική κοινωνία, μοιάζουν να είναι οι άξονες των έργων.

Η Ferguson όμως σ’ ένα επεξηγηματικό κείμενο της έκθεσης μιλά -κάπως ασύνδετα- αφενός για τη σχιζοφρένεια και για το πώς σχετίζονται με αυτήν παράγοντες όπως η μετανάστευση, ο ρατσισμός, η αστική ανατροφή και η «κοινωνική ήττα» και αφετέρου για τον όρο «θεωρίες συνωμοσίας», αλλά και για την οικονομική κρίση και για το πώς οι Αμερικανοί και οι Έλληνες έχουν διαφορετική στάση για το αν θα συζητήσουν με φίλους τους ανοιχτά το τι πραγματικά τους συμβαίνει. Επίσης, ανατρέχοντας στους τίτλους των έργων φαίνεται ότι η καλλιτέχνις προσπαθεί να σχολιάσει και τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, μια που και η ίδια ζει και στην Ελλάδα. Φοβάμαι, όμως, ότι δεν κατάφερα να δω αυτούς τους προβληματισμούς στα έργα. Και παρότι η Ferguson έχει μια διεθνή καριέρα και έχει τιμηθεί με βραβείο από το PS1 της Νέας Υόρκης, αλλά και με MTV Music Award για το video clip του τραγουδιού «Jeremy» των Pearl Jam το 1993, η δουλειά της μου φάνηκε ότι δεν είχε ιδιαίτερες εντάσεις. Νομίζω ότι τα έργα είναι πολύ στρογγυλεμένα, δεν είναι αιχμηρά. Ότι υπάρχει ένα déjà vu. Τόσο από άποψη περιεχομένου -μια που κυρίως τη διαλεκτική για την ποπ κουλτούρα και τις προεκτάσεις της μπόρεσα να δω να αποτυπώνεται και όχι τους υπόλοιπους προβληματισμούς-, όσο και από άποψη εικόνας -έργα καλοδουλεμένα, που δεν κομίζουν όμως κάτι καινούργιο, παρόλο που χρησιμοποιούνται τόσο διαφορετικά υλικά. Προφανώς η ποπ κουλτούρα όπως τη βιώσαμε στη μεταπολεμική κοινωνία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κατανάλωση, άρα και με τις οικονομικές συνθήκες, όμως οι εικόνες της «κοινωνικής ήττας» από τους δρόμους της σε βαθιά κρίση Αθήνας αισθάνομαι ότι ξεπερνούν κατά πολύ σε ένταση τη διαλεκτική των έργων.

Η έκθεση «Conspiracy Theory» της Edy Ferguson φιλοξενείται στην γκαλερί Bernier-Eliades έως τις 11 Ιουλίου 2013.