Μετά θάνατον θα υπάρχει κρασί. Αυτό δηλώνει ο ανθρώπινος σκελετός που κρατά δυο κανάτες με κρασί και περπατά πιθανώς για να φτάσει σε ένα συμπόσιο. Είναι ένα από τα ψηφιδωτά που παρουσιάζονται στο Μουσείο Τέχνης και Αρχαιολογίας Ασμόλιαν της Οξφόρδης στην έκθεση με τίτλο Last Supper in Pompeii που θα διαρκέσει έως τις 12 Ιανουαρίου 2020.

Ένα ψηφιδωτό αναπαριστά ένα συμπόσιο με την επιγραφή «Νιώσε άνετα! Τραγουδώ, κάντο κι εσύ!». Καλύτερα, σήμερα θα το λέγαμε πάρτι. Στο γεύμα σερβίρεται κρέας, μια αγαπημένη λιχουδιά των κατοίκων της Πομπηίας, γεμιστό με κάστανα, ψημένο και ίσως καρυκευμένο με μέλι και σπόρους παπαρούνας. Λάτρευαν ακόμα, πιάτα όπως το κουνέλι γεμισμένο με σύκα, σε σάλτσα ροδιού και κοτόπουλα σε τερίνες ή μους.

Τα υπολείμματα που έχουν διασωθεί στις τουαλέτες, στους υπονόμους και στους σκουπιδότοπους της Πομπηίας θαμμένα επί αιώνες κάτω από τη λάβα του Βεζούβιου φανερώνουν ότι οι αρχαίοι Ρωμαίοι, πλούσιοι και φτωχοί κατανάλωναν περίπου τις ίδιες τροφές. Χοιρινό κρέας με άφθονα μπαχαρικά, αβγά κότας και χήνας, κοχύλια που σήμερα ακόμη είναι παρόντα στην ιταλική γαστρονομία, ψάρια και ψωμί, ήταν μόνο μερικά από τα εδέσματα που περιλαμβάνονταν στο καθημερινό τους διαιτολόγιο. Σε ένα ψηφιδωτό μια πλούσια οικογένεια έχει ξαπλώσει για να απολαύσει το δείπνο της που ξεκινά με ορεκτικά σαλιγκαριού, αυγών ή ψαριών και στη συνέχεια τελειώνει με ένα επιδόρπιο, κυρίως φρούτα όπως μήλα, δαμάσκηνα, σταφύλια, κεράσια, και σύκα. Φυσικά το γεύμα συνοδεύεται από τρομακτικές ποσότητες κρασιού.

Η ρωμαϊκή αγάπη για τα τρόφιμα και τα ποτά διερευνάται σε αυτή τη μεγάλη έκθεση που περιλαμβάνει περίπου 300 αντικείμενα δανεισμένα από τη Νάπολη και την Πομπηία, πολλά από τα οποία δεν έχουν εγκαταλείψει ποτέ την Ιταλία πριν. Η ζωή των κατοίκων της Πομπηίας ήταν σύντομη αλλά γλυκιά ομολογούν οι επιμελητές της έκθεσης. Μέχρι την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ η ζωή της Πομπηίας όπως αποκαλύπτει διαρκώς η αρχαιολογική σκαπάνη κυλούσε σε ευδαιμονία. Το μεγάλο ψηφιδωτό με τον χαμογελαστό αριστουργηματικό σκελετό που διακοσμούσε ένα πάτωμα τραπεζαρίας στον Οίκο των Vestals, ήταν μια υπενθύμιση του carpe diem.