Επιμέλεια: Πέπη Νικολοπούλου

Περνώντας τον καιρό της καραντίνας: Το ελculture ζητάει σε πρόσωπα απ’ τον κόσμο των τεχνών να μας στείλουν τη δική τους ανταπόκριση για τις μέρες της καραντίνας μοιράζοντας ελεύθερα μαζί μας τις σκέψεις τους.

H ηθοποιός Ελένη Βλάχου μάς στέλνει τη δική της ανταπόκριση:

Πριν δυο-τρία χρόνια συμμετείχα στην παράσταση «Καντίντ ή η Αισιοδοξία» του Βολταίρου στο θέατρο Πόρτα. Αυτές τις μέρες σκέφτομαι συχνά αυτό το κείμενο που μιλά με χιούμορ και σαρκασμό για τον «καλύτερο (ή και όχι) δυνατό κόσμο» και το ξαναξεφύλισσα στη λογοτεχνική, πρωτότυπη μορφή του. Ο Βολταίρος περιγράφει κάπου μέσα στο βιβλίο:

Εκεί κοντά στα μέρη τους, έμενε ένας ξακουστός δερβίσης που είχε τη φήμη του καλύτερου φιλοσόφου της Τουρκίας. «Δάσκαλε, ήρθαμε να σας παρακαλέσουμε να μας πείτε για ποιο λόγο πλάστηκε ένα τόσο παράξενο ζώο όσο ο άνθρωπος».

–«Κι εσένα τι σε μέλει;» είπε ο δερβίσης. «Δουλειά σου είναι;»
-«Μα εκλαμπρότατε, υπάρχει τόσο κακό στη γη».
–«Και τι σημασία έχει», είπε ο δερβίσης, «αν υπάρχει καλό ή κακό; Όταν ο Σουλτάνος στέλνει ένα καράβι στην Αίγυπτο, τον νοιάζει αν τα ποντίκια μέσα περνάνε καλά ή όχι;» -«Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;» τον ρώτησαν.
«Να το βουλώσετε», αποκρίθηκε ο δερβίσης.
«Θα ήταν μεγάλη τιμή αν μας δίνατε την ευκαιρία να συζητήσουμε για λίγο μαζί σας τη σχέση αιτίου και αιτιατού, να μιλήσουμε για τον καλύτερο δυνατό κόσμο, να αναζητήσουμε τις απαρχές της ύπαρξης του κακού, να στοχαστούμε …». Στο άκουσμα αυτών των λέξεων, ο δερβίσης τους έκλεισε κατάμουτρα την πόρτα.

Πάνω λοιπόν που αρχίζαμε -την ώρα του ζεστάματος στη σκηνή ή μέσα στο καμαρίνι λίγο πριν αρχίσει η παράσταση- να λέμε «άντε ας κάνουμε και κανένα ρεπό, έχουμε δρόμο ακόμα ως το Πάσχα», μας ήρθε ένα τεράστιο, τρομαχτικό και μόνιμο ρεπό και δεν ξέραμε τι να το κάνουμε. Και τώρα που πέρασαν αρκετές μέρες και βλέπουμε σιγά σιγά τι σημαίνει για τον κλάδο μας αλλά και τη ζωή όλων αυτό το «ρεπό» και κάποιος μας ζητά να πούμε δυο λόγια γι’ αυτό, ερχόμαστε μπροστά σε ένα αδιέξοδο. Γιατί όλα έχουν ήδη ειπωθεί. Όχι τώρα αλλά από την πρώτη κιόλας μέρα. Φιλοσοφία, φιλοσοφία ξανά, χιούμορ, αρκετό κατηγορώ, προβλέψεις, φωτογραφίες, ζωντανές μεταδόσεις, άρθρα. Καταφέραμε να αγχωθούμε κλεισμένοι μέσα στο σπίτι, για το αν θα προλάβουμε να δούμε όλες τις κουλ παραστάσεις ονλάιν, να περιηγηθούμε σε όλα τα μουσεία που υπάρχουν, να ψωνίσουμε διαδυκτιακά τώρα που είναι ευκαιρία γιατί βάζουν προσφορές. Έγινε ξαφνικά πολύ φασαρία και είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς, είναι δύσκολο να πει κανείς κάτι, χωρίς να γίνει γραφικός.

Προσωπικά θα πω ότι ναι μου λείπει η «κανονική» ζωή, ότι είμαι ωστόσο αισιόδοξη, ότι συγκινούμαι με τη διακριτική ανάσα που διαβάζουμε πως παίρνει αυτή τη στιγμή η φύση και ότι αν πρέπει να μιλήσω οπωσδήποτε για κάτι θα επιλέξω να μιλήσω για τη σιωπή. Είναι υπέροχο αγαθό η σιωπή για όποιον δεν τη φοβάται. Αφήνει χώρο στην ακοή, στην όραση και στη σκέψη. Και επειδή φαίνεται πως πρόκειται να έρθουμε αντιμέτωποι με πράγματα για τα οποία θα χρειαστεί να δράσουμε με καθαρό μυαλό και κοφτερή κριτική ματιά, μας χρειάζεται να πάρουμε μια γεμάτη παύση και να κάνουμε ένα βήμα πίσω. Για λίγο. Ο δερβίσης του Βολταίρου λέει καυστικά «να το βουλώσουμε», ένας αγαπημένος φίλος μου λέει πως αυτή είναι μια περίοδος όπου όλοι θα έχουμε την τέλεια ευκαιρία να έρθουμε αντιμέτωποι με τις ως τώρα επιλογές μας. Έχουν και οι δύο δίκιο.