«Το κουδούνι γράφει MOMENTUM», μου είπε στο τηλέφωνο ο Αργύρης Πανταζάρας, καθώς περπάταγα στους δρόμους του Θησείου, Κυριακή μεσημέρι, για να «εισβάλλω» στις πρόβες του Elephant Song.

Δίπλα από το κουδούνι μια πόρτα και πίσω από την πόρτα μια ομάδα, μια παρέα, μια οικογένεια δοκιμάζει κοστούμια, κρατάει σημειώσεις, περνάει λόγια. Όλα υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Αργύρη Πανταζάρα που όπως μου είπε είδε την ταινία “Elephant Song” και αποφάσισε να μεταφέρει αυτό το κινηματογραφικό έργο στο θέατρο. Να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη συνθήκη για άσκηση, για παιχνίδι. Ένα close-up για τους θεατές σε μια ιστορία που πραγματεύεται, στην ουσία, τον πυρήνα της οικογένειας.

Ναι, δεν υπάρχει καμία συγγένεια εξ αίματος μεταξύ του διευθυντή της ψυχιατρικής κλινικής, δόκτορος Γκρήνμπεργκ, του ασθενούς, Μάικλ και της νοσοκόμας, Πήτερσον αλλά από την πλευρά που θα το δουν οι θεατές, αυτοί οι τρεις ήρωες σχηματίζουν το τρίγωνο πατέρα, μητέρας και παιδιού. Και αυτό το σχήμα παίρνει μια πιο στέρεα μορφή, όταν ο ψυχίατρος Λώρενς εξαφανίζεται μυστηριωδώς και ο δρ. Γκρήνμπεργκ ανακρίνει τον νεαρό Μάικλ για να βρει την άκρη του νήματος.

Στον ρόλο του δρ. Γκρήνμπεργκ, ο Μάξιμος Μουμούρης με ακαδημαϊκή ηρεμία και αποφασιστικότητα, ψάχνει τα ίχνη του συναδέλφου του αλλά παράλληλα κρύβει και δικά του μυστικά. Στα παπούτσια του Μάικλ, βλέπουμε τον Αργύρη Πανταζάρα με αφοπλιστική ευκολία να ανατρέπει τους ρόλους ανακριτή-ανακρινόμενου, ενώ προσπαθεί να βρει το δρόμο της προσωπικής του λύτρωσης. Η Ίριδα Πανταζάρα ως νοσοκόμα, κυρία Πήτερσον, καλύπτει περίτεχνα ένα παιχνίδι έρωτα και μίσους, με χάρη και ευγένεια.

Τρεις ήρωες, τρεις ηθοποιοί ειλικρινά διαθέσιμοι στα λόγια του Elephant Song.

Μέσα στο έργο του Καναδού Nicolas Billon, υπάρχει κι ένας άλλος πυρήνας, αυτός της θεατρικής ομάδας Momentum.

Τα λόγια από τη μετάφραση της Ελίνας Μαντίδη ακουμπισμένα στο τραπέζι του καφέ. Η ίδια με το laptop στα πόδια της, συζητάει με τον Αργύρη πότε στα ελληνικά και πότε στα Αγγλικά, πάνω στο κείμενο.

Τα κοστούμια και τα σκηνικά ολοκληρώνουν την αισθητική που απαιτεί αυτή η μεταφορά από τον κινηματογράφο στο θέατρο. Μια αισθητική αυστηρή, αφαιρετική, αιχμηρή που υπονοεί έναν έντονο συναισθηματικό τοπίο:

«Όταν ξεκινήσαμε αυτό το έργο, είχα τη διάθεση να διεισδύσω στον τρόπο που ακούμε ένα παιδί. Στην πορεία όμως, αυτό άλλαξε. Ανατράπηκε και τώρα η ουσία αυτού του έργου βρίσκεται στο πώς νιώθουμε τον γονέα», μου λέει ο Αργύρης.

Τέλος, η πολύ ευχάριστη συνάντηση με τον Νίκο Πανταζάρα και τη νοσταλγική Leica φωτογραφική του μηχανή, αποδεικνύει πως τα momentums από την προετοιμασία μιας παράστασης είναι το ίδιο αφηγηματικά με αυτά επί σκηνής.

Info παράστασης:

Elephant Song | 4 -31 Μαΐου | Θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής