Επιμέλεια: Πέπη Νικολοπούλου

Περνώντας τον καιρό της καραντίνας: Το ελculture ζητάει σε πρόσωπα απ’ τον κόσμο των τεχνών να μας στείλουν τη δική τους ανταπόκριση για τις μέρες της καραντίνας μοιράζοντας ελεύθερα μαζί μας τις σκέψεις τους.

H Έμη Σύνη και ο Άγγελος Αγγέλου μάς στέλνουν τη δική τους ανταπόκριση:

Δεν ακούμε ειδήσεις. Δεν συγκρίνουμε νούμερα. Τα νούμερα μάς αγχώνουν. Ανέκαθεν μας άγχωναν. Μένουμε, έτσι, σε αυτά που πρέπει να κάνουμε για να είμαστε και εμείς αλλά και οι γύρω μας ασφαλείς. Μένουμε σπίτι. Και αν και πέρασαν μέρες, όπου το μόνο που σκεφτόμασταν είναι ότι είμαστε έγκλειστοι, περιορισμένοι, ότι πνιγόμαστε, ότι κινδυνεύουμε από το έξω αλλά και από το μέσα, σύντομα αναθεωρήσαμε. Σίγουρα, κάποια άμυνα του οργανισμού κρύβεται πίσω από αυτό.

Επικεντρωθήκαμε λοιπόν στα θετικά αυτής της τόσο εκούσιας όσο κι ακούσιας παραμονής μας στο σπίτι. Επιτέλους, η ησυχία που τόσο αναζητούσαμε για να διαβάσουμε βιβλία. Για να γράψουμε τα βιβλία που ποτέ δεν βρίσκαμε τον χρόνο να γράψουμε. Να σκεφτούμε ιδέες για θεατρικά χωρίς προθεσμίες και πιεστικά ραντεβού. Να κάνουμε τον χώρο μας ακόμα πιο όμορφο, πιο ζεστό, πιο χαρούμενο, να παίξουμε επιτραπέζια, να ζωγραφίσουμε, να συζητήσουμε. Ώρες συζητήσεων. Όλα όσα δεν είχαμε προλάβει να πούμε, δεν είχαμε κάτσει να σκεφτούμε, δεν είχαμε μοιραστεί. Και οι φίλοι που τόσο καιρό λέγαμε θα τους πάρουμε αλλά ποτέ δεν είχαμε καιρό, τώρα μοιάζουν πιο διαθέσιμοι, πιο χαρούμενοι που μας ακούνε, ζούμε το ίδιο.

Μας λείπουν όμως οι συνεργάτες μας, έχουμε συνηθίσει στην ομαδικότητα και αυτή η απόσταση μας ξενίζει. Θα βρεθεί όμως λύση και για αυτό. Η έλλειψη σε οδηγεί στο να εφεύρεις λύσεις, τώρα, άμεσα, όπως όπως. Εμπρός καλή μου φαντασία, τι να κάνω για να ξαναβρώ αυτό που μου πήραν, ή έστω κάτι που να του μοιάζει;

Μας λείπουν όμως και οι γονείς και τα αδέρφια μας. Η αγκαλιά των παππούδων και τα κυριακάτικα τραπέζια. Θα ‘ρθουν όμως κι αυτά. Όπως όλα. Θα’ρθουν ξανα. Και όταν θα’ρθουν θα είναι πιο γιορτινά, πιο αληθινά και πιο ουσιαστικά.