Στις βόρειες ακτές της Γαλλίας, το Καλαί που ακόμα και σήμερα είναι πόλη διάσημη για το λιμάνι της, ήταν ένας διάσημος προορισμός για τους κατασκευαστές δαντέλας. Για να ξεφύγουν από οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες. Άγγλοι καλλιτέχνες και μηχανικοί κλωστοϋφαντουργίας από το Νότιγχαμ μετανάστευσαν στα τέλη του 19ου αιώνα, δημιουργώντας συχνά παράνομες επιχειρήσεις που αψηφούσαν τους νόμους περί ευρεσιτεχνιών φέρνοντας εξειδικευμένες μηχανές και πρακτικές στην περιοχή. Λίγο αργότερα, το Καλαί έγινε βιομηχανικός κόμβος για την κατασκευή δαντέλας, απασχολώντας περίπου 40.000 κατοίκους.

Μια νέα τοιχογραφία από την Πολωνή καλλιτέχνη NeSpoon γιορτάζει την πλούσια ιστορία της δαντέλας μέσω ενός μεγάλου μεγέθους κομματιού δαντέλας που περιβάλλει την πρόσοψη ενός εργοστασίου, στο οποίο σήμερα βρίσκεται το Cité de la Dentelle et de la Mode, το μουσείο μόδας και δαντέλας της πόλης.

Η δαντέλα που έχει επιλέξει η καλλιτέχνης είναι ένα ιδιαίτερο μοτίβο από τα χιλιάδες που υπάρχουν στο αρχείο του μουσείου και χρονολογείται από το 1894.

Το μέρος που στεγάζει σήμερα το μουσείο είναι το περίφημο εκείνη την εποχή εργοστάσιο Μπουλάρ στην καρδιά της περιοχής Saint-Pierre, μια περιοχή που είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στη βιομηχανία δαντέλας.

Τη δεκαετία του 1870, δύο επενδυτές, οι αδελφοί Μπουλάρ, είχαν ένα κτήριο που το μίσθωσαν σε διαφορετικούς κατασκευαστές και τους παρείχαν, φωτισμό και θέρμανση. Αυτός ο τύπος μεγάλου συλλογικού εργοστασίου χτίστηκε από τη δεκαετία του 1840 και λειτούργησε έως τις αρχές του 20ου αιώνα.

Το 1902, υπήρχαν έως και 80 αργαλειοί στο εργοστάσιο. Η δομή αυτού του συλλογικού εργοστασίου ήταν καταπληκτική. Τα χωρίσματα και τα δάπεδα από ξύλο, καθώς και οι στήλες από χυτοσίδηρο που υποστηρίζουν τα διαφορετικά επίπεδα, απορροφούν τους κραδασμούς των αργαλειών που ζυγίζουν αρκετούς τόνους ο καθένας. Οι σιδερένιοι διάδρομοι επέτρεπαν στους υπαλλήλους να φτάσουν στα εργαστήριά τους χωρίς να περάσουν από αυτά των γειτονικών ανταγωνιστών.

Στη συνέχεια το εργοστάσιο απέκτησε ηλεκτρική ενέργεια. Τα μεγάλα παράθυρα στις κόχες αντανακλούν τη σημασία του φωτός για την εργασία. Αυτός ο βιομηχανικός χώρος, που λειτουργούσε μέχρι το 2000, είναι ένας από τους τελευταίους μάρτυρες των «συλλογικών» εργοστασίων στο Καλαί. Μεταξύ 1988 και 1998, η πόλη απέκτησε το εργοστάσιο Μπουλάρ για να δημιουργήσει ένα μέρος που γιορτάζει την τεχνογνωσία των εργαζόμενων στη δαντέλα, τη συμβολή τους στην τοπική οικονομία και κοινωνική ιστορία, καθώς και τις χρήσεις της δαντέλας στη μόδα και τη σύγχρονη δημιουργία.