Χορεύοντας, μεταφέρεται κάποτε κανείς στη σφαίρα του υπερφυσικού. Η μουσική σε συνδυασμό με την κίνηση ενώνουν σώμα και μυαλό και τα οδηγούν σε μια υπέρτερη κατάσταση. Αυτή η εκστατική εμπειρία απελευθερώνει, επεκτείνεται βαθύτερα στην εσωτερική μας διάσταση, ενώνοντας το άτομο με το σύμπαν.

Δημιουργώντας, οι χορογράφοι μερικές φορές καταφέρνουν να εμφυσήσουν στον θεατή τη σύνδεση με το ιερό, το μυστηριακό, το μεγαλειώδες άγνωστο. Εκτός από ψυχαγωγία και τέχνη, ο χορός τότε γίνεται όχημα ανύψωσης του συνειδητού: αναζήτηση του απόλυτου νοήματος. Μια τέτοια χορογραφία οδηγεί πέρα από τα ορατά, τα βιωμένα και τα γνωστά.

Δηλιάδες – χορεύουσες νύμφες στο νησί της Δήλου στην αρχαία Ελλάδα. Ντεβαντάσι – διακόνισσες των ναών που διατήρησαν τις κλασικές παραδόσεις Μπαρατανάτυαμ και Οντισι στην Ινδία. Ντερβίσηδες σούφι – οπαδοί του Πέρση ποιητή Ρουμί με τον στροβιλίζοντα χορό τους. Αζτέκοι ιερείς που «τραγουδούσαν με τα πόδια» στο προ-ισπανικό Μεξικό.

Ανέκαθεν η πνευματικότητα ήταν παρούσα στο χορό.

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες, ειδικά στην Αμερική, της ταχείας διάδοσης του χορού στη Θεία λειτουργία. Ο χορός επιστρέφει ως πρακτική λατρείας, σωματική μορφή προσευχής, έκφραση αφοσίωσης στο Θεό. Χιλιάδες ιερείς-χορογράφοι εκπαιδεύονται και συγκεντρώνουν δικό τους ποίμνιο. Ήδη σε ορισμένα μέρη τα εκκλησιάσματα χορού ξεπερνούν σε αριθμό τις σχολές χορού.

Το θέμα που προτείνουμε για την Ημέρα του Χορού και για τις εκδηλώσεις το 2019 είναι «Χορός και πνευματικότητα».

Με θερμές ευχές για την Ημέρα μας!

~

Το μήνυμα της φετινής Παγκόσμιας Ημέρα Χορού υπογράφει ο Δρ Άλκης Ράφτης, Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού – CID.

Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού καθιερώθηκε το 1982 από το Διεθνές Συμβούλιο Χορού της UNESCO. Kάθε χρόνο γιορτάζεται στις 29 Απριλίου, ημερομηνία γέννησης του Γάλλου χορευτή, χορογράφου και συγγραφέα Ζαν-Ζορζ Νοβέρ (1727 – 1810), δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου.