Ποτέ δεν πείστηκα από αυτή τη νοσταλγική αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης, ότι είναι τάχα αφορμή να επιστρέψουμε σε παλιές καλές, απλές και αθώες εποχές. Δεν μου φαίνεται ούτε τόσο αθώο το παρελθόν, ούτε τόσο γραφική η συρρίκνωση ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, που είχαν κατακτηθεί με πολύ κόπο.

Γι’ αυτό και με κάποια δυσπιστία, ομολογώ, ξεκίνησα να διαβάζω την εισαγωγή για το νέο πρόγραμμα που ανακοίνωσε το Εθνικό Θέατρο, το οποίο βασίζεται στους στίχους του Καβάφη: «Στις κρίσιμες στιγμές θα ξαναβρίσκω το πνεύμα μου σαν πριν, ασκητικό». Δεν μπορώ όμως παρά να συμφωνήσω με τη σκέψη του καλλιτεχνικού του διευθυντή, Γιάννη Χουβαρδά, ότι δεν μπορούν να μας τα πάρουν όλα, γιατί τα βασικά είναι μέσα μας και η βίαιη αφαίρεση των υλικών στοιχείων είναι η ευκαιρία να ξαναβρούμε την εσωτερική μας δύναμη.

Το Εθνικό, λοιπόν, με παράπλευρες απώλειες (μείον τρεις σκηνές – μία της Κοτοπούλη και δύο στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, περικοπές αμοιβών, κλπ) έχει σχεδιάσει ένα πρόγραμμα που συνδυάζει τη θετική και αισιόδοξη διάθεση με στοιχεία προβληματισμού για τον θεατή.

«Βρεθήκαμε μπροστά σε μια πρόκληση», δηλώνει ο κ. Χουβαρδάς. «Να πείσουμε ότι δεν καταθέτουμε τα όπλα, δεν κάνουμε εκπτώσεις». Και πραγματικά, το εναλλασσόμενο ρεπερτόριό του («Μπορεί στην εβδομάδα να έχουμε και τρεις διαφορετικές παραστάσεις», εξηγεί) χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά έργα και ικανότατους συντελεστές.

Το elculture ξεχώρισε τα εξής:

Κεντρική Σκηνή:

Φρεναπάτη, του Π. Κορνέιγ, σκηνοθεσία Δημήτρης Μαυρίκιος. Από 20/10/2010. Ένας «μανιφέστο για το θέατρο», όπως το χαρακτηρίζει ο σκηνοθέτης. Ένα «θέατρο μέσα στο θέατρο», η πραγματικότητα και το φανταστικό σε πλήρη αλληλεπίδραση.

Η τριλογία του παραθερισμού, του Κ. Γκολντόνι, σκηνοθεσία Νίκος Μαστοράκης. Από 4/2/2011. Εγκαινιάζεται το θέμα του παραθερισμού, των διακοπών (Προετοιμασία, διαδικασία, τέλος), με …δραματικές συνέπειες, όπως μας σχολίασε γελώντας ο σκηνοθέτης.

Νέα Σκηνή – Νίκος Κούρκουλος:

Ο χρυσός δράκος, του Ρ. Σίμελπφένιχ, σκηνοθεσία Κατερίνα Ευαγγελάτου. Από 22/10/2010. Ένα σύγχρονο έργο, που απέσπασε με την πρώτη του παρουσίαση πέρυσι, ήδη δύο βραβεία. Η σκηνοθέτιδα φαίνεται ενθουσιασμένη με το έργο: «Το εύρημα του συγγραφέα, είναι ότι όλες οι παύσεις και οι σκηνικές οδηγίες δίνονται από τους ηθοποιούς, οι οποίοι επίσης υποδύονται ρόλους αντίθετου φύλου (και στιλ) από αυτό που είναι. Έτσι βλέπουμε τη Φιλαρέτη Κομνηνού να υποδύεται τον μαστροπό-παντοπώλη και τον Νίκο Χατζόπουλο την barbie αεροσυνοδό. Πρόκειται ουσιαστικά για 48 σκηνές που μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη. Μέσα από το ιλαρό, το έργο μιλά για σύγχρονα ζητήματα των δυτικών χωρών, όπως η μετανάστευση και ο κοινωνικός αποκλεισμός, επιτυγχάνοντας έτσι την ταύτιση του θεατή».

Πλατόνοφ, του Τσέχωφ, σκηνοθεσία Γιώργος Λάνθιμος. Από 9/2/2011. Ο Λάνθιμος, γνωστός πλέον από την κινηματογραφική επιτυχία του «Κυνόδοντα», σκηνοθετεί ένα έργο, στο οποίο το Εθνικό βασίζει πολλά.

Η μητέρα του σκύλου, του Π. Μάτεσι, σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Από 6/4/2011. Πολυβραβευμένο και πολυταξιδεμένο έργο, σε θεατρική διασκευή του συγγραφέα για το Εθνικό. Όπως δηλώνει ο Μάτεσις, το έργο έχει εξαιρετική διανομή. Τα κωμικά του στοιχεία επιτείνουν την τραγικότητα, η οποία φαίνεται κυρίως με το ανατρεπτικό στοιχείο του τέλους. Ο σέρβος σκηνοθέτης επιστρέφει στην Ελλάδα και χαρίζει στο έργο την λίγο μακρινή ματιά του, αλλά ταυτόχρονα την οικειότητα που έχει με τα θέματα, καθώς οι δύο χώρες έχουν ζήσει συγγενείς καταστάσεις (βία, πόλεμος, κατοχή, επανάσταση).

Παιδική Σκηνή-Σκηνή Κατίνα Παξινού

Παραμύθι χωρίς όνομα, της Π. Δέλτα, σκηνοθεσία Τάκης Τζαμαργιάς. Από 12/10/2010. Διασκευασμένο για παιδιά, αλλά με επίκαιρα μηνύματα για όλες τις ηλικίες. Όπως μας είπε ο σκηνοθέτης, «Το έργο εκφράζει με τόλμη την απογοήτευση για την τότε κατάσταση της χώρας (οικονομική εξαθλίωση, επανάσταση 1909)». Ο ίδιος σκηνοθέτησε φέτος και την Αντιγόνη, με μια ομάδα νέων ηθοποιών που θα περιοδεύσει στα σχολεία της χώρας. Όπως σχολιάζει ο Τζαμαργιάς: «Το έργο χάνεται συχνά στις τάξεις, γιατί διαβάζεται μεν, αλλά δεν παίζεται». Με τη μεταφορά του στο χώρο του σχολείου, επιχειρείται η συναισθηματική σύνδεσή του με τους μαθητές.

Παράλληλα με τα έργα, το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε τις παράλληλες δράσεις του, τις συμπαραγωγές και τους εννέα κύκλους του. Θα σταθούμε στην «Ιλιάδα: Α-Ω», του Δημήτρη Μαρωνίτη, που εντάσσεται στον κύκλο «Αρχαία κληρονομιά, νέα προοπτική». Και οι 24 ραψωδίες του έπους ερμηνευμένες από γυναικείες φωνές. Ο έλληνας φιλόλογος μίλησε για τα…απωθημένα του, το θέατρο δηλαδή, και για τη μετάφραση του έπους, που του πήρε 6,5 χρόνια. «Πρόκειται», όπως εξήγησε, «για μια μεταφορά στο παρόν, με ελεύθερο στίχο και μοντέρνα ποίηση. Ο παραδοσιακός ρυθμός λείπει και τη θέση του παίρνει ο εσωτερικός ρυθμός». Μας υποσχέθηκε μια ακροαματική απόλαυση, και σίγουρα θα επιβεβαιωθεί, αν κρίνουμε από τα ονόματα των πρωταγωνιστριών. Κάθε Πέμπτη στις 18.00 στο κτίριο Τσίλλερ

Το Εθνικό μας επιφύλαξε και μια ευχάριστη έκπληξη:

Μείωση της τιμής των εισιτηρίων κατά 10% και ανακήρυξη του Νοέμβριου ως μήνα θεάτρου για νέους μέχρι 23 ετών (είσοδος 10 ευρώ για κάθε παράσταση). Παράλληλα συνεχίζεται το συνδρομητικό πρόγραμμα και οι υπόλοιπες προσφορές.

Ολόκληρο το πρόγραμμα της χειμερινής περιόδου 2010-2011, στην ιστοσελίδα του Εθνικού θεάτρου, www.nt.gr

tags /