starΜάιος 2005. Για την ακρίβεια Σάββατο 21 Μαΐου. Ο τελικός της Eurovision είναι σε εξέλιξη και δεν είμαστε ακόμα σίγουροι για το αποτέλεσμα. Έχει προηγηθεί το 2004 που εκτός από τους Ολυμπιακούς και την νίκη στο Euro 2004, είχαμε και τον Σάκη που βγήκε 3ος. Παραλίγο δεύτερος, μια ανάσα από πρώτος. Η αγαπημένη Έλενα Παπαρίζου τραγουδάει “My Number One” αλλά ακόμα δεν έχει φτάσει στην κορυφή. Κανείς δεν θα ξεχάσει το έξαλλο χορευτικό ούτε τη λύρα που ως δια μαγείας εμφανίστηκε από την πλάτη του χορευτή. Αυτό βέβαια είναι και το αγαπημένο μου κομμάτι στο τραγούδι.

Να σημειώσω βέβαια πως ακόμα και τώρα γίνεται λίγος πανικός αν το μπει το συγκεκριμένο τραγούδι στο trash party που έσκασες με την παρέα σου. Μην το αρνηθείς: Το ξέρεις κι εσύ, το ξέρω κι εγώ.

Σε εκείνο το μοιραίο βράδυ λοιπόν, έρχεται το πρώτο 12αρι, έρχεται και το δεύτερο, και, χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, έχουμε δώδεκα 12αρια και μια θέση στην κορυφή. Θυμάμαι ακόμα στους τελευταίους 3 γύρους μετράγαμε. Από τον καναπέ, με όλους τους φίλους μετράγαμε βαθμούς. Αν πάρει 12 η Μάλτα που ερχόταν δεύτερη ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Πριν καλά καλά ακούσουμε τον Ουκρανό εκφωνητή να δίνει τη νίκη στην Ελλάδα, το ξέραμε, αφού χειροκροτούσαμε και αγκαλιαζόμασταν πάνω στους καναπέδες για τη νίκη της Έλενας, εκπροσωπώντας την Ελλάδα και με στήριξη από την Σουηδία και τις γείτονες χώρες της λόγω καταγωγής. Ίσως αυτή ήταν η πιο ανεξίτηλη στιγμή έως σήμερα.

Την επόμενη χρονιά η θεά Άννα Βίσση τα δίνει όλα (“Εverything” σαν να λέμε) στη σκηνή της Αθήνας αλλά δεν πείθει. Φθάνει μετά βίας στην ένατη νομίζω θέση ενώ τα «τέρατα» φθάνουν στην κορυφή. Τις επόμενες διοργανώσεις δεν μπορώ να πω πως τις θυμάμαι. Μου έμεινε η Έλενα και το νούμερο 1 της.