starΉταν κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, εγώ στα 10 και εκείνη στα 7, όταν μας βρήκε το «μικρόβιο», χαριτολογώντας, του φαινομένου Eurovision. Μας συνάντησε κάποιο Σάββατο, όταν ακόμα οι επιλογές του τηλεοπτικού προγράμματος ήταν περιορισμένες. Το νέο μας VHS player γυάλιζε ακόμα στο κάτω ράφι του ξύλινου επίπλου της τηλεόρασης, με τις κενές VHS κασέτες στοιβαγμένες δίπλα του, έτοιμες να γεμίσουν περιεχόμενο. Το κουμπί REC μοχθούσε κάθε φορά από τα πατήματα, των λεπτών μεν, αλλά άτσαλων παιδικών χεριών μας – ναι είναι αλήθεια, μαγνητοσκοπούσαμε όλες τις συμμετοχές των χωρών εκείνα τα χρόνια, κανιβαλίζοντας συχνά τις προηγούμενες χρονιές, ελλείψει κενής κασέτας.

Και κάθε χρονιά, θα είχαμε τα αγαπημένα μας, το δικό μας Top10, άσχετο συνήθως με την τελική κατάταξη του εκάστοτε τραγουδιού, με εξαίρεση τη συμμετοχή του Βελγίου το 1986 όπου η φρέσκια και χαριτωμένη Sandra Kim σήκωσε το «χρυσό μικρόφωνο» της νίκης. Το J’aime Le Vie, επαναλαμβανόταν από τις αγριοφωνάρες μας εκείνη τη χρονιά σε ολόκληρη την πολυκατοικία. Και πες ότι αυτό το τραγούδι ήταν ένα αρκετά αξιόλογο hitακι που άρμοζε στις μουσικές επιταγές της δεκαετίας, το ίδιο όμως δεν ίσχυε για τις λοιπές επιλογές μας με την γλώσσα μας να παθαίνει κράμπα προσπαθώντας να επαναλάβουμε φινλανδικούς στίχους (ουαουλου) όπως το Sata Salamaa (1987) που κατέκτησε την 15η θέση με τη Vicky Rosti ή το Dolce Vita το 1989, αλλά και Σουηδικούς με τραγούδια όπως το Boogaloo το 1987 που έδωσε στη Σουηδία τη 12η θέση αλλά και το Fångad av en stormvind με την Carola που νομίζω της έδωσε την 1η θέση λίγο αργότερα το 1991.

Μεγαλώνοντας, το μεσογειακό μας ταπεραμέντο υπερίσχυσε και έτσι το Made in Spain (1988) και το Bandido (1990) που έδωσαν την 11η και την 5η θέση αντίστοιχα στην Ισπανία είχαν την τιμητική τους. Γιατί τότε, εκτός από τα ψεύτικα μικρόφωνα, είχαμε προσθέσει και χορογραφίες

Κοιτώντας πίσω, νοσταλγικά λίγο εκείνα τα χρόνια, βλέπω ότι η Eurovision, με ένα μαγικό τρόπο, έστρωσε για εμένα και εκείνη (την αδελφή μου) ένα «κόκκινο χαλί» επικοινωνίας. Ήταν αυτές οι λίγες στιγμές που απολαύσαμε μαζί την παιδική μας ηλικία – ακόμα γελάμε με το Hoopa-Hoole-Shir-HaBatlanim, τη συμμετοχή του Ισραήλ το 1987 και τις χορευτικές κινήσεις τους που μάλλον καρικατούρες θύμιζαν. Είχαμε βρει ένα κοινό τόπο, με μυστικούς κώδικες που μας έκανε να αγαπηθούμε – μάλλον νομίζαμε ότι μόνο εμείς οι δύο βλέπαμε Eurovision.

Αν και μεγαλώνοντας σταμάτησα να την απολαμβάνω και να την παρακολουθώ, κάτι οι λανθασμένες επιλογές τραγουδιών, το κιτς στοιχείο, οι φθηνοί εντυπωσιασμοί της παραγωγής χωρίς ουσία, τώρα, συντροφιά με τα δικά μου κορίτσια ανυπομονώ για το pop corn που θα φτιάξουμε λίγο πριν ξεκινήσει. Γιατί έχει μια αθωότητα, μια αστεία χροιά.

Και φέτος, μόλις η Κατερίνα ανέβει στη σκηνή θα φουσκώσουμε και μπαλόνια – Ροζ.