Aτλάντα, όπως λέει κι ο τίτλος. Ο Ερν φοιτούσε μέχρι πριν λίγα χρόνια όχι όπου κι όπου, αλλά στο Πρίνστον, το οποίο όμως έχει εγκαταλείψει, ίσως προσωρινά – ίσως μόνιμα, για λόγους που δεν θα μάθουμε, όχι στον πρώτο κύκλο της σειράς τουλάχιστον. Είχε λοιπόν προοπτικές και δυνατότητες, αλλά η τρέχουσα κατάστασή του δεν μαρτυρά τίποτα από τα δύο. Εργάζεται ως πωλητής πιστωτικών καρτών αμοιβόμενος με προμήθεια και λεφτά εντελώς ασήμαντα, σπίτι δικό του να μείνει δεν έχει, κοιμάται πότε στους γονείς του που όμως έχουν απαυδήσει μαζί του, πότε στο σπίτι της μητέρας της μικρής του κόρης, με την οποία μεν έχουν καλή σχέση, λίγο φιλική – λίγο ερωτική – λίγο ελεύθερη, αλλά η οποία του ζητά νοίκι αν είναι να μένει μόνιμα. Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο που νιώθει λούζερ και που αναρωτιέται αν ο προορισμός μερικών ανθρώπων είναι να χάνουν διαρκώς για να υπάρχει κάποιου είδους κοσμική ισορροπία με αυτούς που κερδίζουν διαρκώς.

Atlanta

Ακριβώς πάνω σε αυτό το τέλμα λοιπόν μαθαίνει ότι ο ξάδελφός του, με τον οποίο είχαν κόψει καιρό παρτίδες, αρχίζει και κάνει όνομα στην τοπική σκηνή της ραπ με το όνομα Paper Boi. Τον επισκέπτεται και του προτείνει να γίνει ο μάνατζέρ του. Μπορεί να μην είναι σκληρός και ψημένος στους δρόμους όσο αυτός, αλλά έχει περισσότερη εμπειρία στο πώς γίνονται οι δουλειές και οι συμφωνίες εκτός δρόμων. Α ναι, ο ξάδελφός του επίσης βγάζει ως τώρα τα προς το ζην ως έμπορος ναρκωτικών, οπλοφορεί και αν πέσει και σε κανέναν καυγά και νιώθει να τον πνίγει το δίκιο μπορεί να στην ανάψει.

Αν όλα αυτά προδιαθέτουν για μια σειρά που κινείται σε ένα περιβάλλον δραματικό, το «Atlanta» δεν φτιάχτηκε για να αποτυπώσει σκληρές συνθήκες, εξαθλίωση κι εγκλήματα σε γκέτο, με ραπ σάουντρακ. Ακόμη κι αν στα δέκα επεισόδια του πρώτου κύκλου της θα δούμε ανθρώπους να δολοφονούνται από κακοποιούς ή να εκτελούνται από την αστυνομία, η σειρά δεν είναι σκοτεινή. Και μολονότι ο δημιουργός της και πρωταγωνιστής Ντόναλντ Γκλόβερ έχει προϋπηρεσία σε κωμικές σειρές (έγραφε από πολύ μικρή ηλικία για το “30 Rock” κι έπαιζε στο “Community”) και μολονότι η σειρά βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα κωμικής σειράς, η σειρά δεν είναι ούτε κωμωδία. Οι ήρωές της δεν είναι φτιαγμένοι ούτε για να μας κάνουν να γελάσουμε ούτε για να μας κάνουν να νιώσουμε το δραματικό βάρος της ύπαρξής τους και του περίγυρού τους. Υπάρχουν στιγμές που γελάμε. Και υπάρχουν στιγμές που θα νιώσουμε και το βάρος. Αλλά αυτό προκύπτει όχι γιατί το «Atlanta» είναι έτσι ή αλλιώς. Ούτε καν γιατί προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα δύο είδη. Το μεγαλύτερο προσόν του είναι ότι -εκτός λιγοστών εξαιρέσεων και αστοχιών- δείχνει ότι δεν προσπαθεί. Ότι όλο αυτό του βγαίνει ανεπιτήδευτα.

Είναι νομίζω ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι τόσο στο «Moonlight» όσο και στο «Αtlanta» έχουμε μια απεικόνιση βασικών ηρώων που ενώ είναι έμποροι ναρκωτικών, η εστίαση δεν είναι στο εμπόριο ναρκωτικών. Το εντάσσουν στη δραματουργία τους περιγράφοντας τούς ήρωές τους έξω από αυτό, χωρίς να σκανδαλίζονται από αυτό, χωρίς να νιώθουν την ανάγκη να καταγγείλουν και να διαχωρίσουν τη θέση τους. Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι η σειρά δεν αγχώνεται να ασχοληθεί με την πλοκή της, δεν έχει κανένα άγχος να διηγηθεί μια ιστορία που θα ορίζεται από σημαντικά γεγονότα που θα οδηγούν από το ένα κομβικό σημείο στο επόμενο. Έτσι, μολονότι από την πρώτη σκηνή του πιλότου της παρακολουθούμε έναν πυροβολισμό κι ενώ φανταζόμαστε ότι αυτό θα αποτελέσει βασικό άξονα της δραματουργίας της, το συμβάν σε όλον τον υπόλοιπο πρώτο κύκλο παίζει ελάχιστο ρόλο.

Atlanta

Η σειρά μάς γνωρίζει τους βασικούς της ήρωες και το περιβάλλον στο οποίο ζουν και μετά αφήνει τα πράγματα να ρέουν και να κυλάνε, όπως της βγαίνει από επεισόδιο σε επεισόδιο, με επεισόδια ενίοτε σχεδόν ανεξάρτητα από αυτά που είχαν προηγηθεί. Ναι ωραία, υπήρξαν και πυροβολισμοί, ναι ωραία, συμβαίνουν και πράγματα που μοιάζουν τόσο δραματικά και που ενδεχομένως αν είσαι από την πιο πλούσια και λευκή μεριά της Αμερικής να είναι, ωστόσο εδώ αυτή είναι η ζωή μας, αυτή είναι η κανονικότητά μας, συνεχίζουμε να ζούμε μέρα με τη μέρα, με την τρυφερότητά μας και με τα μαύρα μας κομμάτια, είμαστε άνθρωποι που δεν μας ορίζει ένα κομβικό σημείο της πλοκής ή μια παράνομη δραστηριότητα, είμαστε νέοι μαύροι άνθρωποι που ζούμε τη ζωή μας όχι ετεροκαθοριζόμενοι από το βλέμμα σας.

Atlanta

Και κάπως έτσι μέσα στη ροή της σειράς ξεχωρίζουν μερικές στιγμές λαμπρής ανατρεπτικότητας που σε πιάνουν απροετοίμαστο και λες τι ακριβώς έγινε εδώ:

Μια σειρά από μαύρους άντρες περιμένουν στο αστυνομικό τμήμα προκειμένου να φωνάξουν το όνομά τους, «να μπουν στο σύστημα» και να τους απαγγελθεί η όποια κατηγορία. Συνήθως όταν βλέπουμε σε σειρές ή ταινίες ανθρώπους σε αστυνομικά τμήματα υπάρχει μια ένταση, μια αγωνία, ένα διακύβευμα. Εδώ όχι και τόσο. Για να περάσει η ώρα σχολιάζουν μεταξύ τους διάφορα θέματα, σαν να είναι αυτό το μέρος που συχνάζουν, σαν στέκι, σαν η σύλληψή τους να είναι ένα αναπόφευκτο στατιστικό δεδομένο, σαν το σοφρωνιστικό σύστημα να είναι το μαγαζί τους. Είναι σαν να είναι τόσο πολύ φυσικό αυτό που συμβαίνει, που μόνο τώρα που ξανασκέφτομαι τη σκηνή συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει ούτε ένας λευκός ανάμεσά τους.

Εκπαίδευση σκοποβολής. Οι πελάτες φέρνουν τα χαρτιά με τους στόχους τους. Ένας από τους ήρωες έχει στο στόχο ένα σκυλί. Οι υπόλοιποι σκοπευτές δίπλα του κοιτούν σοκαρισμένοι και έρχονται και του λένε ότι είναι άρρωστο αυτό που κάνει. Του λένε ότι είναι άρρωστο να πυροβολεί σκυλιά, την ίδια ώρα που εκείνοι δεξιά του και αριστερά του πυροβολούν στο δόξα πατρί ανθρώπους.

Atlanta

Ένας φιλανθρωπικός αγώνας με διασημότητες, ανάμεσα στις οποίες είναι και ο Τζάστιν Μπίμπερ. Ένα από τα πιο λευκά και πιο ξανθά αγόρια του κόσμου δηλαδή. Μόνο που ο Τζάστιν Μπίμπερ που θα δούμε είναι όσο πιο μαύρος γίνεται και όσο πιο διαφορετικός στην όψη από τον Τζάστιν Μπίμπερ που ξέρουμε.

Σε ένα μαύρο κανάλι, ένα μαύρο talk show, δείχνει ρεπορτάζ για έναν μαύρο έφηβο που ανακαλύπτει την αληθινή του ταυτότητα: όχι δεν είναι γυναίκα παγιδευμένη στο σώμα ενός άντρα, είναι trans racial, είναι ένας τριανταπεντάρης λευκός άντρας από το Κολοράντο. Περπατούσε μια μέρα στο δρόμο και προσπαθούσε να καταλάβει γιατί δεν απολαμβάνει το σεβασμό που δικαιούται. Και τότε κατάλαβε ποιος είναι στα αλήθεια. Κι η οικογένεια του που δεν τον καταλαβαίνει, είναι γιατί δεν συνειδητοποιεί ότι το χρώμα του δέρματος είναι ένα φτιαχτό πράγμα, μια κατασκευή.

Atlanta

Η σειρά εξελίσσεται βασικά ανάμεσα σε μαύρους. Οι λευκοί που θα δούμε δεν είναι οι ρατσιστές. Αλλά ακόμη και όταν δεν είσαι ρατσιστής, δεν μπορεί παρά το ζήτημα να σε επηρεάζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός που ασχολείται με ραπ, λέει στον Ερν ότι «την είπε» σε έναν ντιτζέι που έπαιζε κακή ραπ, προσθέτοντας τη λέξη nigga. To είπε όχι υποτιμητικά, όχι ρατσιστικά, το είπε ακριβώς για να δείξει πόσο κουλ είναι και πόσο άνετος με τη μαύρη κοινότητα ώστε να μπορεί να το λέει. Το είπε όντως όμως; Ή όπως θα δούμε αυτό που μπορεί να πει με άνεση στον παλιό γνωστό του Ερν, δεν μπορεί να το πει όταν ο Ερν του το ζητήσει να το ξαναπεί ενώ είναι μαζί με άλλους δυο μαύρους φίλους του; Επίσης ένας πάμπλουτος λευκός είναι λάτρης της μαύρης κουλτούρας, έχει παντρευτεί μαύρη γυναίκα για να νιώθει καλύτερα, έχει κάνει ταξίδια στην Αφρική για να δει τα μέρη προέλευσης τόσου μεγάλου ποσοστού συμπατριωτών του. Η σειρά δεν θα τον κατηγορήσει, θα τον πει μέχρι και αξιαγάπητο, αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι όλο αυτό είναι μια υπερβολική προσπάθεια. Kι ότι είναι στα μάτια του εξωτικά συναρπαστικό, όπως πυροβολισμοί μεταξύ ράπερ, στα μάτια της μαύρης γυναίκας του είναι απεχθές.

Atlanta