Kείμενο: Μύριαμ Παρασκευοπούλου

Δηλώνω περήφανα παιδί των 90’s, μιας δεκαετίας μέσα στην οποία τίποτα δεν μπορούσε να είναι λίγο. Κάθε δεκαετία ωστόσο έχει το δικό της γνώρισμα, γιατί η κοινωνία και οι άνθρωποι ζουν, δημιουργούν και άλλοτε αναπαράγουν τάσεις σε κάθε τομέα της. Από την τέχνη, την πολιτική και τον αθλητισμό, μέχρι και τις καθαυτές ανθρώπινες σχέσεις και τα πλαίσια μέσα στα οποία τις ορίζουμε.

Μεγαλωμένη λοιπόν στα 90’s, την εποχή κατά την οποία η pop κουλτούρα και φυσικά η pop μουσική απογειώνονται κάνω τις πρώτες μουσικές μου επιλογές. Boy bands και girl bands, έφηβοι που στα μάτια μου έμοιαζαν θεοί, χτίζουν καριέρες εκατομμυρίων δολαρίων. Κάπου εκεί λοιπόν, «συστήνομαι» με το απόλυτο είδωλο της δεκαετίας που ακούει στο όνομα Britney Spears.

Αν με ρωτάς η Britney Spears δεν είχε κάτι ιδιαίτερο στη φωνή της, ωστόσο η αμεσότητα της αύρας της, ήταν το τελειότερο παράδειγμα ενός pop ειδώλου, πολύ διαφορετικού από τα ήδη υπάρχοντα αλλά και αντίστοιχα περασμένων δεκαετιών. Μέσα σε όλο αυτό το φως και τη λάμψη της επιτυχίας όμως υπήρξε και ίσως συνεχίζει να υπάρχει και η άλλη πλευρά της ιστορίας της.

Καταχρήσεις και ατελείωτα πάρτι, δύο εγκυμοσύνες κι ένα διαζύγιο που έχει κάνει τον γύρο του κόσμου. Ορδές παπαράτσι την κυνηγούν μέχρι και στην τουαλέτα, δημοσιεύουν φωτογραφίες της ακόμα και μέσα από το ασθενοφόρο και άνθρωποι στους οποίους ζητάει βοήθεια την αδειάζουν για λίγα δολάρια. Όλα αυτά την οδηγούν σε μια ψυχική και πνευματική κατάρρευση για να έρθει μετά από αυτό μια ολοκληρωτική και καθεστωτική κηδεμονία από τον μάνατζερ και τον πατέρα της.

Και κάπου εδώ τίθεται το ερώτημα αν αυτό το καθεστώς κηδεμονίας μέσα στο οποίο ζει τα τελευταία χρόνια έχει κοινωνικές προεκτάσεις. Μια γυναίκα 39 ετών, που ενώ δεν έχει διαγνωσθεί με καμία ψυχική ασθένεια και ενώ συνεχίζει να δουλεύει και να παράγει δεν ελέγχει τη ζωή της τα τελευταία 13 χρόνια. Ενώ ταυτόχρονα υπό  την αιγίδα της πολιτείας και της δικαιοσύνης, οι άνθρωποι του περιβάλλοντός της, μέσα σε αυτούς και ο πατέρας της, καταχράζονται την περιουσία της, κερδίζοντας τουλάχιστον 1 εκατομμύριο δολάρια τον μήνα  και ενώ ο ίδιος έχει χρόνιο πρόβλημα αλκοολισμού.

Είναι θλιβερό να διαβάζει κανείς να βλέπει την αδελφή της να εμφανίζεται σε μουσικά βραβεία και να ερμηνεύει τα τραγούδια της. Είναι θλιβερό πως έχει μόνο το 30% της επιμέλειας των παιδιών της, δεν μπορεί να βγει από το σπίτι της χωρίς άδεια, να προσλάβει τον δικηγόρο που επιθυμεί, να βγάλει κάποιο τραγούδι ή να κάνει κάτι στην καριέρα της στο οποίο δεν συμφωνεί η δισκογραφική της εταιρία, να μιλήσει δημόσια για τη νομική απόφαση σύμφωνα με την οποία ο πατέρας της έχει τα νόμιμα δικαιώματα σε κάθε της επιλογή, να κάνει συνεντεύξεις οι οποίες δεν ελέγχει και εγκρίνει ο πατέρας της και να έρθει σε επαφή με άλλα άτομα χωρίς να υπάρχει επίβλεψη.

Έτσι λοιπόν ξεκινάει τη δικαστική μάχη για να πάρει τη ζωή της πίσω και να βάλει τέλος σε αυτό το καθεστώς κηδεμονίας το οποίο ζει! Ανακοίνωσε ότι προτιμά να χορεύει στο σαλόνι της παρά να κάνει πράγματα που δεν την εκφράζουν και πάνω στα οποία δεν μπορεί να εκφράσει την αντίθεσή της.

Η Britney Spears άλλαξε την pop μουσική βιομηχανία δίνοντας της τη μορφή που έχει σήμερα. Δυστυχώς δεν κατάλαβε ποτέ πόσο δυνατή είναι για να κάνει έναν ολόκληρο πλανήτη να μιλάει γι’ αυτήν και δυστυχώς οι δικοί της δαίμονες άνοιξαν την πόρτα στις χειριστικές έως και κακουργηματικές συμπεριφορές τρίτων.

Συνεχίζω να αναρωτιέμαι πως γίνεται όλα αυτά να μην έχουν κοινωνικό αντίκτυπο στη σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία του 2021 και πώς γίνεται η δικαιοσύνη να μένει κολλημένη στο γράμμα του νόμου ενώ η κοινωνία αλληλεπιδρά μαζί της και κάθε μέρα δείχνει όλο και περισσότερο την ανάγκη της για αλλαγή.