Ο Γιώργος Χρυσοστόμου σου δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας, που δεν εξηγείται μόνο λόγω της τηλεοπτικής του υπόστασης. Η συνάντησή μας κράτησε λίγο, αλλά όσα καταγράφηκαν θα μπορούσαν να αποτελέσουν από μόνα τους ένα ολοκληρωμένο κείμενο καταγραφής του τρόπου δουλειάς, σκέψης αλλά και των εμπειριών του ηθοποιού. Για τον ιστορικό του μέλλοντος, θα εμπλουτίσουμε τις διηγήσεις του με μια επιλογή από τις καλύτερες θεατρικές στιγμές του.


Φωτογραφία από το χοροθέατρο «Η Ωραία Κοιμωμένη» σε χορογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου (2001)

Αποφοίτησε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το 2001. Στη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε στην ομάδα χορευτών της μεταφοράς στο σανίδι του μπαλέτου «Η Ωραία Κοιμωμένη» του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι σε χορογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου το 1999 στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Με το δάσκαλό του στη σχολή, Θωμά Μοσχόπουλο, συνεργάζονται για πρώτη φορά όταν υποδύεται το ρόλο του Τέρατος στην παιδική παράσταση «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» που ανέβηκε το 2002 στο Θέατρο Πόρτα. Όταν τον ρωτάμε τι είναι αυτό που κρατάει τόσα χρόνια τη συνεργασία τους, απαντάει χωρίς πολύ σκέψη «εμπιστοσύνη και κοινός κώδικας αισθητικής».

Υποστηρίζει ότι η σχέση που συνδέει τον ηθοποιό με το κοινό είναι λεπτή, την παρομοιάζει με τραμπάλα που δεν πρέπει να φτάνει πολύ πάνω ή πολύ κάτω, να βρίσκεται συνεχώς λίγο στη μέση «ίσα ίσα να ακουμπάνε οι μύτες των ποδιών στο έδαφος, αυτή είναι η ισορροπία» λέει χαρακτηριστικά. Τον ρωτάω γιατί και μου απαντάει «αν για παράδειγμα ανέβει το κοινό πολύ ψηλά, επειδή είναι έτσι η ιδιοσυγκρασία του, θα ζητήσει κι άλλο. Οι ηθοποιοί από την άλλη, αν δε δώσουν καμία σημασία για το κείμενο και παίζουν μόνο για τους ίδιους, είναι οι ιδιοι κανίβαλοι του εαυτού τους και του ρόλου. Οπότε όσο υπάρχει μια τρεμάμενη κατάσταση, ειναι ωραία. Και αυτό συμβαίνει επειδή το κοινό δεν είναι το ίδιο κάθε φορά. Εμείς κάνουμε μια δουλειά για τους θεατές και εκείνοι έχουν έρθει να δουν εμάς, είναι λίγο δύσκολη η ποσόστωση και η χημεία. Δεν πρέπει έχει πολύ μεγάλες αποκλίσεις».

Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Διαγόρας Χρονόπουλος και ο Σέρβος Νέµποϊσα Μπράντιτς και έχει κάνει ένα πέρασμα από την Εθνική Λυρική Σκηνή στην όπερα του Μότσαρτ “La Finda Giardiniera”.


Μαζί με τους (από αριστερά): Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, Κώστα Μπερικόπουλο & Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα

Έχει συμμετάσχει συνολικά έξι φορές σε παραστάσεις που έχουν ανέβει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του εκεί, όταν υποδύθηκε τον Αχιλλέα στην «Ιφιγένεια Εν Αυλίδι» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη. Επιστρέφει στην Επίδαυρο το 2010 με την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη υπό το σκηνοθετικό βλέμα του Γιάννη Κακλέα. Άλλωστε με τον Κακλέα συνεργάζεται και στις παραστάσεις «Τρομόπολις» στο θέατρο Χυτήριο και «Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων» του Κάρλο Γκολντόνι. Το 2012 τον συναντάμε στο ρόλο του Μέτονα στις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη επίσης σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Πέρυσι συμμετείχε με τον ρόλο του κήρυκα Λίχα στις «Τραχίνιες» του Σοφοκλή φυσικά σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλο στην Επίδαυρο.

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι υπάρχει αμοιβαία αγάπη με την Επιδαύρια γη. Κλισέ αλλά σημαντικό, τον ρωτάω τί σημαίνει για εκείνον ως ηθοποιό να παίζει σε αυτό το θέατρο. Μου απαντάει: «Σέβομαι όλη αυτή την ενέργεια που κουβαλάει το μέρος αυτό. Και την εκμεταλλεύομαι μέχρι εκεί που μου επιτρέπει, νιώθω τόσο ήσυχος όταν είμαι εκεί. Ξέρω βέβαια ότι αν δεν χειριστώ σωστά αυτή την οικειότητα με τον χώρο, θα με διαολοστείλει. Το ξέρω, το έχω δει να συμβαίνει σε άλλους ανθρώπους».


Η Ξένια Καλογεροπούλου & ο Δημήτρης Καραντζάς μιλούν στο ελcTV για τον «Οδυσσεβάχ» (2011)

Τον ρωτάω αν ταυτίζεται με τους ρόλους που υποδύεται «Με τον ρόλο μου στον Οδυσσεβάχ είχα ταυτιστεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο» απαντάει με αφοπλιστική αμεσότητα και συνεχίζει «Δεν συνέβαινε εκείνη την εποχή κάτι στη ζωή μου που με τάραζε αλλά ένιωθα ότι βιώνω εγώ τις ιστορίες του. Αυτό είναι ένα λάθος επίπονο και τελικά δεν καταφέρνεις να ξορκίσεις τίποτα με αυτό τον τρόπο. Συνήθως συμβαίνει λόγω ανωριμότητας, αλλά δεν είναι καλό γιατί εμπλέκεσαι προσωπικά και δεν έχεις καθαρό βλέμμα. Όταν ο ηθοποιός παίζει το προσωπικό του πρόβλημα στη σκηνή, κανένας θεατής δεν ενδιαφέρεται».

Τον έχουμε δει ως Μακντάφ στο «Μακμπέθ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, και ως Ζαν στο «Ρινόκερο» του Ευγένιου Ιονέσκο όλα υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του μάγου των θεατρικών εικόνων Θωμά Μοσχόπουλου. Πώς δουλεύουν άραγε τα κείμενα και πώς χτίζονται όλοι αυτοί οι διαφορετικοί ήρωες; Μας αποκαλύπτει κομμάτια από τη μέθοδο δουλειάς τους: «Με το Θωμά δουλεύουμε πάνω σε έναν κώδικα, που μας έχει μάθει εκείνος, έχουμε μια κοινή αλφάβητο. Ξεκινάμε φτιάχνοντας ένα μικρό σκελετό ο καθένας για τον ρόλο του αλλά και για τον ρόλο κάποιου άλλου. Αυτό σιγά σιγά όσο του προσθέτεις κομμάτια γίνεται πιο σαρκώδες. Εγώ περνάω και από διάφορα ψυχολογικά στάδια σε αυτή τη φάση. Στην αρχή βλέπω τον ρόλο και βλέπω τον εαυτό μου, αυτή είναι η πρώτη αντίδραση. Και μετά τραβάω το σκοινί πίσω και το βλέπω σαν τρίτος, δεν είμαι εγώ, είναι ένας άλλος και απλά θα πω την ιστορία του. Και μετά ξαναγυρνάω λίγο πίσω, αφού το έχω κατακτήσει αυτό, και παίρνω στοιχεία από τον εαυτό μου και συμπληρώνω».


Για τη συμμετοχή του στο «Mistero Buffo» τού απονεμήθηκε το Βραβείο Χορν τον περασμένο Μάρτιο

Είναι άλλωστε ο 14ος νικητής του Θεατρικού Βραβείου Δημήτρης Χορν, που του απονεμήθηκε για την ερμηνεία του στο «Mistero Buffo» του Ντάριο Φο που ανέβηκε σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, στο θέατρο Θησείον.

Φέτος υποδύεται τον Λίλιομ, έναν πορτιέρη σε Λούνα Παρκ. Του ζητάμε να μας περιγράψει τον ήρωά του: «Είναι ένας γοητευτικός και ευχάριστος κράχτης και αυτή είναι και η τέχνη του. Δεν είναι πονηρός. Διαπράττει μια ληστεία, κάνει δηλαδή κάτι χειροπιαστό αλλά ο λόγος που το κάνει δεν είναι καθόλου χειροπιαστός, κάνει μια ληστεία για να ζήσει μια ψευδαίσθηση» μας περιγράφει.


Φέτος συμμετέχει στο «Λίλιομ» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα (photo στα πλαίσια της παράστασης)

Στο τέλος της συζήτησής μου λέει χωρίς να το πολυσκεφτεί «Δεν έχω μετανιώσει ούτε για κάποιο ρόλο που έχω παίξει ούτε για κάποια συνεργασία, ακόμα και αν ήταν δύσκολη. Ό,τι έχω κάνει, το έχω επιλέξει». Και λύνω το γρίφο περί ανεξήγητης οικειότητας.

Info: Τον Γιώργο Χρυσοστόμου θα τον δούμε από τις 20/12 στο «Λίλιομ», υπό τη σκηνοθετική φροντίδα του Θωμά Μοσχόπουλου