Σκηνοθετείτε τις «Ψυχώσεις». Τι σχέση έχει η παράσταση με το “Ψυχώ” του Χίτσκοκ; Ποια στοιχεία έχετε διατηρήσει, τι έχετε διαφοροποιήσει;

Η παράσταση έχει ως έμπνευση το μυθιστόρημα του Μπλοχ, και δεν έχει καμία σχέση με την οπτική και την αισθητική της ταινίας, πέρα από τη βασική ιστορία. Η ταινία βασίζεται κατά κύριο λόγω στο σασπένς, ενώ η παράσταση -όπως και το βιβλίο- βασίζεται στην ψυχαναλυτική οπτική της ιστορίας. Δεν προσπαθούμε να αναπαραστήσουμε την ταινία. Ο Χίτσκοκ την έχει γυρίσει εξαιρετικά και όποιος θέλει μπορεί να τη δει στο βίντεο. Δεν υπάρχει λόγος να ξαναδούμε το ίδιο έργο στο θέατρο. Στην παράσταση έχουμε μετατοπίσει, σε ένα βαθμό, το σασπένς, από την αγωνία που δημιουργεί η δράση, στο πόσο βαθιά εισδύουμε στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή και τι ανακαλύπτουμε μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά.

Γιατί επιλέξατε σήμερα το συγκεκριμένο έργο; Πού πιστεύετε ότι ο θεατής ταυτίζεται με αυτή την ιδιαίτερη περίπτωση ήρωα;

Η επιλογή του έργου δεν έγινε για να σχολιάσει την εποχή μας. Ήταν ένα όνειρό μου εδώ και 12 περίπου χρόνια. Πιστεύω πάντως πως η οπτική που το βλέπουμε έχει πολλά να πει για τον τρόπο που βλέπει ο άνθρωπος τον κόσμο γύρω του, όπως και τους άλλους συνανθρώπους του, και τώρα και πάντα. Ουσιαστικά, παρακολουθούμε το έργο, μέσα από το μυαλό του πρωταγωνιστή και εστιάζουμε σαν σκέψη στο τι ορίζει ο καθένας “τρελό”, “παράξενο”, “παράλογο” κτλ. και πόσο υποκειμενικά μπορούν να είναι τελικά.

Χρησιμοποιείτε στην παράσταση κινηματογραφικές τεχνικές;

Υπάρχει μία ελάχιστη χρήση βίντεο, σε μία σκηνή, αλλά πιστεύω με έναν αρκετά διαφορετικό τρόπο χρήσης του μέσου.

Πώς δουλέψατε το κείμενο της παράστασης;

Με έμπνευση το βιβλίο, ο Αντώνης Πέρης, που έγραψε το κείμενο, προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ της καταγραφής της ιστορίας και της οπτικής μας πάνω στο θέμα, έφτιαξε ένα έργο με εξαιρετικό ρυθμό και απόλυτα δική του προσωπικότητα πλέον.

Γενικώς σας αρέσουν τα site-spesific θεάματα, κρίνοντας από τις προηγούμενες δουλειές σας- τώρα όμως επανέρχεστε σε ένα αμιγώς θεατρικό χώρο. Τι σας οδήγησε σε αυτή τη στροφή;

Ο λόγος που έχω κινηθεί τόσες φορές σε site-spesific θεάματα, είναι από υπερβολική αγάπη για το θέατρο και όχι από απαξίωση. Θεωρώ πως το σπουδαίο στο θέατρο σε σύγκριση με τις υπόλοιπες τέχνες, είναι η παρουσία του θεατή, ως απαραίτητη προυπόθεση. Έχουμε συχνά επιλέξει τη χρήση εναλλακτικών χώρων, κατά κύριο λόγο, για να μπορέσουμε να βγάλουμε τον θεατή από τη θέση του απλού παρατηρητή και να τον τοποθετήσουμε μέσα στη δράση. Στην συγκεκριμένη παράσταση, απλώς, δεν ένιωσα την ανάγκη να φύγω από τον αμιγώς θεατρικό χώρο.

Από πολύ μικρός ασχολείστε με τη σκηνοθεσία σε μια χώρα που ούτε σχολές σκηνοθεσίας διαθέτει, ούτε είναι πολύ δεκτική στους νέους σκηνοθέτες. Έχετε αντιμετωπίσει προβλήματα και έξωθεν αλλά και έσωθεν;

Σαφώς και έχω αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα σε πολλούς τομείς και από πολλές πλευρές. Πολλοί μου έχουν επιτεθεί και πολλές φορές νιώθω κι εγώ ανεπαρκής. Παρ’ όλα αυτά, περισσότερο έχω νιώσει αγάπη και ενδιαφέρον, ίσως και ανάγκη, του κόσμου για τη δουλειά νεότερων καλλιτεχνών. Ο κόσμος περισσότερο χρειάζεται τους νέους παρά τους απομακρύνει.

Ως νέος άνθρωπος πώς αντιμετωπίζετε τη σημερινή κατάσταση; Σας αγχώνει η κρίση; Τι τελικά σημαίνει κρίση για εσάς;

Όχι, δεν με αγχώνει η κρίση. Πιστεύω πως είναι ο μόνος τρόπος αυτή τη στιγμή, εκεί που είχαμε φτάσει, να πάμε μπροστά. Σε όλους τους τομείς. Στην πολιτική, στην Τέχνη, στην ανθρωπιά. Επίσης θεωρώ πως ειδικά στη δική μου δουλειά, η κρίση φέρνει πολλά οφέλη. Οι καλλιτέχνες γίνονται πιο εσωστρεφείς και σέβονται περισσότερο τα χρήματα του κόσμου, αποφεύγοντας την εύκολη “ξεπέτα”, όπως επίσης και ο κόσμος έχει ανάγκη την Τέχνη για να ξεφύγει από τη βαρύτητα της καθημερινότητας, περισσότερο από άλλες φορές.

Ένα μεγάλο σας όνειρο;

Είναι αρκετά κλισέ, αλλά να μην πάψω να ονειρεύομαι… Δόξα τω Θεώ, όσο περνάνε τα χρόνια, ποτέ δεν έχω πάψει να αντιμετωπίζω το θέατρο σαν ένα μαγικό παιχνίδι. Δεν μπορώ να το δω ως “δουλειά”. Και αυτό με βοηθάει τόσο πολύ. Θα ήθελα να μπορώ να ονειρεύομαι πάντα σαν παιδί: “Πώς είναι να στήνεις μία παράσταση και μετά να ανάβεις τα φώτα και μετά να μπαίνει ο κόσμος…”

Σας ευχαριστώ.

Κι εγώ

tags / t3