Το Public Art Fund παρουσιάζει το Doors for Doris, τη νέα δουλειά της γλύπτριας Σαμ Μόγιερ στην είσοδο του Central Park στην Doris C. Freedman Plaza. Δημιουργώντας μια πύλη που γεφυρώνει ποιητικά την αρχιτεκτονική της πόλης και το φυσικό τοπίο του πάρκου, η Μόγιερ διερευνά την προέλευση και τη χρησιμότητα διαφορετικών πετρών και πώς εμφανίζονται σε όλο το δομημένο περιβάλλον της Νέας Υόρκης.

Η Μόγιερ έχει εγκαταστήσει τρεις υπερμεγέθεις πόρτες που είναι ανοιχτές, καλώντας το κοινό να περάσει από την είσοδο ή την έξοδο από το πάρκο και κατασκευάστηκαν από υπολείμματα υλικών που έχουν χρησιμοποιηθεί σε κτίρια της Νέας Υόρκης και έχουν χυθεί σε σκυρόδεμα. Η πολυστρωματική ιστορία της πόλης ανασυντίθεται σε αυτές τις πόρτες δείχνοντας τα σημάδια του ταξιδιού των υλικών και θα μείνουν στο ίδιο σημείο για ένα χρόνο.

Το κατώφλι που δημιουργεί ανάμεσα στην πολυκατοικημένη πόλη και το φυσικό τοπίο του Central Park δημιουργεί μια σχέση μεταξύ των δύο στοιχείων, υπογραμμίζοντας τη μετάβαση του ενός προς το άλλο, και τη στιγμή της διασταύρωσής τους.

Η Μόγιερ χρησιμοποιεί στη δουλειά της φυσικά υλικά, αντλώντας έμπνευση από τον αρχιτεκτονικό χώρο. Οι πέτρες που χρησιμοποιεί προέρχονται από χώρες όπως η Βραζιλία, η Κίνα, η Ινδία και η Ιταλία, και καθεμιά φέρει το γεωλογικό υπόβαθρο που τη συνδέει με τη γη από την οποία εξορύσσεται.

Η κατασκευή της θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα πέτρινο ψηφιδωτό ενώ τα κομμάτια είναι ακατέργαστα και πολλές φορές επάνω τους υπάρχουν τα ίχνη της εξόρυξης. Για τον επιμελητή του Public Art Fund, Daniel S. Palmer,: «η υβριδική σύνθεση πυροδοτεί συνομιλίες σχετικά με τη συμπερίληψη, την παγκοσμιοποίηση, τα προνόμια και την πολιτική σε μια εποχή που αυτό είναι που χρειαζόμαστε περισσότερο».

Όσο για τον τίτλο του έργου Doors for Doris, είναι ένας φόρος τιμής στην ιδρύτρια του Public Art Fund, Doris C. Freedman και σηματοδοτεί τη σημασία του ιστορικού δημόσιου χώρου.

Η Doris Freedman που γεννήθηκε το 1928 και πέθανε το 1981, ήταν η πρώτη διευθύντρια πολιτιστικών υποθέσεων της Νέας Υόρκης, πρόεδρος του ταμείου δημόσιας τέχνης, έδωσε αγώνες στην πόλη  για να νομιμοποιήσει τις κατοικίες των καλλιτεχνών στο Soho, και πίεσε επίσης για τη νομοθεσία Percent for Art, η οποία απαιτεί να δαπανηθεί το ένα τοις εκατό όλων των προϋπολογισμών κατασκευής πόλεων στην τέχνη. Η πλατεία στη νοτιοανατολική γωνία του Central Park ονομάζεται προς τιμήν της.

Ακούραστη υποστηρίκτρια της τέχνης και του αστικού χώρου η Freedman οραματίστηκε μια πόλη και το πρωτοποριακό της έργο χρησιμεύει και σήμερα ως ζωτική υπενθύμιση του δημιουργικού πνεύματος της Νέας Υόρκης και της δύναμης της δημόσιας τέχνης να πυροδοτεί συνομιλία και να φέρνει τους ανθρώπους κοντά.