«Δεν περναη ή ανωμαλία Ότι και να κάνετε». Αυτό είναι ένα από τα πολλά αρνητικά σχόλια που δέχτηκε πρόσφατα ο «τοίχος» της Στέγης στο facebook για την καμπάνια “I’m Positive” που συνδιοργάνωσε με τον Σύλλογο Θετική Φωνή, μια προσπάθεια να έρθουν στο προσκήνιο άνθρωποι και ιστορίες που σχετίζονται με τον ιό του HIV. Η επονομαζόμενη Ρούλα κατάφερε με τη μικρή της φράση να γίνει το «σύμβολο» της άγνοιας μιας ολόκληρης κοινωνίας. Αυτής που στο κατώφλι του 2019 αρνείται ακόμα πεισματικά να ενημερωθεί για τον ιό, φλερτάρει με τη βία, λατρεύει να μισεί το διαφορετικό, δυσκολεύεται να παραδεχτεί ότι ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονήθηκε και αγαπά να διευρύνει τους μορφωτικούς της ορίζοντες κατά πως τη συμφέρει. Πόσο τυχαίο είναι άλλωστε ότι στο συγκεκριμένο σχόλιο, η Ρούλα απέδωσε σωστά ορθογραφικά μόνο τη λέξη «ανωμαλία»;

Μπορεί η Ρούλα (και η κάθε Ρούλα) να διάβασε και να έμαθε ότι η λέξη ανωμαλία γράφεται με ω και όχι με ο, παρέλειψε δε να πάει παρακάτω στο λεξικό και να μάθει πώς γράφεται και τι εστί μια άλλη λέξη: η «αποδοχή». Πολύ περισσότερο, κουράστηκε να μπει στη διαδικασία να έρθει το βράδυ της περασμένης Τετάρτης μέχρι τη Συγγρού για ν’ ακούσει την ιστορία μιας άλλης Ρούλας, μιας γυναίκας που έμαθε ότι ο γιος της είναι οροθετικός και όπως χαρακτηριστικά τόνισε μιλώντας στην κατάμεστη Κεντρική Σκηνή της Στέγης «ανακουφίστηκα όταν διάβασα και έμαθα ότι μπορεί να έχει μια ζωή όπως όλοι».

Φυσικά, το πρόβλημα της φεισμπουκικής επαναστράτιας Ρούλας δεν είναι τόσο ότι κάποιος μπορεί να είναι οροθετικός. Η αρχή του κακού είναι η ομοφυλοφιλία του. Αλλά ας μείνουμε στον HIV. Εύστοχα χθες η Έλενα Ακρίτα, που συντόνιζε τη συζήτηση με τον πετυχημένο τίτλο – προτροπή «Η επιστήμη έχει προχωρήσει, ας ακολουθήσει και η κοινωνία», τόνισε το «επικοινωνιακό κενό» που υπάρχει αναφορικά με την εικόνα ενός οροθετικού ατόμου. Με αφορμή και το πρόσφατο «Bohemian Rhapsody», στα μάτια των περισσότερων ένας οροθετικός είναι ένας άλλος Φρέντι Μέρκιουρι, μια φύση που ξεκινά να φθείρεται μέχρι να φύγει «μαρτυρικά και δύσκολα».

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι εδώ και δύο χρόνια, ο Γιώργος δεν έχει δει καμιά φθορά στο σώμα και την υγεία του άλλου Γιώργου, που ζει με τον ιό. Πόσο μάλλον, δεν έχει νοσήσει ο ίδιος. Κι αυτό γιατί, όπως θα πει και θα ξαναπεί ο λοιμωξιολόγος – παθολόγος κ. Παναγιώτης Γαργαλιάνος «ο ασθενής που ακολουθεί πιστά την θεραπεία του, καθίσταται μη μεταδοτικός προς τον σεξουαλικό του σύντροφο και μπορεί να έχει μια φυσιολογική ζωή». Η μόνη φθορά που μπορεί να νιώσει αυτό το οροδιαφορετικό ζευγάρι, που είχε το θάρρος της γνώμης του να εκτεθεί και να μιλήσει ανοιχτά για την πραγματικότητα του, είναι ψυχολογική και έρχεται σε άμεση επαφή με το κοινωνικό στίγμα.

«Έχουμε χτίσει ένα κάστρο κι έχουμε μπει μέσα για να νιώθουμε ασφαλείς. Έπρεπε να το σπάσουμε για να το δει ο κόσμος. Σκεφτήκαμε ότι αν εκθέσουμε τη δική μας ιστορία και φωτιστεί η σκέψη ενός και μόνο ανθρώπου, αξίζει η προσπάθεια», είπε ο ένας απ’ τους δύο Γιώργηδες.

«Πρέπει να χτίσουμε γέφυρες. Δεν φτιάχνονται όμως εύκολα, γιατί θέλει δουλειά κι απ’ την άλλη πλευρά. Η άλλη πλευρά δυστυχώς συνεχίζει τη ρητορική του μίσους, προάγει την έμφυλη βία και είναι φοβική απέναντι στο διαφορετικό. Αν με ρωτήσετε αν όλα αυτά θα αλλάξουν, η απάντηση είναι όχι. Ποιος θα βγει απόψε έξω απ’ αυτή την πόρτα και θα πει “όλα άλλαξαν”; Πιστεύω όμως ότι όλοι εμείς που είμαστε σήμερα εδώ θα αποτελέσουμε ένα λιθαράκι για ένα κράτος δικαίου, στο οποίο η δημοκρατία δεν κάνει εκπτώσεις».

Γι’ αυτές τις εκπτώσεις της δημοκρατίας, που μέρα τη μέρα γίνονται όλο και πιο θεαματικές, κάνοντας ιδιαιτέρως επικερδή τη βιομηχανία του μίσους και της άγνοιας, άξιζε η χθεσινή κουβέντα και όλες οι δράσεις ευαισθητοποίησης του διήμερου της Στέγης και της Θετικής Φωνής.

Οι πολλοί μύθοι που περιστρέφονται γύρω απ’ τον πλανήτη του AIDS, δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα παραπάνω. Φυτρώνουν και γύρω απ’ την ιστορία που ακούει στο όνομα «PrEP». Η προφυλακτική θεραπεία από τον ιό δεν είναι ακόμα διαθέσιμη δωρεάν στην Ελλάδα, αφού το Εθνικό Σύστημα Υγείας την έχει κατατάξει στην κατηγορία των «λάιφ-στάιλ» φαρμάκων. Κι αυτό γιατί θεωρεί – όπως κι ένα μέρος της ίδιας της γκέι κοινότητας – ότι κανείς επιλέγει να κάνει χρήση του, προκειμένου να απολαμβάνει σεξ χωρίς προφυλάξεις ή να συμμετέχει σε sex parties.

«Το μόνο που κάνει η PrEP είναι να σε προστατεύει απ’ τη μετάδοση του HIV. Υπάρχουν άλλα τόσα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα που μπορεί να κολλήσεις αν δεν χρησιμοποιείς προφυλακτικό», λέει ο Στέφανος, ένας γκέι νεαρός άνδρας που τον τελευταίο χρόνο λαμβάνει την προληπτική αγωγή χωρίς να είναι φορέας. «Είναι ένα απλό χάπι, όπως κάθε άλλο. Δίνει μια αυτοπεποίθηση στην σεξουαλική ζωή και ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι διαθέσιμο δωρεάν. Δεν είναι πολυτέλεια, είναι δικαίωμα στην υγεία».

«Χρειάζεται μια οργανωμένη προσέγγιση για να το λάβει κανείς», συμπληρώνει ο κ. Γαργαλιάνος. «Ο ενδιαφερόμενος πρέπει πρώτα να κάνει ένα σύνολο εξετάσεων, να ελέγξει τα νεφρά και το συκώτι του, να δει τις παραμέτρους που καθορίζουν την υγεία του και έπειτα να την ξεκινήσει. Στην ιατρική δεν ισχύει ποτέ το 100%, οι τελευταίες έρευνες όμως δείχνουν ότι είναι ένα επαναστατικό χάπι που προσφέρει ένα μεγάλο ποσοστό προστασίας απέναντι στον ιό».

Τι γίνεται όμως με την ψυχολογική υποστήριξη; Μπορεί το κράτος να έχει κάνει μεγάλα βήματα προόδου αναφορικά με το αμιγώς παθολογικό κομμάτι όσων νοσούν, παρέχοντας δωρεάν ιατρικά φάρμακα τελευταίας τεχνολογίας, στον ψυχολογικό τομέα όμως είναι ουραγός. «Υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμα ψυχολογικής υποστήριξης, το οποίο προσπαθούμε να καλύψουμε σαν Σύλλογος ασθενών», παραδέχεται ο Γιώργος.

«Υπάρχουν κάποιες οργανώσεις, όπως το Κέντρο Ζωής ή η Θετική Φωνή που παρέχουν ψυχολογική βοήθεια στους ασθενείς και τις οικογένειές τους ή ακόμα και η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS. Γίνονται κάποιες φιλότιμες προσπάθειες, αλλά δεν ξέρω αν τα έχουμε καταφέρει εντελώς», λέει ο κ. Γαργαλιάνος.

Θέλει κότσια να είσαι μητέρα, στην ηλικία της κ. Ρούλας και να βγαίνεις να μιλάς δημόσια για την κανονική ζωή του οροθετικού παιδιού σου. Θέλει κότσια για έναν μη-θετικό στον ιό Γιώργο να παρακάμπτει το «τι θα πει ο γείτονας της μάνας μου» και να σου μιλάει για το πόσο δεν φοβάται να απολαμβάνει τον έρωτα με τον οροθετικό σύντροφό του. Θέλει κότσια για έναν νεαρό γκέι άνδρα να συστήνει στο ευρύ κοινό ένα αμφιλεγόμενο χάπι. Θέλει κότσια για έναν γιατρό να προσπαθεί να αναλύσει την πρόοδο της επιστήμης γύρω από ένα ιατρικό θέμα που στερεοτυπικά θεωρείται ακόμα «ανίατο».

Ακόμα κι από έναν μεγάλο πολιτιστικό οργανισμό, όπως η Στέγη, που στηρίζει πολλά στη φήμη και στο brand name του, θέλει κότσια να συνδιοργανώσει μια καμπάνια για ένα τόσο καυτό ζήτημα, προβάλλοντας επιδεικτικά το σύνθημα «I’m Positive» στα μπάνερ του μετρό μιας φοβικής πρωτεύουσας με μικροαστικά αισθήματα.

Κόντρα σ’ αυτό που πρόσθεσε ο ένας Γιώργος προς το τέλος της συζήτησης, λέγοντας ότι «στον HIV η μοναξιά είναι απόλυτη», το πάρτι με τα κρασιά στο ισόγειο που ακολούθησε ήταν ένα πάρτι χαράς για τη ζωή. Και σ’ αυτό το πάρτι, όπως και σε όλη την καμπάνια, η μοναξιά ήταν μια παρείσακτη λέξη. Όπως και η λέξη «ανωμαλία» της φεισμπουκικής Ρούλας, που μάλλον δεν έχει απολαύσει κανένα πάρτι με την ψυχή της.