Τα σάουντρακ των ταινιών του Ταραντίνο συχνά προέρχονται από το παρελθόν, με την πιο γνωστή μελωδία που συνδέεται με τον σκηνοθέτη να είναι αυτή του “Misirlou” του Dick Dale, που «έντυσε» το Pulp Fiction. Κάποιες φορές ο Ταραντίνο κάνει αναχρονιστικές επιλογές τραγουδιών, όπως συνέβη με το «Άδωξοι Μπάσταρδη», που ενώ η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται τη δεκαετία του ’40, ακούγεται το “Cat People (Putting Out Fire)” του David Bowie.

Για το «Κάποτε στο Χόλιγουντ», ο Ταραντίνο χρησιμοποίησε αυστηρά τραγούδια της δεκαετίας του ’60. Είχε βέβαια έναν κανόνα: Όχι Buffalo Springfield στο σάουντρακ.

Κι ενώ δεν ακούγεται πουθενά στην ταινία το χιτ των Buffalo Springfield “For What It’s Worth”, ακούγονται πολλές άλλες μουσικές επιτυχίες της εποχής εκείνης, όπως το “Mrs. Robinson” των Simon & Garfunkel, αλλά και μια διασκευή του θρυλικού “California Dreamin” των The Mamas & The Papas. Όλα τα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται στο σάουντρακ είναι αυτά που άκουγε ο ίδιος ο Ταραντίνο ως παιδί στο ραδιόφωνο, μεγαλώνοντας στο Λος Άντζελες. Όπως έχει δηλώσει η συνεργάτιδά του Mary Ramos, πρόκειται για το πιο προσωπικό του σάουντρακ έως σήμερα.

Ο Ταραντίνο ήταν έξι ετών όταν η ιστορία του «Κάποτε στο Χόλιγουντ» έλαβε χώρα, το 1969 δηλαδή, όταν οι εννέα συνολικά δολοφονίες από τον Τσαρλς Μάνσον και την ομάδα του συγκλόνισαν την Αμερική. Ένα από τα θύματα ήταν και η έγκυος Σάρον Τέιτ, σύζυγος του σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι, την οποία υποδύεται στην ταινία η Μάργκοτ Ρόμπι.

Για το σάουντρακ του «Κάποτε στο Χόλιγουντ», ο Ταραντίνο εμπνεύστηκε από την τεράστια συλλογή CD και βινυλίων που έχει στην κατοχή του. Ο σκηνοθέτης δεν χρησιμοποιεί πλατφόρμες streaming μουσικής, αφού μένει πιστός στις κασέτες, στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, αλλά και στο αρχείο που έχει ο ίδιος συγκεντρώσει από εκπομπές και τραγούδια του τοπικού σταθμού KHJ. Γι’ αυτό και στο σάουντρακ ακούμε αληθινές διαφημίσεις και κομμάτια ραδιοφωνικών εκπομπών εκείνης της εποχής.

Μερικές από τις επιλογές τραγουδιών έχουν και ιστορικό συσχετισμό: το “Good Thing” των Paul Revere & The Raiders ήταν παραγωγής Terry Melcher, που ήταν ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του σπιτιού στο Cielo Drive, όπου η Σάρον Τέιτ δολοφονήθηκε τη νύχτα της 8ης Αυγούστου του 1969 μαζί με άλλα τέσσερα άτομα από τους Μάνσον. Άλλα τραγούδια, όπως το “Out of Time” των Rolling Stones αλλά και το “Twelve Thirty (Young Girls Are Coming to the Canyon)” των The Mamas & The Papas έχουν σχεδόν προφητική λειτουργία στην ταινία, καθώς «ντύνουν» σκηνές που οδηγούν στις δολοφονίες. «Η καταλληλότερη χρήση των συγκεκριμένων τραγουδιών φάνηκε να είναι εδώ πιο οπερατική, να διηγούνται αυτά την ιστορία. Δεν κάνω συνήθως κάτι τέτοιο», αναφέρει ο Ταραντίνο.

Ακούστε εδώ όλο το σάουντρακ: