Το ταξίδι ως απόδραση από την πραγματικότητα είναι το βασικό θέμα του έκτου βιβλίου του Ισίδωρου Ζουργού με τίτλο Ανεμώλια, το οποίο διαθέτει εξαιρετική πλοκή και ελκυστικό ύφος.
Μια παρέα μεσήλικων Θεσσαλονικιών τους οποίους συνδέει μια εφηβική φιλία εγκαταλείπουν την παλιά ζωή τους και ξεκινούν ένα ταξίδι με ιστιοπλοϊκό προς τη Ρόδο, τον προορισμό της σχολικής πενταήμερης εκδρομής τους τριάντα χρόνια πριν, το μέρος όπου ξεκίνησαν όλα. Καθ’ οδόν όμως το αρχικό σχέδιο αλλάζει. Νέοι στόχοι και νέες προκλήσεις τους κάνουν να παρεκκλίνουν από την αρχική τους πορεία. Κατά τη διάρκεια αυτού του πλου στο αιγαίο ξετυλίγονται σταδιακά οι αντιφατικοί μα αλληλοσυμπληρούμενοι χαρακτήρες των ηρώων και μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες διαγράφεται η ίδια η φυσιογνωμία της Ελλάδας των τελευταίων σαράντα χρόνων. Τα γεγονότα γίνονται αντικείμενο αφήγησης από την οπτική γωνία του πιο δυνατού μυαλού της αντροπαρέας, Νίκου Χαλκίνη, ο οποίος και κατέγραψε όσα συνέβησαν στο ημερολόγιό του.
Ανεμώλια στην ομηρική διάλεκτο σημαίνει λόγια του ανέμου, λόγια επιπόλαια. Τέτοια είναι και τα λόγια που ανταλλάσσουν συχνά μες στις σελίδες του βιβλίου, ως άλλοι Δαναοί, οι αλαζονικοί και καυχησιάρηδες πρωταγωνιστές της ιστορίας∙ λόγια που συνοδεύονται από άφθονη κατανάλωση αλκοόλ και αφορούν ανοιχτές πληγές του παρελθόντος, έρωτες, υπαρξιακές αγωνίες, απογοητεύσεις, μικρά και μεγάλα δράματα.
Ένα από τα δυνατά σημεία του βιβλίου είναι ο συναρπαστικός διάλογος που αναπτύσσει με την ομηρική παράδοση. Ο Ζουργός επιδεικνύει βαθιά γνώση των ομηρικών επών αλλά το κυριότερο είναι ότι επιτυγχάνει μια άκρως δημιουργική επαναδιαπραγμάτευσή τους. Πολύ σύντομα ο αναγνώστης αναγνωρίζει τον επινοημένο κώδικα από τη σήμανση κιόλας των κεφαλαίων που παραπέμπουν σε ραψωδίες της Οδύσσειας, παρασύρεται από τις ομηρικές λέξεις που κοσμούν το κείμενο και είναι τόσο ταιριαστές στην αφήγηση, και κάνει νοητές συνδέσεις με ήρωες, σκηνές και μοτίβα από τον Τρωικό επικό κύκλο. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα άλλωστε και το γλωσσάρι ομηρικών όρων στο τέλος του βιβλίου, καθώς και η λίστα με τις βιβλιογραφικές οφειλές σε έργα ομηρικής θεματολογίας.

Περισσότερα ταξίδια, και όχι απαραιτήτως με ιστιοπλοϊκό, απολαμβάνουμε στο τελευταίο βιβλίο του Αντόνιο Ταμπούκι που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Άγρα.
Ο Ταμπούκι δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι ξέρει να πλάθει ιστορίες και η λογοτεχνία του είναι πάντοτε λογοτεχνία που μας ταξιδεύει. Ωστόσο, στο βιβλίο Ταξίδια και άλλα ταξίδια συγκεντρώνει τις σημειώσεις του από τα πραγματικά ταξίδια που ο ίδιος έχει κάνει και είναι αρκετά. Όπως διευκρινίζει στον πρόλογο, πρόκειται για κείμενα περιπλανώμενα σαν «νησιά σε ταλαντευόμενο αρχιπέλαγος, σπαρμένα εδώ κι εκεί στις πιο ετερόκλιτες έδρες και κάτω από τις πιο διαφορετικές σημαίες, σχεδόν χωρίς να έχουν συνείδηση μιας ένταξης ή μιας ταυτότητας, κατά κάποιο τρόπο ακυβέρνητα».
Έτσι, κάθε κείμενο μας ταξιδεύει από το Βοτανικό Κήπο του Παρισιού μέχρι τη ζούγκλα της Γκόα, από τους κρητικούς ελαιώνες στα κρυμμένα ύποπτα στέκια της Μελβούρνης, από τη Λισαβόνα του Πεσσόα στο Μπουένος Άιρες του Μπόρχες και σ’ ένα πλήθος άλλα μαγευτικά μέρη. Η αφορμή για το κάθε ταξίδι μπορεί να είναι μια ομιλία, ένα συνέδριο ή μια λόξα του συγγραφέα να επισκεφτεί ένα μέρος που είδε σε μια ταινία που τον συγκίνησε ή να ακολουθήσει τα ίχνη ενός ιστορικού προσώπου που του κέντρισε την περιέργεια.
Το αποτέλεσμα είναι ένας ιδιότυπος ταξιδιωτικός οδηγός για ταξιδιώτες που στοχάζονται και αφιερώνουν χρόνο στον τόπο να τους αποκαλυφθεί, αλλά και ένα απολαυστικό ανάγνωσμα για τους εραστές των ταξιδιών της φαντασίας. Ο Ταμπούκι, σε χνάρια καβαφικά, αναδεικνύει την αξία που έχει το ταξίδι από μόνο του. Άλλωστε, όπως επισημαίνει, «τα ωραιότερα ταξίδια είναι εκείνα που δεν κάναμε ποτέ και που δε θα μπορέσουμε να κάνουμε».