Είμαστε επισήμως στην καρδιά του καλοκαιριού, και τι καλύτερο από το να περάσουμε το υπόλοιπό του με ένα καλό βιβλίο στα χέρια μας; Το ελculture σάς δίνει αυτήν την ευκαιρία, προσφέροντάς σας τα πιο αγαπημένα βιβλία της σεζόν!

Το μόνο που έχετε να κάνετε για να είστε ένας από τους τυχερούς, είναι να στείλετε e-mail στο [email protected] με θέμα «Καλοκαιρινή Κλήρωση», και εντός του e-mail να αναφέρετε το όνομά σας και τον τίτλο του βιβλίου που θέλετε να κερδίστε!

Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 30 Ιουλίου, ώρα 12:00, και οι νικητές θα ειδοποιηθούν με προσωπικό μήνυμα. Μέχρι τότε, προλαβαίνετε να διεκδικήσετε ένα από τα παρακάτω βιβλία!

[1]

Έλενα Ακρίτα, «Τα Χειροποίητα», εκδόσεις Διόπτρα

«Τα Χειροποίητα είναι σύντομα κείμενα που δημοσιεύτηκαν από το 2000 μέχρι σήμερα.

Κείμενα παλιά, κείμενα καινούρια, κείμενα γελαστά και μελαγχολικά, θυμωμένα ή χαρούμενα, κείμενα βιωματικά, κείμενα που γελούν και κλαίνε και θυμώνουν, και τρολάρουν, και μας κλείνουν το μάτι.

Κείμενα διαφορετικά μεταξύ τους με ένα μόνο κοινό στοιχείο· είναι όλα χειροποίητα.

Φτιαγμένα στο χέρι με υλικά της ψυχής και της καρδιάς, πασπαλισμένα με “ένα κάποιο χαμόγελο”.

Αφιερωμένα στους συγκάτοικούς μου στην τρέλα.
Τους αναγνώστες μου.»

(Έλενα Ακρίτα, από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

[2]

Σάιμον Βαν Μπόυ, «Η Ψευδαίσθηση της Μοναξιάς», εκδόσεις Πατάκη

Η Ψευδαίσθηση της μοναξιάς, εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, αφηγείται τις αλληλένδετες ιστορίες ενός παραμορφωμένου Γερμανού στρατιώτη, ενός μοναχικού Βρετανού σκηνοθέτη, μιας τυφλής επιμελήτριας μουσείου, ενός νεόνυμφου ζευγαριού Αμερικανοεβραίων που τους χώρισε ο πόλεμος και ενός επιστάτη σε οίκο ευγηρίας για παλαίμαχους ηθοποιούς στη Σάντα Μόνικα.

Κατοικούν στον ίδιο κόσμο, αλλά δεν αντιλαμβάνονται αυτά που τους συνδέουν, ώσπου, μέσα από φαινομενικά τυχαίες πράξεις ανιδιοτέλειας, ένα πέπλο ανασηκώνεται αποκαλύπτοντας τον ζωτικό ρόλο που έχει διαδραματίσει ο ένας στη ζωή του άλλου. Είναι η στιγμή που –λίγο πριν βυθιστούν στο σκοτάδι του φόβου και της απομόνωσης– ανακαλύπτουν πως δεν είναι μόνοι, πως δεν ήταν ποτέ μόνοι, πως κάθε ανθρώπινο πλάσμα είναι κι ένας κρίκος μιας αόρατης αλυσίδας. Είναι η στιγμή που αποκαλύπτεται η ψευδαίσθηση της μοναξιάς τους.

[3]

Ευαγγελία Ευσταθίου, «Αόρατο Νήμα», εκδόσεις Λιβάνη

Ο Στεφάν Ντομπρίν, πειραματόζωο κάποτε προκειμένου να μετατραπεί στην τέλεια φονική μηχανή, αναγεννιέται από τις στάχτες του και γίνεται ο χειρότερος εφιάλτης εκείνων που διέλυσαν τη ζωή του και δολοφόνησαν τον αδερφό του.

Η Ζάνα Λυμπέρη, στην προσπάθειά της να δραπετεύσει από την γκρίζα ζώνη της κοινωνίας, γίνεται ο λάθος άνθρωπος τη λάθος στιγμή και βρίσκεται στο επίκεντρο μιας αδυσώπητης σύγκρουσης.

Οι δρόμοι τους διασταυρώνονται αναπάντεχα όταν ο κύκλος της εκδίκησης ανοίγει, σε μια ξέφρενη διαδρομή από την Αθήνα ως την Αμερική και τα Καρπάθια Όρη. Ο πρώην αδίστακτος στρατιώτης με τη διαλυμένη ψυχή και η πρώην κλέφτρα που ποτέ δεν έπαψε να πιστεύει στα παραμύθια αναγκάζονται να χαράξουν μαζί την αιματηρή πορεία ως το τέλος του κύκλου, ακροβατώντας πάνω στο αόρατο νήμα που συνδέει τη ζωή με τον θάνατο, το φως με το σκοτάδι, την παράνοια με τη λογική, το μίσος με την αγάπη.

Εκείνος, η στάχτη. Εκείνη, η ζωή. Οι δυο τους θηρευτές και θηράματα σε μια ακατάπαυστη εναλλαγή ρόλων.

[4]

Κατερίνα Μπέη, «Το Τελευταίο Reunion», εκδόσεις Key Books

Η Τίνα –συγγραφέας  σε  δημιουργικό αδιέξοδο– αποφασίζει να παραιτηθεί από τις προσωπικές της φιλοδοξίες και να σώσει τον γάμο της.
Η Ρέα είναι επιτυχημένη ηθοποιός, εγκλωβισμένη σε μια σαδομαζοχιστική σχέση, και η Φάνια, έχοντας καταφέρει να απομακρυνθεί από την τυραννική οικογένειά της, νιώθει πως, επιτέλους, έχει βρει την ευτυχία στην αγκαλιά του Παύλου.

Οι τρεις γυναίκες θα συναντηθούν μετά από είκοσι χρόνια, σε ένα σχολικό reunion. Προσδοκίες και ψευδαισθήσεις θα αναμετρηθούν με την πραγματικότητα, φοβίες κι ελπίδες θα αναζωπυρωθούν, ενώ αναμνήσεις και κρυφά πάθη θα ξαναζωντανέψουν.

Μια σειρά από συμπτώσεις θα φέρει κοντά τις ζωές τους. Με ανατρεπτικό χιούμορ, τρυφερότητα και σαρκασμό θα αντιμετωπίσουν τις επίπονες αλήθειες, αλλάζοντας για πάντα.

[5]

Ιωάννα Ντούμπρου, «Βορινή Παραλία», εκδόσεις Πατάκη

Ένα ζευγάρι φτάνει στο εξωτικό νησί της Chimera. Όλα φαντάζουν ειδυλλιακά, μέχρι που ο μυστηριώδης διευθυντής του ξενοδοχείου τούς κάνει δώρο µία επιπλέον εβδομάδα διακοπών σε μια καμπάνα πάνω στο νερό. Ξαφνικά, περίεργα πρόσωπα αρχίζουν να εμφανίζονται, ανομολόγητες σκέψεις έρχονται στην επιφάνεια και η σχέση του ζευγαριού κλυδωνίζεται. Όσο περνούν οι μέρες, ακόμα και η μαγευτική Chimera αρχίζει να αποκαλύπτει τα μυστικά της. Σε μια αθέατη πλευρά του νησιού βρίσκεται η άγρια και αφιλόξενη βορινή παραλία – όμως κανείς δεν την αναζητεί, ούτε θέλει να την αντικρίσει κατάματα. Το ταξίδι θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο, αλλά όταν τελειώσει, τίποτα δε θα είναι το ίδιο πια.

Η Βορινή παραλία είναι μια ιστορία για τον έρωτα και τον χωρισμό, για την αναζήτηση του εαυτού µας και τις σχέσεις εξάρτησης, για την επιθυμία και τον φόβο, για την πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση, για τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα σκέψης και συµπεριφοράς που µας ωθούν να κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.

[6]

Στέφανος Ξενάκης, «Κάπταιν», εκδόσεις Key Books

«Μπαμπάς είναι αυτός που ξυπνάει στις τρεις
το πρωί να σου φέρει νερό όταν διψάς.

Μπαμπάς είναι αυτός που κάνει ατέλειωτες κωλοτούμπες
σε σένα και τους κολλητούς σου.

Μπαμπάς είναι αυτός που περιμένει τα νέα σου
σαν τρελός, αλλά ποτέ δεν θα σ’ το πει.

Μπαμπάς είναι αυτός που η μυρωδιά του είναι
η πιο μαγική, αλλά κι η πιο διακριτική στον κόσμο ολόκληρο.

Μπαμπάς είναι αυτός που κόβει τη βασιλόπιτα
την πρώτη μέρα του χρόνου.

Μπαμπάς είναι αυτός που κάνει τα δύσκολα
να φαίνονται εύκολα.

Μπαμπάς είναι αυτός που όταν τον χάσεις,
χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Διαβάζοντας τον Κάπταιν θα νιώσεις ένα σεισμό μέσα σου. Ένα σεισμό που ίσως σε κάνει να αναθεωρήσεις τη σχέση με τους δικούς σου γονείς, είτε ζουν είτε όχι. Σίγουρα όμως θα σε κάνει να αναθεωρήσεις τη σχέση με τον γονιό που έχεις μέσα σου.

Βλέπεις, όταν έρθει η ώρα να την κάνεις, μόνο θύμησες, μυρωδιές κι αγκαλιές θα αφήσεις πίσω. Κι αγάπη. Μπόλικη αγάπη».

[7]

Χριστίνα Πομόνη, «Αντέχεις», εκδόσεις Μίνωας

«”Αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια, έλα απόψε στο Κάστρο στις οκτώ. Μόνος”.

Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα και οι μνήμες ξαναζωντανεύουν. Ο Κωστής ξεκινά το ταξίδι της αναζήτησης για τη χαμένη του αδελφή στο Μαίναλο, εκεί όπου πριν από είκοσι επτά χρόνια οι γονείς του σκοτώθηκαν σε τροχαίο. Η βοήθεια της Σοφίας και της Εύης αποδεικνύεται καθοριστική, ακόμα και όταν τα πράγματα ακολουθούν μια απρόβλεπτη τροπή.

Ο Κωστής εμπλέκεται σε μια δίνη συγκλονιστικών αποκαλύψεων. Σύμμαχός του το Μαίναλο και η δύναμη της ψυχής του. Θα αντέξει να φτάσει στην αλήθεια;

Η ιστορία αυτή είναι σχεδόν αληθινή. Τα συναισθήματα που προκαλεί, όμως, είναι απολύτως αληθινά.

Αντέχεις;»

[8]

Γιώργος Πράτανος, «Ο Ανεπιθύμητος Νεκρός», εκδόσεις Διόπτρα

«26 Οκτωβρίου 1957.

Η Ελένη Καζαντζάκη έχει να επιτελέσει ένα θλιβερό καθήκον: Να θάψει τον άντρα της, που πέθανε στη Γερμανία, μακριά απ’ την πατρίδα του. Μαζί με την πνευματική παρακαταθήκη του Νίκου Καζαντζάκη, όμως, κληρονομεί και τους δύο πανίσχυρους εχθρούς του συζύγου της, το επίσημο Ελληνικό Κράτος και την Εκκλησία.

Τις επόμενες δέκα ημέρες θα αντιμετωπίσει προκλήσεις, προδοσίες και προσβολές και για μόνη διαφυγή θα έχει τις αναμνήσεις από τη συναρπαστική ζωή με τον μεγάλο στοχαστή. Η αρχική αποστροφή της προς τον Καζαντζάκη… Το αναπάντεχο φλερτ του… Ο αντισυμβατικός τρόπος με τον οποίο την προσκάλεσε να μείνουν στη Μόσχα… Ο διωγμός τους από το κατεστημένο και τα χαμένα Νόμπελ για τα οποία τόσο αγωνίστηκαν…

Την ίδια ώρα, σε μια Αθήνα που μόλις ξεπερνάει το σοκ των πολέμων, ο νεαρός Φρέντυ Γερμανός αναλαμβάνει το πρώτο μεγάλο ρεπορτάζ της καριέρας του: Να καλύψει δημοσιογραφικά την επικείμενη κηδεία, τις προθέσεις του απλού λαού, αλλά και τις απίστευτες μηχανορραφίες που στήνονται προκειμένου ο Καζαντζάκης να μη λάβει την τελευταία τιμή που του πρέπει στην Ελλάδα.

Ο Ανεπιθύμητος Νεκρός είναι ένα γοητευτικό μυθιστόρημα για τις αναμνήσεις μιας Ελλάδας που δεν υπάρχει πια, μια καταβύθιση στις σκέψεις ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών, αλλά κυρίως η διαδρομή ενός ανθρώπου που ήταν λεύτερος γιατί δεν φοβόταν να πεθάνει».

[9]

Χριστίνα Πουλίδου, «Πέρα Δώθε», εκδόσεις Μεταίχμιο

«Θέλω να πω πως η ατοµική και η συλλογική µας περιουσία,
το σπίτι µας και ο τόπος µας, χτίστηκαν µε τον κόπο µας.
Και τον κόπο µας τον πονάµε, Τζάννο µου» είπε ήρεµα ο Στέφανος Χωρέμης κοιτάζοντας πέρα τη θάλασσα».

Η οικογένεια Χωρέμη, ξεριζωμένη από τη γενέτειρά της τη Χίο, για να γλιτώσει από τη σφαγή του 1822, ξαναχτίζει µε επιμονή και πίστη στην πρόοδο τη ζωή της στη Σύρο, όπου στη διάρκεια των χρόνων συγκεντρώνονται πρόσφυγες και κατατρεγμένοι από διάφορες περιοχές της Μεσογείου. Οι οικονομικές δραστηριότητες της οικογένειας συνδέονται µε τη ραγδαία ανάπτυξη της Ερμούπουλης και την ανάδειξή της σε εμπορικό και ακτοπλοϊκό κέντρο στα μέσα του 19ου αιώνα.

Ο καιρός κυλά και τα μέλη της οικογένειας, ο Στέφανος και η Σμαράγδα, ο Άλκης και η Ελένη, ο Ζαννής και ο Αντώνης, ο Χαρίλαος και η Ρορώ ερωτεύονται, παντρεύονται, σπουδάζουν στο εξωτερικό, παραθερίζουν όλοι μαζί στο Πισκοπιό, εξελίσσονται παράλληλα µε τον τόπο. Μια τραγωδία ωστόσο που ρίχνει βαριά τη σκιά της στην οικογένεια Χωρέμη θα σταθεί η αφορμή για να αναδυθούν έριδες και ανταγωνισμοί ανοίγοντας έναν ακόμα κύκλο στο αδιάκοπο πέρα δώθε των µελών της.

Μια πανοραμική αποτύπωση της ανόδου και της πτώσης μιας πόλης και ενός νησιού, που γίνεται χωνευτήρι διαφορετικών εθνοτικών ομάδων. Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για το πώς οι μυλόπετρες της ιστορίας διαμορφώνουν την πορεία μιας οικογένειας.

«Ξερότοπος ήταν το νησί, τέσσερις χιλιάδες αριθμούσε, όταν η Χίος πριν την καταστροφή της αριθμούσε πάνω από εκατόν είκοσι χιλιάδες. Κι αν οι Χιώτες ήρθαν το ’22, το ’24 ήρθαν οι Ψαριανοί. Γέμισε τότε η παραλία καλύβες, πάνω από χίλιες απλώθηκαν στην αιμασιά. Οι άνθρωποι που κατέφυγαν εκείνα τα χρόνια στη Σύρο ταλαιπωρημένοι ήταν, φτωχοί και δυστυχισμένοι, ωστόσο ήταν έντιμοι βιοπαλαιστές και δημιουργικοί. Χωρίς πολλά λόγια, πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους. Πρώτα βάφτισαν τον τόπο όπου εγκαταστάθηκαν Ερμούπολη και μετά τον έφτιαξαν πόλη! Σε λιγότερο από δέκα χρόνια φτιάχτηκαν σπίτια, εκκλησίες, νοσοκομείο, κτίσθηκε και λειτούργησε το Γυμνάσιο Ερμουπόλεως, ιδρύθηκε το πρώτο ταχυδρομικό γραφείο της χώρας, ενώ στα δεκαπέντε χρόνια συντάχθηκε το ρυμοτομικό σχέδιο της πόλης, µε εκατόν είκοσι δρόμους και πολλές πλατείες! Γκρεμίστηκαν τότε όλες οι καλύβες της παραλίας κι η Ερμούπολη άρχισε να παίρνει τη μορφή μιας όμορφης πόλης, που απλωνόταν απ’ τη θάλασσα ως ψηλά στους δύο λόφους, την Άνω Σύρο και το Δήλι».

[10]

Δημήτρης Σίμος, «Τυφλά Ψάρια», εκδόσεις Bell

Το άψυχο σώμα μιας νεαρής μητέρας ανακαλύπτεται στα βράχια της θάλασσας, δίπλα στην αλάνα του Φάρου. Ο αστυνόμος Καπετάνος καλείται να ξεμπλέξει το κουβάρι ενός φόνου που θα εμφανίσει μπροστά του ένα στοιχειωμένο παρελθόν.

Ο υπόκοσμος βγαίνει από το σκοτάδι αναζητώντας μια θέση στο φως με ανταμοιβή το χρήμα. Μυστικά αίματος μέσα στην οικογένεια. Αδελφικοί δεσμοί που καμουφλάρονται. Το φως μπορεί να δώσει τη λύση. Τα ψάρια πρέπει να τυφλωθούν, να χάσουν το πλεονέκτημα του καμουφλάζ.
Μια παράνομη ερωτική σχέση οδηγεί στην καταστροφή. Η προσπάθεια αναρρίχησης στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα θα αποτελέσει την αρχή για το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι χωρίς νικητή.

Μετά το βραβευμένο μυθιστόρημα «Τα Βατράχια», ο Δημήτρης Σίμος επιστρέφει σε ακόμη πιο «Σκοτεινά Νερά». Το «Τυφλά Ψάρια» είναι η πολυαναμενόμενη δεύτερη υπόθεση του αστυνόμου Καπετάνου.