Ο Κωστής Ζαφειράκης σε μια δική του κρουαζιέρα αφηγείται ιστορίες από το προσωπικό του ημερολόγιο. Οι ιστορίες όμως αυτές δεν έχουν συμβεί. Και τι ημερολόγιο είναι αυτό που περιέχει ανύπαρκτες ιστορίες; Ένα «προσωπικό-κοινωνικό-πολιτιστικό ημερολόγιο» μάς λέει ο ίδιος.

Δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός, ο Κωστής Ζαφειράκης γίνεται καπετάνιος και μας ταξιδεύει σε εκδρομές από τα ’80s, μεταξύ της «Αβάσταχτης Ελαφρότητας του Είναι», του “Twilight Zone” και του “Κill Bill”. Το πλοίο σαλπάρει στο Θέατρο Αυλαία, στο «γαλατικό χωριό» της Θεσσαλονίκης:

Γιατί στο μυαλό σας η λέξη «κρουαζιέρα» είναι συνώνυμο του «τελευταίου ταξιδιού»;

Η μαμά μας, όταν πέθανε η γιαγιά, δεν άντεχε μάλλον να μας πει την αλήθεια και βρήκε αυτό το κόλπο: η γιαγιά έφυγε κρουαζιέρα. Με το πλοίο της αγάπης. Μ’ αυτήν τη θρησκεία μεγαλώσαμε. The love boat.

Φόβος του θανάτου και ψυχαγωγία πώς πάνε μαζί;

Όλα γύρω μας είναι αστεία, αλλιώς θα ήταν τραγικά. Το έχει πει καλύτερα ο Στίβεν Χόκινγκ «η ζωή θα ήταν τραγική, αν δεν ήταν αστεία». Προσωπικά πιστεύω, κι αυτό είναι βαθιά πίστη, πως το χιούμορ είναι οξυγόνο. Ειδικά πάνω σε τέτοια βαριά θέματα, όπως ο θάνατος, οι φόροι, το πάρκινγκ… Θέματα δηλαδή από τα οποία δεν γλιτώνει κανείς. Η «Κρουαζιέρα» είναι μια λοξή ματιά πάνω στη γλυκιά ζωή…

Η «Κρουαζιέρα» είναι ένας «εξωφρενικός μονόλογος». Όταν ακούμε τη λέξη «μονόλογος», το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε είναι ένα έργο δραματικό, εκτός κι αν το πάμε στο άλλο άκρο, αυτό του stand-up comedy. Από εσάς τι θα δούμε;

Ιστορίες αφηγούμαι, ιστορίες που (δεν) έχουν συμβεί. Story telling είναι νομίζω ο πιο ταιριαστός τίτλος σ’ αυτό που κάνω.

Μιλήστε μας για τις ιστορίες που έχετε στο «προσωπικό σας ημερολόγιο».

Ξέρετε, όλοι έχουμε απίθανες ιστορίες στο ημερολόγιο μας, απλώς κάποιοι είμαστε λίγο πιο «μικροβιολόγοι» στον τρόπο που τις ανιχνεύουμε και τις αφηγούμαστε. Στην «Κρουαζιέρα» ξεκινάω από μια νεκρή χελώνα στη Χαλκιδική, θυμάμαι την Τρίτη Δημοτικού και τον Καρυωτάκη, τη δεκαετία του 1980 με το πρώτο ΠΑΣΟΚ, το AIDS- έρωτας και πολιτική έχουν αλλάξει δραματικά μετά την επιδρομή τους. Θυμάμαι εκδρομές με θρησκευτικές ανησυχίες, πέτρες που πέφτουν από τον ουρανό, αυτοκίνητα που γίνονται σμπαράλια, μια ποιητική βραδιά πληκτική μέχρι θανάτου… Ουσιαστικά η «Κρουαζιέρα» είναι ένα προσωπικό-κοινωνικό-πολιτιστικό ημερολόγιο.

Βρίσκεστε ανάμεσα στο talk show σας στην ΕΡΤ3, το «Απόψε κάνεις Μπαμ» και στο one man show της «Κρουαζιέρας». Ποιες προκλήσεις συναντάτε κατά τη μετάβαση μεταξύ των δύο shows;

Και στα δύο shows το ζητούμενο για μένα είναι το παιχνίδι, με την κλασική έννοια. Λες και είμαστε παρέα και παίζουμε επιτραπέζια. Στο «Απόψε κάνεις μπαμ» υπάρχει πάντα ένας καλεσμένος απέναντι μου, άρα παίζουμε πινγκ- πονγκ. Δράση-αντίδραση, λόγος- αντίλογος, αυτοσχεδιασμός και συνειρμοί στο φουλ… Στην τηλεόραση (φαντάζομαι ότι) ο κόσμος είναι πίσω ή μέσα στην κάμερα. Στη σκηνή ο κόσμος είναι μπροστά μου, αληθινός, σπαρταράει. Κι αυτό είναι σαν θάλασσα. Δεν ξέρεις πότε θα σηκωθεί τρικυμία, πότε θα κοπάσουν οι άνεμοι… Με γοητεύει και με ξεσηκώνει το σασπένς των παιχνιδιών.

Γιατί η Θεσσαλονίκη παραμένει πυρήνας της ζωής σας;

Η Θεσσαλονίκη είναι το παιδικό μου δωμάτιο. Μπορώ να την περπατήσω ξυπόλητος, αναγνωρίζω τις μυρωδιές της, τα πάθη της. Έχω ζήσει κι αλλού, πάντα επιστρέφω εδώ. Δεν μου αρέσουν οι μεγάλες χαοτικές πόλεις. Η Θεσσαλονίκη μου, είναι και γαλατικό χωριό και μητρόπολη μαζί.

Info:

«Κρουαζιέρα» | 8 & 9 Νοεμβρίου | Θέατρο Αυλαία