Το παρελθόν πολύ συχνά μας διδάσκει, ότι ακόμα και όταν αρχικά μια θεωρία, μια τάση, ένα κίνημα φαντάζουν στα σύγχρονα μάτια ξεπερασμένα, η έμπνευση ανασύρει θησαυρούς. Αυτό συνέβη και στο αρχιτεκτονικό γραφείο Abberrant όταν κλήθηκε να σχεδιάσει μια παιδική χαρά στη Μαδρίτη μέσα σε ένα παλιό σφαγείο.

Η έμπνευση ήρθε από το παρελθόν και τις «σχεδιαστικές διδαχές» του Ολλανδού αρχιτέκτονα Aldo van Eyck που αφοσιώθηκε στην αναζήτηση ενός τρόπου σύνδεσης του σύγχρονου σχεδίου με τα ατέρμονα σχήματα που προκύπτουν από την παρατήρηση της ανθρώπινης κίνησης και της αλληλεπίδρασής της με τον χώρο σε διαφορετικές εποχές.

Σχήματα γεωμετρικά, τοποθετημένα σε απόλυτη ισορροπία που μοιάζουν με τη μορφή ενός αρχιπελάγους, με περιοχές αμμώδης, ελαφριές καμάρες και χαλύβδινα πλαίσια, σε μόνιμη δομή, όχι σε αυστηρή διάταξη, αλλά σε ισορροπία σε μια αυθόρμητη, φυσική οργάνωση που διευκολύνει το ελεύθερο, χωρίς κανόνες παιχνίδι.

Οι πρώτες παιδικές χαρές που βασίστηκαν σε σχέδια του Aldo van Eyck παρουσιάστηκαν λίγο μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1947, σε εγκαταλελειμμένες κυρίως περιοχές του Άμστερνταμ, σε πάρκα και πλατείες διαφορετικών μεγεθών και σχημάτων, πλήρως εναρμονισμένων στον αστικό ιστό.

Landscape for Play

Το Landscape for Play όπως ονομάζεται αυτό το έργο, αποτελεί μια μόνιμη εγκατάσταση στην Intermediae, μια γκαλερί σε μια από τις παλαιές αποθήκες που αποτελούν το πολιτιστικό κέντρο Matadero της Μαδρίτης.

Βασικό στοιχείο του σχεδίου είναι το μεγάλο χρωματιστό δάπεδο αποτελούμενο από χρωματιστά σχέδια, και εσοχές που προσκαλούν τα παιδιά να σκαρφαλώσουν, να τρέξουν, να πηδήξουν, να κρυφτούν. Περιλαμβάνει ένα μεγάλο εξαγωνικό κόκκινο πρίσμα που μπορείς να το ανέβεις με τη βοήθεια μιας σκάλας, κύκλους και πατήματα στο δάπεδο, κύβους και ανοίγματα, και όλα σε μια αρμονική σύνδεση που διαμορφώνει ένα διασκεδαστικό αρχιτεκτονικό τοπίο χωρίς κανόνες και περιορισμούς, ενθαρρύνοντας την ελευθερία κινήσεων και κατά συνέπεια, των συναισθημάτων. Η παιδική χαρά, ως ένας δυναμικός «φανταστικός τόπος», δημιουργικής έκφρασης, σωματικής και ψυχικής ευεξίας.

Το αρχιτεκτονικό γραφείο Abberrant που εδρεύει στο Λονδίνο, ανέπτυξε το σχέδιο ερευνώντας τις παιδικές χαρές Van Eyck. «Δείξαμε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον στο έργο του Van Eyck και στον τρόπο που ανέπτυξε ένα αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο για τα σχέδια των παιδικών χαρών του», αναφέρει ο David Chambers, συνιδρυτής της Aberrant Architecture.

«Αυτό το λεξιλόγιο χρησιμοποιούσε μια σειρά από γεωμετρικά σχήματα που στόχο είχαν να εξάπτουν τη φαντασία και να προσκαλούν σε διάδραση και παιχνίδι», συμπληρώνει ο David Chambers.

Σε μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσουν το λεξιλόγιο του Van Eyck, κατέληξαν σε κάποιες βασικές έννοιες στις οποίες και στηρίχθηκαν προκειμένου να δημιουργήσουν το δικό τους σχέδιο: σχήματα, σχέσεις επιπέδων, όρια, σύνθεση, γλώσσα γραφικών.

Αναφορικά με τα χρώματα που χρησιμοποίησαν, οι αρχιτέκτονες εξέτασαν με μεγάλη λεπτομέρεια τα χρώματα που ο ίδιος ο Van Eyck είχε χρησιμοποιήσει στις πρώτες παιδικές χαρές του και αφού επέλεξαν περίπου 100 από αυτά τα ιστορικά χρώματα έφτιαξαν τελικά τα δικά τους δείγματα, έκαναν τις δικές τους αναμίξεις και τελικά κατέληξαν στα δικά τους χρώματα. Ακόμα και το μοτίβο του σχεδίου, βασίστηκε σε κάποιο από τα αρχικά σχέδια του Van Eyck, και προσαρμόστηκε σε νέα κλίμακα, με νέα χρώματα ώστε να θυμίζει ένα χώρο που θα μπορούσε ακόμα και να κατοικηθεί από τους ανθρώπους.

Η εγκατάσταση αυτή χρησιμοποιείται όχι μόνο ως χώρος παιχνιδιού, αλλά και για τη φιλοξενία διαφόρων προγραμματισμένων δραστηριοτήτων. Η Aberrant Architecture θέλει να ενθαρρύνει και τους ενήλικες να παίζουν, όχι μόνο τα παιδιά.

«Αυτή η παιδική χαρά δεν είναι μόνο για παιδιά», πρόσθεσε ο Kevin Haley, συνιδρυτής της Aberrant Architecture. «Οι ενήλικες μπορούν επίσης να βρίσκονται και να απολαμβάνουν τους χώρους, να δημιουργούν παιχνίδια και να αλληλεπιδρούν με τα παιδιά τους».

H δημιουργία αυτής της παιδικής χαράς, γεννήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος Models for a City πάνω στην εμπειρία που έχει αποκτηθεί από προηγούμενα έργα (όπως η La Madroñera και ο άτλας της γειτονιάς Los Madriles) με πρωταγωνιστή την Τέχνη και την δύναμή της να διαμορφώνει πρότυπα ενσωμάτωσης και συνύπαρξης μέσα στα αστικά κέντρα.