Ο Λε Κορμπιζιέ, που κάποτε περιέγραψε το σύγχρονο σπίτι ως «μια μηχανή για να ζει κανείς μέσα της», θεωρείται ο δημιουργός ενός νέου αρχιτεκτονικού στυλ καινοτόμου και εκσυγχρονιστικού. «Εργάστηκα για να δώσω στους ανθρώπους αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη σήμερα: τη σιωπή και την ειρήνη», έλεγε στο τέλος της ζωής του.

Ο Λε Κορμπιζιέ πίστευε ότι οι σημερινές πόλεις πρέπει να εκτείνονται προς τα πάνω και όχι προς την περιφέρεια. Ήθελε να καταστραφεί το Παρίσι και βρήκε τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης πολύ μικρούς. Στην «Πολυκατοικία της Μασσαλίας» πραγματοποιήθηκε το όραμα της «κατακόρυφης πόλης».

Η Unité d’ habitation, γνωστή και ως η Πολυκατοικία της Μασσαλίας, είναι ένα κτίριο κοινωνικής κατοικίας που σχεδίασε ο σπουδαίος μοντερνιστής αρχιτέκτονας σε μία από τις νότιες γειτονιές της Μασσαλίας. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα κτίρια του μοντέρνου κινήματος που επηρέασε την μπρουταλιστική αρχιτεκτονική στην Ευρώπη. Χτίστηκε την περίοδο 1947-1952.

Η ανέγερση της Unité d’ Habitation ανατέθηκε στον Λε Κορμπιζιέ στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Πρόκειται για το πρώτο κτίριο κοινωνικής κατοικίας τέτοιας μεγάλης κλίμακας. Χτίζεται σε μία περίοδο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεγάλης στεγαστικής κρίσης στη Μασσαλία.

Σε αυτή την κατάσταση, όπου οι συνέπειες του πολέμου είναι ακόμη ζωντανές, ο Λε Κορμπιζιέ αναλαμβάνει να σχεδιάσει μία κοινωνική κατοικία για πολλές οικογένειες για τους ανθρώπους στη Μασσαλία, των οποίων οι κατοικίες καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς. Ως σύνολο, το κτίριο ήταν μία ευκαιρία να αναδειχθεί η ιδέα του ‘vertical Garden City’ (κάθετη πόλη-κήπος) για μία βιομηχανική κοινωνία, στην οποία η μεγάλη πυκνότητα θα μπορούσε να απελευθερώσει το έδαφος για να παραμείνει το φυσικό περιβάλλον, και στην οποία το φως, ο χώρος και το πράσινο θα ήταν διαθέσιμα για όλους. Ο αρχιτέκτονας ονόμασε το κτίριο La Cité Radieuse, ή «η λαμπρή πόλη» και έχει επιτυχώς στεγάσει μια ποικιλία χρήσεων. Στα 337 διαμερίσματα μπορούν να κατοικήσουν 1.600 κάτοικοι.

Σήμερα, η Cité Radieuse στεγάζει ακόμα πολλούς από τους αρχικούς κατοίκους της. Έχει αναγνωριστεί από την UNESCO ως τόπος παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Η κριτική που ασκείται στο κτίριο αφορά ότι τα διαμερίσματα είναι πολύ στενά, οι διάδρομοι πολύ σκοτεινοί και ότι ο υπερυψωμένος δρόμος κόβει την κοινότητα από τον έξω κόσμο. Σε αυτές πρέπει να προστεθούν ότι το σκυρόδεμα στην ταράτσα δεν είναι ανθεκτικό στον αλατισμένο αέρα. Ωστόσο, σε μία πόλη όπως η Μασσαλία με μικρό απόθεμα κατοικιών, η Unité d’ Habitation παρέχει εγγύτητα στο κέντρο της πόλης παράλληλα με το πλεονέκτημα της ύπαρξης του πάρκου με τη θέα προς τα βουνά και τη θάλασσα.

Σήμερα, το ΜΑΜΟ, ένα κέντρο που ασχολείται με την τέχνη και το ντιζάιν έχει αναλάβει να μετατρέψει την ταράτσα του κτιρίου σε έργο τέχνης εστιάζοντας στην αντιπαράθεση μεταξύ του έργου τέχνης και ενός χώρου που είναι φορτισμένος με το avant garde πνεύμα του Λε Κορμπιζιέ.

Οι εμπνευστές θέλουν να δώσουν ένα ισχυρό μήνυμα μιας τέχνης που όπως λένε «σκαρφαλώνει στον ουρανό». Ο Όρα Ίτο, ιδιοκτήτης του χώρου αγόρασε τον τελευταίο όροφο πριν από μερικά χρόνια και θέλει σήμερα να κάνει εκθέσεις σύμφωνα με το όραμα του αρχιτέκτονα και με σεβασμό στην αρχική δομή του κτιρίου που είναι ένα ιστορικό μνημείο.

Ψάχνοντας τα αρχεία του Λε Κορμπιζιέ, οι σημερινοί υπεύθυνοι για τον καλλιτεχνικό «προσανατολισμό της οροφής βρήκαν ότι ο ίδιος συνήθιζε να φιλοξενεί, στην ίδια αυτή στέγη, το φεστιβάλ τέχνης avant garde – ένα φεστιβάλ που συνδυάζει χορό, γλυπτική και μουσική και σκέφτηκαν ότι έπρεπε να μετατρέψουν την ταράτσα σε χώρο σύγχρονης τέχνης.