Αν και μέχρι στιγμής το καλοκαίρι στο Λονδίνο υπήρξε μάλλον αμφίθυμο και φειδωλό σε ήλιο, τα άφθονα και για όλα τα γούστα καλλιτεχνικά δρώμενα που λαμβάνουν χώρα στην πόλη τους θερινούς μήνες αποζημιώνουν με το παραπάνω τον επισκέπτη.

Πέραν από την καθιερωμένη Summer Exhibition της Royal Academy που είναι πάντα ένα χορταστικό θέαμα, την αναδρομική του Takis και την πολυαναμενόμενη του Olafur Eliasson στην Tate Modern, που μάλλον μονοπωλούν το ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή, η εντυπωσιακή έκθεση για τα manga στο Βρετανικό Μουσείο έχει τραβήξει τους απανταχού λάτρεις των κόμιξ, ενώ η ρεστροσπεκτίβα της Cindy Sherman καθιστά και τη National Portrait Gallery απαραίτητο σταθμό για τον φιλότεχνο που θα επισκεφτεί την πόλη αυτό το καλοκαίρι. Την ίδια στιγμή οι σινεφίλ έχουν έναν Stanley Kubrick να επισκεφθούν στο εντυπωσιακό Design museum, ο Christian Dior τρέχει μέχρι τον Σεπτέμβριο στο V&A, αλλά και οι φανατικοί των νέων τεχνολογιών, κάθε ηλικίας, βρίσκουν προορισμό στην Barbican με το συναρπαστικό AI, μια έκθεση πάνω στην τεχνητή νοημοσύνη.

Πέραν όμως από τα μεγάλα και διάσημα λονδρέζικα ιδρύματα και για τον περιηγητή που θα αναζητούσε κάτι πιο ιδιαίτερο, δύο από τα πιο αξιόλογα σημεία ενδιαφέροντος στο κέντρο της πόλης αυτό τον καιρό αποτελούν οι γκαλερί Richard Saltun και Thaddaeus Ropac στην Dover Street.

Το όνομα της Penny Slinger σημαίνει πάρα πολλά για την τέχνη του δεύτερου φεμινιστικού κύματος. Δραστήρια, ακτιβίστρια και πολυσχιδής η Slinger κινήθηκε σε πάρα πολλά καλλιτεχνικά μέσα παράγοντας μια δουλειά με έντονο προσωπικό στίγμα που χαρακτηρίζονται από μια αυθάδη γκροτέσκα σουρεαλιστική διάθεση –η ίδια πάντα άλλωστε αυτοαποκαλούνταν φεμινίστρια σουρεαλίστρια– ‘συζητώντας’ αιχμηρά θέματα όπως τα στερεότυπα του αισθησιασμού, η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και η γυναικεία χειραφέτηση και αυτοδιάθεση του σώματος.

Στην έκθεση Tantric transformations όπου παρουσιάζεται αυτό τον καιρό στην γκαλερί Richard Saltoun εκτός από κάποια παλαιότερα και διάσημα έργα της –όπως η ‘κόκκινη’ φωτογραφία της ως Red Dakini ή Vajrayogini (Ταντρικός θηλυκός Βούδας)– μπορεί κανείς να δει και νέα της δουλειά. Πυρήνας των καλλιτεχνικών της αναζητήσεων ήδη από τα μέσα των ‘70s μέχρι και στη νέα της αυτή δουλειά εξακολουθούν να είναι προσωπικές της ερμηνείες πάνω στον ανατολικό μυστικισμό και την ταντρική εικονοποιία. Στις μαγικές και ερωτικές εικόνες των κολάζ της και στις λεπτο-επεξεργασμένες φωτογραφίες της, πρωταγωνιστής είναι πάντα το γυναικείο σώμα, ένα σώμα όμως του οποίου ο έντονος αισθησιασμός δεν παραπέμπει στη δυτική αντικειμενοποίηση ή στην πορνογραφία –όσο κι αν συνδιαλέγεται με αυτά– αλλά περισσότερο σε έναν ιερό μυστικισμό και στα Sutra. Στην γκαλερί θα γίνονται τμήματα ταντρικής γιόγκα  καθ’όλη τη διάρκεια της έκθεσης.

Περνώντας στη δεύτερη έκθεση της οδού Dover ερχόμαστε απέναντι στο θέμα της καλλιτεχνικής κλοπής, θέμα που δεν έχει πια τόσο αιχμηρά όρια όσο άλλοτε. Η ιδέα της ελεύθερης προς εκμετάλλευση ιδέας και ο ‘θάνατος’ των πνευματικών δικαιωμάτων μετά τον θάνατο του συγγραφέα, είναι ζητήματα που ανοίγουν ωραίες και μεγάλες συζητήσεις πάνω στη δυνατότητα και την πρωτοτυπία. Η αποδοχή άλλωστε ότι παρθενογένεση δεν υπάρχει δεν χωράει αμφισβήτηση στους μεταμοντέρνους καιρούς, αφού με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάθε δημιουργός κάτι έχει δανειστεί από τους προγενέστερούς του.

Ο Βενεζολάνος νέος και ταλαντούχος Alvaro Barrington λοιπόν φωνάζοντάς μας ότι έχει ‘κλέψει’ τη μισή ιστορία της σύγχρονης τέχνης μέχρι σήμερα, οργανώνει μια all-star έκθεση στην γκαλερί Thaddaeus Ropac –από τις πιο ωραίες της περιοχής, σε ένα υπέροχο ιστορικό κτήριο του Mayfair– όπου μπορεί κανείς να δει δουλειές από Louise Bourgeois και Joseph Beuys μέχρι Edel Adnan, Agnes Martin και Robert Rauschenberg, ενώ ανάμεσα σε όλα αυτά τα έργα υπάρχουν οι μικρές αυτοσχέδιες σημειώσεις –με τα χαρακτηριστικά του post-it– και σχεδιαγράμματα όπου ο Barrington μάς δίνει δικές του ‘αναγνώσεις’, καλλιτεχνικές λύσεις που του υπέδειξαν και τις εκπλήξεις που του προσέφεραν.

Εκμεταλλευόμενος τους υπέροχους χώρους της γκαλερί ο φοβερός και τρομερός Barrington με τη βοήθεια της επιμελήτριας και διευθύντριας της γκαλερί Julia Peyton-Jones, χρησιμοποιώντας έργα αγαπημένων του γνωστών και άγνωστων καλλιτεχνών, προκαλεί απρόσμενες γειτνιάσεις για να φτιάξει εγκαταστάσεις που τελικά θυμίζουν δικά του έργα σε χρώματα και γεωμετρίες (Δείγμα δουλειάς του που είδαμε πέρσι στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής διοργάνωσης Condo, σε μια αίθουσα της ίδιας γκαλερί, ήταν πραγματικά ένα μικρό απρόσμενο κομψοτέχνημα). Με τον προκλητικό τίτλο Artist I steal from η έκθεση των Barrington και Peyton-Jones είναι από τα διαμαντάκια της σεζόν.

Για το τέλος ένα μικρό tip για όσους τριγυρνάτε στη βρετανική πρωτεύουσα με παιδική συντροφιά: Στο Regent’s Park εκτός από την ευκαιρία να δεις ένα τεράστιο Matchbox (Vic Muniz), ένα στρογγυλό χομπιτόσπιτο (Lars Fisk) και ένα γλυπτό My Melody (Tom Sachs) –μεταξύ άλλων– έχεις και τη δυνατότητα να παίξεις κυνηγητό γύρω από του τεράστιους αριθμούς του Robert Indiana, όλα στο πλαίσιο του Frieze Sculpture Park που μόλις ξεκίνησε και θα φιλοξενείται από το πάρκο όλο το καλοκαίρι.

Info εκθέσεων:

Penny Slinger: Tantric transformations | 29 Ιουνίου – 24 Αυγούστου 2019 | Richard Saltoun Gallery

Alvaro Barrington: Artist I steal from | 5 Ιουνίου – 9 Αυγούστου 2019 | Gallery Thaddaeus Ropac