Λίγες εκατοντάδες μέτρα από εκεί που στεγάζονταν τα ιστορικά γραφεία της Φίνος Φιλμ, της πιο μεγάλης εταιρείας παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών στην Ελλάδα, στο θέατρο Σταθμός, δώδεκα νέοι ηθοποιοί ανεβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου για να ζωντανέψουν μια εποχή που πέρασε μεν ανεπιστρεπτί, εξακολουθεί όμως να γοητεύει καινούργια κοινά με την προβολή και την επανάληψή τους στην τηλεόραση και την ψηφιακή εποχή. Και δε γοητεύουν πλέον μόνο οι ταινίες αλλά και το πίσω από τη σκηνή, το backstage, που ξεπροβάλλει δίπλα σε μυθικά πρόσωπα, λουσμένο στο φως, στην αδιακρισία των ματιών μας για να μας υπενθυμίσει πάθη και έρωτες, συνήθειες και γεγονότα που τροφοδοτούν εξίσου τον μύθο της πιο λουσάτης εκδοχής της έβδομης τέχνης.

Πίσω από τις κάμερες και τα φώτα, χωρίς σκηνικά, κοστούμια, μακιγιάζ κυρίως χωρίς μυστικά ξεπροβάλλει ο κόσμος που σκηνοθετεί η Λουκία Μιχαλοπούλου, ένας κόσμος χωρίς φίλτρα και μοντάζ που αφηγείται μια σύγχρονη ιστορία με παλιές αναφορές. Στην παράσταση που σκηνοθετεί με τίτλο φυσικά ΒACKSTAGE, έντεκα εκκεντρικοί ηθοποιοί καλούνται στα γυρίσματα ενός υποσχόμενου νέου σκηνοθέτη. Οι γνωστοί ρόλοι του παλιού ελληνικού κινηματογράφου φιλτράρονται μέσα από τη φρέσκια ματιά της, μοντάρονται ξανά, διαβάζονται με χιούμορ και λίγη θλίψη και παραδίδονται στο κοινό σε μια ολόφρεσκη παράσταση με παλιούς μύθους και νέα εργαλεία.

Η Λουκία Μιχαλοπούλου που σκηνοθετεί, για πρώτη φορά, τους απόφοιτους του πρωινού τμήματος της δραματικής σχολής «ΠΡΑΞΗ 7» μας μιλά για την παράσταση, τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και το νέο αίμα που ετοιμάζεται να κατακτήσει τη σκηνή.

Είστε μία από τις πιο ταλαντούχες ηθοποιούς της γενιάς σας και αποφασίσατε να σκηνοθετήσετε, οπότε αυτή είναι η πρώτη μου ερώτηση και αφορά την απόφαση να περάσετε στη σκηνοθεσία.

Αρχικά να πω ότι το “Βackstage” αποτελεί τις διπλωματικές εξετάσεις των μαθητών του Γ’ έτους της Δραματικής Σχολής Πράξης 7. Λόγω της συνθηκης με τον κορονοϊό, δεν κατάφεραν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε κόσμο, οπότε αποφασίσαμε με τον Μάνο Καρατζογιάννη, που τον ενδιέφερε η ιδέα του ελληνικού κινηματογράφου, να το παρουσιάσουμε για λίγες παραστάσεις στο θέατρο Σταθμός. Η παράσταση είναι ένα δώρο και μια ευκαιρία στα νέα αυτά παιδιά να τους δουν άνθρωποι δικοί τους, αλλά και του χώρου. Να λειτουργήσει σαν μια ανοιχτή οντισιόν για εκείνα. Δεν αισθανομαι σκηνοθέτις σε καμία περίπτωση ούτε με ενδιαφέρει να γίνω… Με απασχολεί όμως πώς συγκροτείς και εμπνέεις μια ομάδα. Πώς γίνεσαι δημιουργός και όχι μόνο εκτελεστής σε μια παράσταση.

Έχετε και εσείς μεγαλώσει με τον ελληνικό κινηματογράφο, ποιες είναι οι ταινίες και οι ηθοποιοί από τους οποίους έχετε εμπνευστεί, γελάσει αλλά και «κλέψει» ;

Η αλήθεια είναι ότι η επιθυμία μου να δουλέψω αυτά τα κείμενα με τα παιδιά ξεκίνησε από το προσωπικό μου έλλειμμα στη νεοελληνική δραματουργία. ‘Ηθελα και γω να ασχοληθώ και να ανακαλύψω. Το υλικό του Ψαθά, του Σακελλάριου, του Τζαβέλλα.. Να δω τις δυνατότητες που κρύβουν. Τη διαχρονικότητα και την πολυπλοκότητά τους.

Κάνετε ένα έργο για όσα συμβαίνουν πίσω από τις κάμερες, πράγματα που είναι απίστευτα γοητευτικά και μέρος του μύθου του κινηματογράφου σήμερα. Πώς τα ερευνήσατε και πού σταθήκατε περισσότερο;

Σταθήκαμε με τα παιδιά στις σχέσεις και τις δυναμικές που προκύπτουν σε μια ομάδα. Βασίστηκα στις προσωπικότητές τους, οι οποίες είναι και αυτές που πρωταγωνιστούν. Στον έρωτα, στον ανταγωνισμό, στην αγωνία, στην κοινή ανάγκη να δημιουργήσουν κάτι.

Έχετε περάσει χρόνια στα καμαρίνια, στο backstage, ποια είναι η εμπειρία σας και πώς σας βοηθά στη διαμόρφωσή σας; Με τις συζητήσεις, με φιλίες που δημιουργούνται, με ένα προσωπικό χρόνο που δεν μπορείτε να έχετε αλλιώς;

Το backstage των θιάσων είναι από τις πιο γοητευτικές στιγμές της δουλειάς, αλλά και από τις πιο επικίνδυνες. ‘Οταν υπάρχει σεβασμός του χώρου και του χρόνου του άλλου, μπορείς αλήθεια να γίνεις καλύτερος. Υπάρχουν, όμως, στιγμές που από την ένταση και την ανασφάλεια οι παρεξηγήσεις μπορούν να διαλύσουν την ίδια την παράσταση. Το backstage, λοιπόν, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μια δεύτερη παράσταση που τρέχει πίσω από τις κάμερες…

Ποιο είναι το πιο γοητευτικό κομμάτι του backstage κατά τη γνώμη σας;

Τα παιδιά βέβαια, ότι βγαίνουν για πρώτη φορά στο θέατρο. Η φρεσκάδα τους.

Σκηνοθετείτε τους μαθητές σας (αν δεν κάνω λάθος). Μιλήστε μου για αυτά τα νέα παιδιά που μπαίνουν σε ένα επάγγελμα που εξελίσσεται σε πολύ δύσκολο και λόγω εποχής. Περιμένετε να αλλάξει κάτι στο θέατρο με αυτά και τι είναι αυτό;

Τα νέα παιδιά είναι αρκετά διασκορπισμένα και χωρίς όραμα. Μπλοκαρισμένα και μόνα τους. Κλεισμένα ο καθένας στον εαυτό τους. ‘Ηθελα να τους δώσω τη δυνατότητα ακόμα και σε μια εποχή με μάσκες και αποστάσεις να δημιουργήσουν και να συλλάβουν την ανάγκη του άλλου στο θέατρο. Και, φυσικά, στη ζωή.

Info παράστασης:

Backstage | 22 – 31 Οκτωβρίου | Θέατρο Σταθμός