Φαντάσου για λίγο: Είσαι 22 χρονών μουσικός στην Αμερική και θες να πετύχεις. Όπως και κάποιες χιλιάδες άλλοι. Μετά από χρόνια δουλειάς, προσπάθειας και δημιουργίας ενός καλλιτεχνικού κολλάζ των αγαπημένων σου επιρροών, γίνεσαι το τυχερό σπερματοζωάριο της ποπ και πας αυτόματα Νο. 1. Επειδή έχεις ταλέντο, ξαναγίνεσαι Νο. 1 την επόμενη φορά και άλλες πολλές. Τι γίνεται όμως με τους καλλιτέχνες που θαυμάζεις; Αυτούς που σε ώθησαν υποσυνείδητα να γίνεις πετυχημένη; Σου γυρνούν την πλάτη. David Bowie, Prince, Grace Jones σε κάνουν πέρα πριν τους πλησιάσεις για να τους πεις πως χάρη σε αυτούς είσαι αυτή που είσαι. Ο Michael Jackson που σε στηρίζει, πεθαίνει λίγο πριν επιβάλλει την «τάξη» στο ποπ κατεστημένο. Κι όμως, μία κόντρα θα είναι αυτή που θα σε στιγματίσει: αυτή που δημιούργησαν τα media. Αυτή με τη Madonna.

Φαντάσου για λίγο: Είσαι γύρω στα 50. Θεωρείσαι από πολύ νωρίς στην καριέρα σου βασίλισσα του είδους σου· καμία άλλη σαν εσένα. Όποια εμφανίζεται στη σκηνή της ποπ, ονομάζεται τιμής ένεκεν «πριγκίπισσα» και μετά εξαφανίζεται: Είτε δεν την ήθελε πια η σκηνή είτε ξεκίνησε να σπάει τζάμια αυτοκινήτων με μια ομπρέλα, εν μέσω κρίσης. Κι όμως, εμφανίζεται μία μικρή που δεν την ονομάζουν «πριγκίπισσα», αλλά «νέα βασίλισσα». Έχει ταλέντο, διαφορετικό από σένα, και στην αρχή το διασκεδάζεις. Κι όμως κάτι σε τριβελίζει. Να είναι οι ομοιότητές σας, που κατακλύζουν άρθρα-ζύγια των δυνάμεών σας; Να είναι ο -αδικαιολόγητος- φόβος της αποκαθήλωσης; Κάτι από όλα. Και απαντάς σε όλα αυτά με μια άρνηση. Σε ρωτάνε για εκείνη και απαντάς “Lady Who?“. Ρωτάνε τη μικρή αν θέλει τον θρόνο σου και απαντά πως δεν θέλει κανέναν θρόνο, θα φτιάξει έναν δικό της μια μέρα. Αρκεί να την αφήσουμε.

Κι έρχεται η στιγμή που όλοι περιμέναμε: Το γλίστρημα. Η νεαρή γλιστρά άτσαλα μεταξύ εμφανών ομοιοτήτων και ασθενειών, και χρειάζεται διάλειμμα. Η βασίλισσα το διασκεδάζει και χλευάζει. Στην πραγματικότητα δεν είναι τέτοια. Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε έτσι. Γιατί μιλάμε για έναν πόλεμο, που εν τέλει κράτησε μια δεκαετία και έληξε επισήμως την περασμένη Κυριακή, μετά τα Όσκαρ.

Η Lady Gaga την περασμένη Κυριακή μπήκε στο prive πάρτι της Madonna κρατώντας ένα Όσκαρ. Είχε αποδεχθεί την πρόσκληση της ώριμης πια βασίλισσας, που το 1997 είχε κερδίσει Όσκαρ στην ίδια κατηγορία, αυτή του Πρωτότυπου Τραγουδιού (νικητές βέβαια ήταν ο Andrew Lloyd Webber και ο Tim Rice, αφού αυτοί ήταν οι δημιουργοί του “You Must Love Me” για την “Evita”). Σε εκείνο το πάρτι γράφτηκαν οι πιο ένδοξες στιγμές στην ιστορία της σύγχρονης ποπ: Η Madonna φωτογραφήθηκε κρατώντας στοργικά αγκαλιά τη μουσική «κόρη» της, Lady Gaga, που κρατούσε το δικό της νεοαποκτηθέν παιδί, το πρώτο της Όσκαρ. Το χρυσό αγαλματίδιο της φωτογραφίας είναι ένα σύμβολο όχι απλής επιτυχίας σε κάτι που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και εν τέλει είναι αναλώσιμο και κρίνεται από την ιστορία, αλλά ένα σύμβολο ανεξαρτησίας: Η Lady Gaga είναι πια ελεύθερη συγκρίσεων, αποδεσμευμένη. Δεν είναι ένα φαινόμενο κατ’ εικόνα καθ’ ομοίωση ενός αξεπέραστου προηγούμενου. Η Lady Gaga δεν είναι “reductive” -όπως δήλωνε η Madonna εν έτει 2012- ακόλουθος κανενός· τελικά χτίζει τον δικό της θρόνο.

Ο δεκαετής πόλεμος έληξε με ένα κλικ που δημοσιεύτηκε αρχικά στο Instagram των Times και έκτοτε αναδημοσιεύτηκε σε Μέσα του παγκόσμιου Τύπου με πηχυαίους τίτλους. Δύο γυναίκες που δέκα χρόνια μετά διέψευσαν άλλους τίτλους που δεν τιμούσαν ούτε τις ίδιες ούτε τη σκηνή που εκπροσωπούν, η οποία αυτήν την περίοδο επιδιώκει να πρεσβεύει επάξια την έννοια του girl power στην μετα-#metoo εποχή.

Η νέα συνθήκη ειρήνης που υπογράφτηκε καθιερώνει δύο ανανεωμένες δυνάμεις. Το νέο και το παλιό δεν συγκρούονται πια· ανατροφοδοτούνται με εμπειρίες και με ιδέες, συνομιλούν και παρουσιάζονται ως έννοιες ενωμένες, ως πρέπει. Κι έτσι πορεύεται κανείς όταν θέλει να προχωρήσει: Μπροστά στις ζυμώσεις που δέχεται η παγκόσμια μουσική τα τελευταία χρόνια (βλέπε εισβολή της rap και της ισπανόφωνης μουσικής), η εκ νέου κυριαρχία της ποπ είναι ένα βήμα πιο κοντά· μπορεί και μια αγκαλιά πιο κοντά.