Αν έχεις την τύχη να δεις στο Σύγχρονο Θέατρο το «Με λένε Έμμα» του Βρετανού Ντάνκαν ΜακΜίλαν σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη με την Ομάδα Νάμα τότε δεν μπορεί παρά να θέλεις να μάθεις το όνομα της πρωταγωνίστριας. Η Μαίρη Μηνά είναι η Έμμα επί σκηνής αλλά για μένα είναι μια ανάσα ταλέντου στην αθηναϊκή θεατρική σκηνή.

Απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών μόλις το 2016 και πτυχιούχος Κοινωνική Λειτουργός του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει εργαστεί στη Σουηδία σε θέατρο ατόμων με ειδικές ανάγκες (Umea Theatre Gruppen) καθώς και στη Βιέννη στο ψυχοθεραπευτικό κέντρο κατά του εθισμού Verein B.AS.I.S. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια έχει ένα δυνατό βιογραφικό (όχι άδικα) καθώς έχει συνεργαστεί με τον Νίκο Καραθάνο στη «Σαλώμη» του Alessandro Stradella (Φεστιβάλ Αθηνών, 2015), τον Φίλιππο Τσαλαχούρη στον «Ιούλιο Καίσαρα» (Μέγαρο Μουσικής, 2015), τον Αργύρη Ξάφη και την Αμαλία Μουτούση στο «Οιδίπους Τύρρανος» (Μέγαρο Μουσικής, 2017), την Ίω Βουλγαράκη στο «ΤΣΕΧ-OFF» (Θέατρο Πόλη, 2016-2017) και στο «Άφιξις» (Μικρή Επίδαυρος, Φεστιβάλ Αθηνών 2017) καθώς και με τον Θάνο Παπακωνσταντίνου στην «Ηλέκτρα» (Επίδαυρος- Φεστιβάλ Αθηνών 2018).

Το θέατρο είναι συναίσθημα και κάθαρση για τον θεατή, να βλέπεις μια ιστορία επί σκηνής, η οποία σαν μικρόβιο μπαίνει μέσα σου και κάθεται πάνω στα πνευμόνια σου, κάνει την αναπνοή βαριά, γιατί αυτό σημαίνει ότι κάτι νιώθεις. Είναι η κάθαρση και η προβολή όλων των συναισθημάτων που κουβαλάς και θέλεις να ξεράσεις στο πάτωμα και ο ηθοποιός είναι εκεί και καλείται να σε βοηθήσει να το κάνεις χωρίς τύψεις, χωρίς κριτική.

Αν λοιπόν για μένα αυτός είναι ο ορισμός του καλού θεάτρου το «Με λένε Έμμα» είναι ακριβώς όλα τα παραπάνω και δεν έχετε παρά να τρέξετε να το δείτε γιατί τελειώνει στις 21 Απριλίου.

Φώτο: Χρήστος Συμεωνίδης

Κατά πόσο σε έχουν βοηθήσει οι σπουδές σου ως κοινωνική λειτουργός και η εμπειρία σου με εξαρτημένους ανθρώπους, για να προσεγγίσεις την ηρωίδα;

Σίγουρα με βοήθησαν οι συγκεκριμένες σπουδές και η εμπειρία μου με εξαρτημένους ανθρώπους στην προσέγγιση τόσο της ηρωίδας όσο και του έργου συνολικά. Κυρίως με βοήθησαν ως προς το βαθμό εξοικείωσης με το θέμα του εθισμού. Μπήκα στον κόσμο του έργου ήδη αρκετά ευαισθητοποιημένη και καθαρή από προκαταλήψεις. Επίσης υπήρχε το σχετικό θεωρητικό υπόβαθρο, ως προς τη συμπτωματολογία και τις αιτιολογικές και θεραπευτικές προσεγγίσεις, που βοήθησε στο να φτιάξουμε έναν ψυχολογικό χάρτη, τόσο της Έμμα όσο και του κάθε ήρωα του έργου, ο οποίος θα μας έδινε ανάγλυφα όλα τα χαρακτηριστικά αυτής της προσωπικότητας και τον τρόπο λειτουργίας του μέσα στις δοσμένες συνθήκες. Όμως το πώς τελικά σωματοποιήθηκαν όλα αυτά, ήταν αποτέλεσμα πολλών δοκιμών.

«Θέλει θάρρος να έχεις εμπιστοσύνη σε κάτι ή κάποιον, στις δυνατότητες ή τις προθέσεις του»

Θεωρείς ότι η έλλειψη οποιασδήποτε πίστης οδηγεί σε έναν μηδενισμό της ανθρώπινης υπόστασης και ενδεχομένως στην ακύρωση της ίδιας μας της φύσης;

Θεωρώ πως η πίστη είναι ένας φυσικός μηχανισμός που ενυπάρχει στον καθένα μας. Το πώς ο καθένας μας τον αξιοποιεί ή τον μεταφράζει είναι μια προσωπική υπόθεση, μια προσωπική επιλογή βάσει των αναγκών μας. Δεν έχει να κάνει με τον ορθολογισμό ή τη μεταφυσική, είναι μια ανθρώπινη λειτουργία που μαθαίνουμε να καλλιεργούμε ο καθένας μέσα από τα δικά του φίλτρα και μέσα. Αλλά σίγουρα θέλει επιμονή και φροντίδα. Θέλει θάρρος να έχεις εμπιστοσύνη σε κάτι ή κάποιον, στις δυνατότητες ή τις προθέσεις του. Είναι μια στάση απέναντι στον ίδιο τον κόσμο, μια στάση που χρειάζεται συνεχώς να ανανεώνεται και να ενισχύεται, διότι είναι μια στάση που έχει τη δύναμη να αυτο-επαληθεύεται. Και δεν μιλώ για μια δογματική πλάνη αλλά για μια συνειδητά ενεργητική θέση που παίρνει ο καθένας μας απέναντι στην ίδια τη ζωή. Έβλεπα πρόσφατα ένα φανταστικό ντοκιμαντέρ του Darren Aronofsky το One strange Rock που διηγείται την ιστορία του πώς η ζωή μπορεί και επιβιώνει και ευδοκιμεί στον πλανήτη Γη, μια ιστορία δοσμένη μέσα από αφηγήσεις αστροναυτών που είχαν την ευκαιρία να δουν τη Γη από μακριά. Παρακολουθώντας το, αισθάνθηκα μια βαθιά συγκίνηση για τη σοφία που υπάρχει στη ζωή και στη φύση αλλά και στη μεγάλη ενότητα που υπάρχει μεταξύ των πάντων. Δυστυχώς διανύουμε μια εποχή που τα θεωρούμε όλα δεδομένα, θεωρούμε την ίδια τη ζωή δεδομένη και ξεχνάμε σε τι θαυμαστό κόσμο ζούμε. Περιπλέκουμε τόσο τα πράγματα και αναλωνόμαστε τόσο σε μικροψυχίες που χάνουμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Είναι βαθιά ανθρώπινο φυσικά και αυτό, πόσο μάλλον μιας και γύρω μας υπάρχει και αδιανόητη βία και ασχήμια και βρωμιά, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Πρέπει με κάποιο τρόπο να τα χωρέσουμε όλα. Θέλει μια μαλακότητα και ένα άνοιγμα και μια συνειδητή εστίαση.

Αναλύοντας το κείμενο, κατά πόσο δώσατε βάση στο θέμα των προβολών που κάνουν οι άνθρωποι, κυρίως όταν χάνουν τον έλεγχο;

Στο συγκεκριμένο έργο είναι πολλοί οι μηχανισμοί άμυνας που διατρέχουν τους ήρωες και κυρίως την Έμμα. Ακριβώς επειδή είναι ένα πρόσωπο που βιώνει μια πολύ έντονη και στρεσογόνα κατάσταση χρειάζεται να επιστρατεύσει συνειδητά και ασυνείδητα πολλές τεχνικές για να διαχειριστεί τις εσωτερικές της συγκρούσεις. Καταρχάς αποσύρεται, κάνει χρήση ουσιών για να αποφύγει τη βάρβαρη πραγματικότητα. Βρίσκεται σε απόλυτη άρνηση. Έχει διανοητικοποιήσει την κατάστασή της για να αποφύγει τη συναισθηματική φόρτιση που επιφέρει η ανάληψη ευθύνης. Προβάλει την εσωτερική της σύγκρουση πάνω στο περιβάλλον βιώνοντας το ως εχθρικό. Έχει μια επίμονη, σχεδόν ναρκισσιστική, αναφορά στον εαυτό. Και αυτό είναι και το ενδιαφέρον του έργου. Το πώς σιγά σιγά η ‘Εμμα απεκδύεται όλων αυτών των λειτουργιών/συμπεριφορών και φτάνει σε κάτι πυρηνικό, σε μια προσωπική αλήθεια.

Ποια είναι για σένα η θέση της μάνας στο έργο;

Η μάνα για μένα στο συγκεκριμένο έργο συμβολίζει την αναγκαιότητα για ενηλικίωση. Είναι το τραγικό πρόσωπο της ιστορίας, το οποίο δεν καταφέρνει τελικά να λυτρωθεί. Αυτή η μη λύτρωση, αυτός ο μη συντονισμός μάνας και κόρης σε ένα κοινό σημείο, είναι που δίνει τελικά στην Έμμα την ώθηση να αναλάβει ουσιαστικά την ευθύνη της ζωής της. Δεν έχει πλέον “διασώστες”, άρα καλείται για πρώτη φορά να πορευτεί μόνη της, καλείται να μεγαλώσει.

Είσαι μια νεαρή ηθοποιός που κάνει τα πρώτα της βήματα τώρα, με εξαιρετικές κριτικές, έχεις σκεφτεί ότι το ταλέντο και η φήμη θα μπορούσαν να οδηγήσουν κι εσένα σε έναν τρόπο ζωής που ίσως να πλησιάσει τη ζωή της Έμμα;

Η Έμμα σίγουρα δεν οδηγήθηκε στον τρόπο ζωής της λόγω της φήμης ή του ταλέντου της. Δεν είναι η περίπτωση του Sex & Drugs & Rock ‘n Roll, αυτή η ιστορία. Και μάλλον καμία ιστορία. Νομίζω ότι πλέον έχουμε μετατοπιστεί αρκετά από την πλάνη της ελκυστικότητας του έκκλητου βίου των ροκσταρ! Υπάρχει μια φράση ενός ήρωα στο έργο που λέει: «Όταν πρωτοήρθα εδώ (εννοώντας το κέντρο απεξάρτησης) νόμιζα ότι το μέρος θα ήταν γεμάτο ηθοποιούς και τραγουδιστές. Αλλά τελικά βρήκα μόνο κανονικούς ανθρώπους, ξέρεις». Είναι ένα υπαινικτικό σχόλιο του συγγραφέα που σου κλείνει το μάτι. Νομίζω πως πλέον αρχίζει και πεθαίνει αυτή η κουλτούρα της ψευδούς γοητείας των κατεστραμμένων καλλιτεχνών. Και καλώς πεθαίνει διότι ενέχει μεγάλη αφέλεια και επικινδυνότητα. Αυτή η εγκαθίδρυση των συγκεκριμένων προτύπων εξυπηρετεί μια τεράστια βιομηχανία καταστρέφοντας γενιές και γενιές και καλώς κάνει και αμφισβητείται και αντικαθίσταται. Δεν υπάρχει τίποτα το γοητευτικό σε έναν άνθρωπο που αποσύρεται.

Ποια είναι η Μαίρη όταν κατεβαίνει από τη σκηνή, πώς είναι η ζωή μιας νέας ηθοποιού το 2019;

Πρόβες -διάβασμα- φίλοι- ξεκούραση- φαγητό- ταινίες – μουσική.

Επέλεξες να αφήσεις μία ζωή για μια καινούρια, αυτή του ηθοποιού, σε τρομάζει η σκέψη της συνεχόμενης τριβής με τον εαυτό σου και της αέναης αναζήτησης εργασίας κάθε σεζόν, κάθε χρόνο;

Ναι φυσικά και με τρομάζει. Αλλά το να κάνω κάτι που αγαπώ είναι και το καύσιμο που με κάνει να συνεχίζω. Επίσης έχοντας ήδη κάνει μια τέτοια μεγάλη αλλαγή ως προς τον επαγγελματικό προσανατολισμό, μου παρέχει ένα πολύ παρήγορο αίσθημα, ότι μπορώ ανά πάσα στιγμή ενδεχομένως να το ξανακάνω, αν δεν αντλώ πια ικανοποίηση ή αν δεν μπορώ να αντεπεξέλθω οικονομικά. Τίποτα δεν κρατάει για πάντα, έτσι κι αλλιώς, αλλά και τίποτα δεν τελειώνει, όλα απλά μετασχηματίζονται οπότε κι εμείς καλούμαστε να είμαστε προσαρμοστικοί.

Σε αφορά η πολιτική σαν έννοια και ποια είναι η θέση της γενιάς σου απέναντι στο τώρα που βιώνει η χώρα;

Ειλικρινά δεν με αφορά η πολιτική όχι από ανέχεια ή αδιαφορία αλλά γιατί δεν την καταλαβαίνω. Θεωρώ ότι έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πολιτικά πρόσωπα και οι παρατάξεις είναι σαν ένα κλειστό σύστημα, μια τεθωρακισμένη κατασκευή, που εξυπηρετεί, σχεδόν απροκάλυπτα, συμφέροντα ενός τρομαχτικού παρασκηνίου. Αυτό με φέρνει σε πολύ μεγάλη αμηχανία. Και τώρα με τις επερχόμενες εκλογές ακόμη μεγαλύτερο το μούδιασμα. Δεν ξέρω αν είχα μεγαλύτερη ιστορική γνώση σε σχέση με την πολιτική εξέλιξη, αν θα έβλεπα τα πράγματα διαφορετικά, πάντως αυτό που στο τώρα παρατηρώ είναι πως η οικονομική κρίση δεν είναι παρά ένα καθρέφτισμα της κρίσης που περνάμε συνολικά σαν έθνος, ανεξαρτήτως γενιάς. Ένα Εθνικό πελάγωμα!

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η τεχνική σου στη σκηνή παρόλο το νεαρό της σκηνικής σου ηλικίας, πώς όμως προσεγγίζεις έναν ρόλο εξαρχής σαν Μαίρη; Είναι ένα μπόλιασμα συναισθήματος με τεχνική το αποτέλεσμα θεωρείς;

Η τεχνική για μένα είναι ένα εργαλείο που συνεχώς εξελίσσεται. Πάντα θα μαθαίνεις κάτι ακόμα και πάντα θα το καλλιεργείς. Το «γέμισμα» τώρα, μάλλον έχει να κάνει με το πόσο θέτεις εαυτόν στη διάθεση του συμπαίκτη. Με το κατά πόσο βρίσκεσαι σε παρόντα χρόνο και επιτρέπεις στον εαυτό σου πραγματικά να ακούσει και να επηρεαστεί από τον άλλο.

Η απόδοση ενός χαρακτήρα σκηνικά έχει να κάνει με τον εκάστοτε σκηνοθέτη ή βρίσκεις πάντα τρόπο να τρυπώσεις την Μαίρη μέσα;

Στο συγκεκριμένο έργο που είναι ρεαλιστικό και με τη συγκεκριμένη σκηνοθέτιδα ήταν ζητούμενο να φέρω επί σκηνής και πολύ από το δικό μου υλικό. Αλλά αυτό έχει να κάνει πάντα και με το έργο καθώς και με τον παραστασιακό κώδικα. Σε τι ύφος θα επιλέξει ο σκηνοθέτης να αφηγηθεί την εκάστοτε ιστορία. Αλλά εφόσον από τον δικό μου ψυχισμό αντλώ υλικό, τα δικά μου εκφραστικά μέσα δανείζω στον χαρακτήρα, τη δική μου φωνή και το δικό μου σώμα, πώς θα μπορούσα να μην φέρω πάντα κάτι από μένα; Μετά είναι απλά θέμα επιλογών και ποσόστωσης.

Έναν καλό ηθοποιό τον κάνει ένας καλός συγγραφέας ή το αντίθετο;

Έναν καλό ηθοποιό τον κάνει μάλλον η πολλή δουλειά, η τόλμη, το ομαδικό πνεύμα, η ευγένεια και ένα δυνατό νευρικό σύστημα.

Αν σου έλεγα ότι θα έχεις να παίξεις ακόμα τρεις ρόλους και μετά το θέατρο τελειώνει για πάντα για σένα, ποιους θα επέλεγες;

Πραγματικά δεν έχω ιδέα! Δεν είναι μόνο οι ρόλοι ή τα έργα, είναι κυρίως το ανθρώπινο δυναμικό με το οποίο συνδιαλέγεσαι και συνυπάρχεις. Οπότε περισσότερο σκέφτομαι πως αν το θέατρο τελείωνε θα ήθελα να συναντηθώ με πολύ αγαπημένους καλλιτεχνικά και όχι μόνο, ανθρώπους, σε μια παράσταση -αποχαιρετιστήρια γιορτή- με ακριβώς αυτό το θέμα «Το θέατρο τελειώνει»!

Επόμενα βήματα;

Βρίσκομαι ήδη σε πρόβες για το καλοκαίρι με τη Λίλυ Μελεμέ, για τις Χοηφόρες του Αισχύλου και του χρόνου θα είμαι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τον Γιώργο Παπαγεωργίου στο «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» του Τ. Ουίλιαμς.

Info παράστασης:

Mε λένε Έμμα | 6 Δεκεμβρίου 2018 – 21 Απριλίου 2019 | Σύγχρονο Θέατρο