Όταν το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε τον περασμένο Οκτώβριο το θέμα “Camp: Notes on Fashion” για το MET Gala του 2019, celebrities, εκατομμυριούχοι που έχουν καημό μια φωτογραφία από το συγκεκριμένο κόκκινο χαλί και δημοσιογράφοι έψαχναν τι σημαίνει ο όρος “camp” και σκάλισαν το δοκίμιο της Σούζαν Σόνταγκ που εξηγούσε τον όρο. Η πιο απλή του ερμηνεία συνοψίζεται στο «η αγάπη για το αφύσικο: το τέχνασμα και η υπερβολή». Είναι η θεατρικότητα, η ειρωνεία, η αποτυχημένη σοβαρότητα και η εξτραβαγκάντζα μαζί, με ένα λεπτό σύνορο να το χωρίζει από το κιτς, χωρίς να συσχετίζεται μαζί του.

Οι απαρχές του camp συναντώνται στις Βερσαλίες, με τη συνέχειά του να βρίσκεται σε queer shows και σύγχρονες εμφανίσεις κόκκινου χαλιού. Όπως είχε πει ο Andrew Bolton, ο επιμελητής του Costume Institute, «Camp είναι η ατάκα του Όσκαρ Γουάιλντ “πρέπει να είσαι έργο τέχνης, ή να φοράς ένα έργο τέχνης“», ενώ επίσης βλέπει την «έκρηξη» του camp ως απάντηση στον ακραίο συντηρητισμό και τον λαϊκισμό, μια αντίδραση.

«Η Sontag στο δοκίμιο της λέει πως δεν είναι τα πάντα camp, αλλά από τότε που ξεκίνησα να ετοιμάζω το show (το MET Gala 2019), έχω αρχίσει να πιστεύω πως υπάρχει παντού, όλες οι μόδες έχουν μια δόση camp», έχει αναφέρει ο Bolton.

Όταν ένα θέμα λοιπόν είναι τόσο ευρύ, είναι δύσκολο να το ακολουθήσουν όλοι οι συμμετέχοντες. Παραδόξως όμως, λειτούργησε: Η πλειονότητα των καλεσμένων ήταν εντός θέματος και προσέφεραν κάποιες από τις καλύτερες και πιο «συνεκτικές» σύμφωνα με το θέμα εμφανίσεις στο κόκκινο -ή μάλλον καλύτερα ροζ παστέλ για φέτος- χαλί. Φυσικά υπήρξαν, όπως κάθε χρονιά, οι αφόρητα βαρετές και ανέμπνευστες παρουσίες που είναι αναπόφευκτες, αλλά τα ποσοστά «επιτυχίας» παραμονής εντός concept ήταν φέτος αρκετά ικανοποιητικά.

Γιατί όμως τέτοια επιτυχία; Η άποψη που φαίνεται εδώ να «στέκει» είναι η μέγιστη δυνατότητα αυτοπροβολής που χάρισε απλόχερα αυτό το θέμα στους συμμετέχοντες: Η 17λεπτη εξτραβαγκάντζα της Lady Gaga, μίας εκ των οικοδεσποινών του event, με τα τέσσερα outfits και ισάριθμα πήγαινε-έλα στα σκαλοπάτια του μουσείου είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα του επιχειρήματος. Η Gaga δεν είχε καημό να γδυθεί -το έχει κάνει τόσες φορές εξάλλου- · μπήκε στο concept της υπερβολής της αυτοπροβολής: Κοίτα με που κάνω ντου με το τεράστιο φούξια φόρεμά μου και τον φιόγκο μου που σου θυμίζει τις πρώτες μέρες της καριέρας μου – Δεν με είδες; Ε, ξαναδές με την ομπρέλα και κοίτα πόσους χορευτές – συνοδούς έχω – Δεν με είδες; Κοίτα με όσο σου προβάλλω την late 90s – early 00s νοσταλγία που είναι της μοδός με το μεγάλο κινητό που έχει μέσα το κραγιόν με το οποίο βάφομαι ηδυπαθής μπροστά σου – Ακόμα να με δεις; Κοίτα με τώρα· είμαι εγώ.

O Jared Leto επέλεξε μία ανάλογη εμφάνιση: φορώντας Gucci, έφερε εκτός πασαρέλας την ιδέα του οίκου με το κομμένο κεφάλι. Όχι γιατί ήθελε να κάνει θρησκευτικές παραπομπές ή συμβολικά εθνικές -όπως οι Rammstein στο “Deutschland“-, αλλά προς εξυπηρέτηση του concept: Άμα δεν έχεις τα μάτια σου πάνω μου, έχε τα πιο κάτω· πάλι θα με δεις.

Και τι πιο ενδεικτικό αφοσίωσης στο concept από την εμφάνιση του όλο μάτια Ezra Miller; Δεν αποφεύγεις το βλέμμα του -κανένα από αυτά- όσο κι αν το επιδιώκεις. Το βλέμμα σου είναι πάνω στο δικό του, όπου κι αν κοιτάξεις.

Photo: Dia Dipasupil/FilmMagic

Υπάρχουν και οι υπόλοιπες εμφανίσεις, με πολυελαίους αναμμένους, φτερά, πούπουλα, οικογενειακές φωτογραφίες και η αιγυπτιακής καταβολής είσοδος του Billy Porter, που συζητούνται μέχρι αυτήν τη στιγμή. Κι αν αναρωτιόμαστε γιατί οι φετινές εμφανίσεις είναι αυτές που προωθούν την ιδέα της αυτοπροβολής και όχι άλλες από περασμένα MET Gala, η απάντηση συνοψίζεται στο ότι φέτος ο εαυτός, στην υπερβολική εκδοχή του ήταν το concept, δεν ήταν ένα «παρατρεχάμενο» χαρακτηριστικό που κούμπωνε με αυτό.

Το camp με λίγα λόγια είναι η ικανότητα να συνδυάσεις την υψηλή -και γιατί όχι υπερβολική;- τέχνη με την ποπ κουλτούρα, οπότε ποιος είναι ο καλύτερος τόπος συνάντησης αυτών των δύο από το ετήσιο ΜΕΤ gala;