O Moby έγραψε και κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του, με τίτλο “Porcelain” (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΡΟΠΗ στις 9/6). Ομολογώ ότι το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν άκουσα αυτό το νέο, είναι εκείνο το diss που του έριχνε κάποτε ο Eminem: “you’re too old, let go, it’s over, nobody listens to techno”. Πλέον, έχω να δηλώσω ότι εκτός από μάλλον-ο-πιο-καλόψυχος-άνθρωπος-που-πέρασε-ποτέ-από-την-ηλεκτρονική-μουσική, ο Moby είναι και εξαιρετικός συγγραφέας. To βιβλίο σε κερδίζει από τις πρώτες σελίδες, όσο ελάχιστες από τις βιογραφίες μουσικών που έχει τύχει να πέσουν στα χέρια μου και νομίζω ότι ο (πολύ) μακρινός πρόγονός του και συγγραφέας του “Moby Dick”, Ηerman Melville, λογικά θα ήταν υπερήφανος.

To βιβλίο σε κερδίζει από τις πρώτες σελίδες, όσο ελάχιστες από τις βιογραφίες μουσικών

To “Porcelain” ξεκινάει με τον Μοby να ζει σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο και να φτιάχνει δειλά τα πρώτα του mixtapes για να ζητήσει δουλειά ως DJ, μας αφήνει ένα κλικ πριν το εκκωφαντικό second coming του στα τέλη των ’90s, και σε όλο το ενδιάμεσο ξεναγούμαστε στο συναρπαστικό, αλλόκοτο κόσμο που ήταν η Νέα Υόρκη των ’80s και ’90s.

Ακόμα κι αν γνωρίζατε ήδη ότι ο Moby είναι αφοσιωμένος χριστιανός και vegan ακτιβιστής, πιθανότατα δε γνωρίζατε ότι έχει υπάρξει τόσο xριστιaνός, που προσευχόταν για συγχώρεση μετά από κάθε συνουσία και τόσο vegan που κατακεραύνωσε τους συνδαιτυμόνες του σ’ ένα christian retreat επειδή σέρβιραν κρέας. Λίγα κεφάλαια αργότερα, ο Μoby είναι λιγότερο φίλος με τον Ιησού και περισσότερο με το αλκοόλ και το ομαδικό σεξ. Είπαμε, ένα πραγματικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, είχαμε μια μικρή κουβέντα στο Skype. Δυστυχώς δεν ήταν σε αρκετά κοινωνικό mood ώστε να ανοίξει την κάμερά του και προτίμησε να καταφύγει στο ευγενικό ψέμα ότι είναι χαλασμένη. Πάντως, τα πουλάκια που άρχισαν να κελαηδούν στο background ακριβώς στο σημείο που άνοιγε την καρδιά του περί δικαιωμάτων των ζώων (σκοπός στον οποίο είναι ταγμένος σταυροφόρος), προσέφεραν μια κάποια μεταφυσική αποζημίωση.

Porcelain Book Sleeping

Καλησπέρα. Πριν μιλήσουμε για το βιβλίο, θα σε πείραζε αν μου επιβεβαίωνες τρία πράγματα εκτός μουσικής που έχω διαβάσει για σένα και δεν αναφέρονται στο βιβλίο;
Kανένα πρόβλημα.

Ωραία, πρώτο: ισχύει ότι ο Herman Melville είναι μακρινός σου πρόγονος;
Iσχύει. Εκτός κι αν μου έχει πει ψέματα η οικογένειά μου.

Ισχύει ότι το κομμάτι σου «Thousand» έχει το γρηγορότερο καταγεγραμμένο tempo στην ηλεκτρονική μουσική, στα 1000 bpm;
Βασικά επειδή είναι τόσο γρήγορο, δε νομίζω ότι έχει καταφέρει κανείς να μετρήσει το tempo στην πραγματικότητα – προς το τέλος ακούγεται απλά μια θολούρα. Αλλά υποθέτω ότι όντως είναι γύρω στα 1000 bpm.

Επίσης είχα διαβάσει κάπου ότι η μητέρα σου έπαιρνε LSD όταν ήταν έγκυος σε σένα.
Ξέρω ότι είχε δοκιμάσει LSD. Ίσως το έκανε αφού είχα γεννηθεί.

Ευχαριστώ που μου τα ξεκαθάρισες. Τώρα, πριν διαβάσω το βιβλίο, είχα στο μυαλό μου ότι είσαι χορτοφάγος, αλλά διαβάζοντάς το, έμαθα πως είσαι σκληροπυρηνικός vegan.
Πράγματι, είμαι vegan εδώ και 28 χρόνια και βασικά ελπίζω να παραμείνω vegan όλη μου τη ζωή, οπότε ας ελπίσουμε ότι δε θα καταλήξω στα McDonald’s αύριο.

Ας μιλήσουμε λίγο για βιγκανισμό. Χειρίζεσαι μόνος σου τη σελίδα σου στο Facebook;
Ναι. Συμμετέχουν στη διαχείριση και κάποια μέλη της ομάδας που με μανατζάρει, αλλά κυρίως είναι πράγματα που ποστάρω εγώ.

Όντας ακτιβιστής, κάνεις πολλές αναρτήσεις σχετικά με τον βιγκανισμό και τα δικαιώματα των ζώων στη σελίδα σου και φαίνεται ότι πολλοί fan σου αντιδρούν αρνητικά σ’ αυτό και σου ζητάνε να ποστάρεις μόνο για τη μουσική σου. Σε προβληματίζει καθόλου αυτό; Μπαίνεις στη διαδικασία να κρατήσεις κάποια ισορροπία ανάμεσα στο να ενημερώνεις το κοινό που σε παρακολουθεί για τα ζητήματα αυτά και στο να προωθείς τη δουλειά σου;
Αγαπώ το να γράφω μουσική και να γράφω βιβλία και να κάνω διάφορα δημιουργικά πράγματα, αλλά αυτά τα κάνω επειδή τα απολαμβάνω. Στην πραγματικότητα, δε θεωρώ ότι έχω καριέρα ως μουσικός και δε με ενδιαφέρει να είμαι ένας καριερίστας  μουσικός – θέλω απλώς να είμαι κάποιος που κάνει πράγματα που αγαπά. Από την άλλη, τα δικαιώματα των ζώων και ο βιγκανισμός, είναι το έργο στο οποίο έχω αφιερώσει τη ζωή μου.

Οπότε, κατά κάποιο τρόπο, νιώθω ότι το να φτιάχνω μουσική είναι αυτό που αγαπώ να κάνω, αλλά τα δικαιώματα των ζώων είναι η δουλειά μου. Θα προτιμούσα να με παίρνουν περισσότερο στα σοβαρά ως ακτιβιστή, πάρα ως κάποιον που φτιάχνει δίσκους που οι άνθρωποι θέλουν να αγοράζουν. Το να προωθώ τον εαυτό μου, μου φαίνεται αρκετά εγωιστικό – με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να προωθώ ζητήματα που θεωρώ σημαντικά, όπως τα δικαιώματα των ζώων.

© Melissa Danis

Τι συμβαίνει όταν οι δύο αυτοί ρόλοι σε φέρνουν  προ ηθικού διλήμματος; Πρόσφατα έμαθα ότι ο δημιουργός του Earthlings (σ.σ: ντοκιμαντέρ που κάνει θραύση στους vegan κύκλους) αποφάσισε να μην το διανέμει πια δωρεάν, αλλά να το χρεώνει. Κάποιοι πιστεύουν ότι θα έπρεπε να ζητήσεις να αφαιρεθεί η μουσική σου από την ταινία. Eσύ πού στέκεσαι σχετικά μ’ αυτό;
Δεν ήξερα ότι (o σκηνοθέτης) θα το έκανε αυτό. Θα τον ρωτήσω. Τον άφησα να χρησιμοποιήσει τη μουσική μου χωρίς αμοιβή, οπότε είναι λίγο περίεργο. Θα του μιλήσω.

Στο βιβλίο μαθαίνουμε ότι στα 19 σου αποφάσισες να σταματήσεις να πίνεις, επειδή σκέφτηκες ότι ίσως είχες πρόβλημα αλκοολισμού και την ίδια περίοδο αποφάσισες να γίνεις vegan. Είναι αρκετά εμφανές, αλλά δεν το λες ρητά: Πήρες αυτή την απόφαση κυρίως για ηθικούς λόγους; Από μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με κάποιους vegans που διαμαρτύρονταν σ’ ένα φεστιβάλ για burgers (που φαντάζομαι ότι σου ακούγεται φρικαλέο), κατάλαβα ότι για τους περισσότερους αυτή είναι η πιο σημαντική παράμετρος…
Ένα φεστιβάλ για burger… Αυτός είναι απλά ο κόσμος στον οποίο ζούμε. Υπάρχουν 7 δις άνθρωποι και για τον ένα ή τον άλλο λόγο οι περισσότεροι τρώνε κρέας. Αυτό που μου φαίνεται πολύ περίεργο προσωπικά είναι ότι τους περισσότερους από τους επισκέπτες ενός τέτοιου φεστιβάλ, αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν ότι αγαπούν τα ζώα. Και δεν κρίνω καν αυτή τη στιγμή – έκανα κι εγώ το ίδιο: τα 19 πρώτα χρόνια της ζωής μου αγαπούσα μεν τα ζώα, αλλά έτρωγα και στα Burger King και στα McDonald’s. Και στα 19 μου ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι αν αγαπώ τις γάτες και τους σκύλους, που έχουν δύο μάτια κι ένα κεντρικό νευρικό σύστημα, τότε θα πρέπει να αγαπώ όλα τα πλάσματα που έχουν δύο μάτια και ένα κεντρικό νευρικό σύστημα. Ξέρεις, οι αγελάδες έχουν πολλά κοινά με τους σκύλους. Επαναλαμβάνω, δεν κρίνω κανέναν, απλά μου φαίνεται πολύ περίεργο που τόσο πολλοί άνθρωποι αγαπούν τόσο πολύ τα ζώα και την ίδια στιγμή είναι μέρος ενός συστήματος που τα φυλακίζει και τα βασανίζει. Είναι απλώς μια περίεργη ηθική στάση. Ναι, ο βασικός λόγος που έγινα εγώ vegan είναι ότι αγαπάω τα ζώα. Αλλά όταν κάποιος είναι vegan, βοηθάει και την υγεία του, το περιβάλλον, το κλίμα, τα τροπικά δάση και στην αντιμετώπιση της έλλειψης τροφίμων και υδάτινων πόρων. Φαντάζομαι ότι κάποιος θα μπορούσε να μη συμπαθεί καν τα ζώα, αλλά και πάλι να έχει νόημα γι’αυτόν να γίνει vegan, μόνο και μόνο για τα οφέλη στην υγεία του και στο περιβάλλον.

Το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης "Porcelain" φιλοτέχνησε ο Θόδωρος Κονταξής

Το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης του “Porcelain” φιλοτέχνησε ο Θόδωρος Κονταξής

Γιατί έγραψες αυτό το βιβλίο;
Καλή ερώτηση. Εν μέρει το έκανα επειδή δεν είχα γράψει ξανά βιβλίο και ήθελα να δω πώς είναι. Σε μεγάλο βαθμό, μου έδωσε την αίσθηση μιας πολύ μεγάλης συνεδρίας με ψυχοθεραπευτή. Έγραφα για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο κι αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να μάθω πράγματα για τον εαυτό μου. Αυτός ήταν ο ένας λόγος. Επίσης, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, μου αρέσει πολύ η ιδέα του να επικοινωνώ με τους ανθρώπους. Γι’αυτό και ήθελα το βιβλίο να είναι ειλικρινές. Δε θέλω απαραίτητα να διαβάζει κάποιος το βιβλίο και να με συμπαθεί, δε θέλω να διαβάζει κάποιος το βιβλίο και να με βρίσκει cool, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να γίνεται κατανοητό ότι ήμουν όσο πιο ειλικρινής μπορούσα, τόσο σχετικά με τον εαυτό μου, όσο και όταν περιέγραφα τη Νέα Υόρκη στα ’80s και τα ’90s ή τις αρχές της rave και της hip hop σκηνής.  Ιδανικά, όταν δημιουργείς κάτι, απολαμβάνεις τη διαδικασία του να το φτιάχνεις και μετά το βγάζεις εκεί έξω και βλέπεις τι συμβαίνει. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μη διαβάσει κανείς το βιβλίο μου. Αλλά αν ισχύει αυτό, τουλάχιστον απόλαυσα το να το γράφω. Ή κάποιος μπορεί να το διαβάσει και να τον κάνει να αισθάνεται λιγότερο μόνος, ή να του δώσει μια οπτική πάνω σε κάποιο θέμα την οποία δεν είχε πριν. Αλλά όταν φτιάχνεις κάτι, δεν μπορείς να ελέγξεις πώς θα αντιδράσει ο κόσμος. Δεν μπορώ να αναγκάσω κάποιον να ακούσει τη μουσική μου ή να διαβάσει το βιβλίο μου… Μάλλον, υποθέτω ότι θα μπορούσα να απειλήσω κάποιον με όπλο για να το διαβάσει, αλλά δε θα ήταν και το καλύτερο πράγμα. Απλώς έχεις να κάνεις μ’αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία του να δίνεις πράγματα στον κόσμο και να βλέπεις τι συμβαίνει μετά.

© Melissa Danis

Σίγουρα πέτυχες το στόχο της ειλικρίνειας. Nομίζω ότι ήταν καλή ιδέα που επέλεξες να το γράψεις μόνος σου και να μην προσλάβεις κάποιον άλλον για να το κάνει, όπως λες και στο afterword.
Όταν ο εκδότης μου, μου είπε ότι μάλλον θα ήταν καλή ιδέα να γράψω μόνος μου το βιβλίο, ξενέρωσα λίγο για να πω την αλήθεια, γιατί πίστευα ότι θα ήταν πολύ πιο απλή κι ευχάριστη διαδικασία αν απλά καθόμουν και έλεγα την ιστορία μου σε κάποιον μια φορά τη βδομάδα κι εκείνος έγραφε. Τελικά λάτρεψα τη διαδικασία συγγραφής, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα γιατί τόσοι πολλοί καλλιτέχνες προσλαμβάνουν κάποιον άλλο να το κάνει γι’ αυτούς – φαίνεται πολύ διασκεδαστικό.

Ναι αλλά από την άλλη -δεν ξέρω πόσο control freak είσαι- δεν είναι πολύ καλύτερο να βλέπεις την ιστορία σου γραμμένη με τις λέξεις που εσύ έχεις επιλέξει;
Ναι, είναι σίγουρα καλύτερο κι επίσης εξαρτάται πολύ κι απ’ το άτομο που αναλαμβάνει να γράψει τη βιογραφία σου. Αν έχεις π.χ. διαβάσει το βιβλίο για τους Μotley Crue, το «Dirt», o Neil Strauss που το έγραψε έκανε φανταστική δουλειά στο να ενώσει και να συνδυάσει αυτές τις τέσσερις ιστορίες και πιστεύω ότι το αποτέλεσμα είναι καλύτερο απ’ ότι αν το γράφανε μόνοι τους οι Motley Crue.

«Είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις καλή μουσική, αλλά είναι αρκετά εύκολο να φτιάξεις απλώς μουσική»

Θα συμφωνήσω, δε θα φανταζόμουν δηλαδή ότι ο Tommy Lee είναι τρομερός συγγραφέας – χωρίς να έχω καμία πρόθεση να τον προσβάλλω πάντα.
Ναι, κι επίσης στην περίπτωση των Motley Crue, το βιβλίο είναι η ιστορία του συγκροτήματος. Έχει να κάνει λιγότερο με τους ίδιους και με το τι περνούσαν ως άνθρωποι και γι αυτό νομίζω ότι βοήθησε που το έγραψε κάποιος άλλος. Αλλά αν θες να δημιουργήσεις κάτι που είναι ειλικρινές και βαθιά προσωπικό νομίζω πως δεν μπορείς να το κάνεις επικοινωνώντας μέσω κάποιου άλλου – νομίζω ότι πρέπει να γίνει απευθείας από εσένα.

Σχετικά με τη δημιουργική διαδικασία του να γράφεις ένα βιβλίο, πώς διέφερε για σένα απ’ το να γράφεις μουσική;
Αρχικά, παίρνει πολύ περισσότερο. Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις καλή μουσική αλλά είναι αρκετά έυκολο να φτιάξεις απλώς μουσική, ειδικά στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής. Μπορείς απλά π.χ. να προγραμματίσεις το drumbeat και μια μπασογραμμή, να τα βάλεις σε λούπα για 7 λεπτά και ο κόσμος θα χορέψει σ’ αυτό. Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μ’ένα βιβλίο. Δεν μπορείς να κάνεις copy-paste και να λουπάρεις ένα βιβλίο. Οπότε θα έλεγα ότι τουλάχιστον για μένα, το γράψιμο είναι στον πυρήνα του πολύ πιο δύσκολο από το να φτιάχνω μουσική. Τουλάχιστον όταν θες να βγει κάτι καλό. Δε θέλω να μπω σε μπελάδες, αλλά ξέρεις, με τη μουσική μπορείς να προσποιείσαι. Το γράψιμο είναι όπως η μαγειρική: υπάρχουν μερικά πράγματα στα οποία δεν μπορείς να προσποιηθείς. Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να προσποιηθώ αλλά κάθε λέξη διαβάζεται ξεχωριστά και δεν μπορείς να κρύψεις τις λέξεις πίσω από κάτι άλλο. Ίσως κάποια στιγμή κάποιος φτιάξει ένα λογισμικό που θα επιτρέπει στους ανθρώπους να προσποιούνται ότι γράφουν βιβλίο αλλά δε νομίζω ότι κάτι τέτοιο υπάρχει προς το παρόν.

Nαι κι επίσης ακούγεται απαίσιο και καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ γιατί το όλο θέμα είναι η ειλικρίνεια…
Ακριβώς.

Κι αυτό με φέρνει στην επόμενή μου ερώτηση. Σε κάποιο σημείο περιγράφεις να παίζεις μουσική σ’ ένα κλαμπ γεμάτο μαύρους και λατινοαμερικάνους gay, νομίζω ήταν το Μars…
Ναι βασικά όλα τα κλαμπ της Νέας Υόρκης στα ’80s και τα ’90s ήταν έτσι, αλλά πιθανότατα ήταν το Mars.

…Και έλεγες ότι παρόλο που ήσουν ένα straight λευκό πιτσιρίκι και ένιωθες σαν να ήσουν «ο άλλος» γι’ αυτό το κοινό, η αίσθηση ήταν υπέροχη, γιατί ποτέ δεν άκουγες ένα λευκό straight κοινό να ενθουσιάζεται και να ζητωκραυγάζει έτσι, όταν ο dj έβαζε κάποιο πολύ αγαπημένο κομμάτι. Ήθελα να σε ρωτήσω, αυτού του είδους η ειλικρίνεια και η εκφραστικότητα, είναι κάτι που το συναντάς ακόμα στο κοινό σου όταν παίζεις μουσική ή θα έλεγες ότι περισσότερο είναι κάτι ιδιαίτερο και περιορισμένο στο συγκεκριμένο μέρος, τη συγκεκριμένη εποχή;
Σήμερα, όταν παίζω live ή ως dj κάπου, συνήθως το όλο πράγμα τείνει να είναι πιο επίσημο. Ένα απ΄τα πράγματα που αγαπούσα στην περίοδο «τέλη ’80s – αρχές ’90s» είναι το γεγονός ότι όταν έπαιζα μουσική δεν είχε ποτέ να κάνει με μένα. Το κοινό δεν ήταν εκεί για να δει εμένα, ήμουν απλά εκεί ως dj. Έτσι όταν το κοινό ζητωκραύγαζε, το έκανε για τη βραδιά και για τη μουσική και ο ένας για τον άλλον. Και ένιωθες ότι υπήρχε πολύ λιγότερη πίεση και περισσότερη ειλικρίνεια. Εννοείται πως είναι ωραίο να ζητωκραυγάζουν για μένα οι άνθρωποι, αλλά η αίσθηση ήταν καλύτερη όταν ζητωκραύγαζαν για τα πάντα και όχι απλώς για ένα άτομο. Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα αυτό.

Φυσικά. Ίσως σήμερα νιώθεις ότι κάποιος σε γουστάρει επειδή αυτό είναι κάτι cool, ενώ όταν κανείς δε σε ήξερε κι ήσουν απλά ένα πρόσωπο στο dj booth, ήσουν 100% σίγουρος ότι όντως περνάνε καλά και δεν υπήρχαν γκρίζες περιοχές.
Σωστά κι επίσης κάτι πολύ ενδιαφέρον για τη Νέα Υόρκη στα τέλη των ’80s, ήταν το πόσο μυστικά ήταν τα πάντα. Κανείς άλλος, σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη, δεν ήξερε τους δίσκους που ήταν μεγάλοι στη Νέα Υόρκη τότε. Υπήρχε αυτός ο κρυμμένος, υπέροχος μικρός κόσμος και ήταν ιδιαίτερα υπέροχο για μένα που ήμουν μέρος αυτού του κόσμου, γιατί όπως είπα, ήμουν λευκός και straight, αλλά για κάποιο λόγο με καλούσαv να παίξω μουσική σε hip hop, house και latino clubs. Ένιωθα πραγματικά σαν ένας πολύ τυχερός ανθρωπολόγος: μπορούσα να παίζω μαύρους δίσκους σε μαύρους και latin δίσκους σε λατινοαμερικάνους. Η μόνη λέξη που μπορώ να χρησιμοποιήσω για να περιγράψω την αίσθηση, είναι «ξεχωριστή» (“special”).

© Melissa Danis

Το βιβλίο τελειώνει με σένα να ακούς το master του «Play» και να πιστεύεις ότι ο δίσκος θα πατώσει στα τσαρτ, ενώ όλοι ξέρουμε ότι συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Γιατί επέλεξες να σταματήσεις εκεί την αφήγηση και δε μας έδωσες την ιστορία της τεράστιας επιτυχίας που είχε αυτός ο δίσκος και αυτό που την ακολούθησε;
Από τη μια πιστεύω ότι τα απομνημονεύματα ή η αυτοβιογραφία κάποιου πρέπει να αφήνουν και κάτι απ’ έξω. Δε γίνεται να γράψεις για μια ολόκληρη ζωή – δεν έχει σημασία για ποιο άτομο μιλάμε, πιστεύω ότι είναι αδύνατο να καλύψεις μια ολόκληρη ζωή σε ένα βιβλίο. Υπάρχει κάποιο μέρος μου στο οποίο άρεσε πολύ η ιδέα του να τελειώνω το αφήγημα στο σημείο που ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι το αφήγημα ξεκινά. Κι ακόμα, παρόλο που μιλάω για τη ζωή μου, σε πολύ μεγάλο βαθμό το βιβλίο έχει να κάνει με τη Νέα Υόρκη, τη hip hop, τη rave, τη μουσική των μαύρων και των λατινοαμερικάνων, όλα αυτά τα διαφορετικά πράγματα και η αλήθεια είναι ότι το επόμενο βιβλίο θα έχει να κάνει πολύ περισσότερο με μένα. Καλύπτει την περίοδο απ’ το ’99 έως το 2008 και νομίζω πως είναι δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. To πρώτο βιβλίο μιλάει για μένα, αλλά είμαι απλώς ένα άτομο που έτυχε να βρίσκεται σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο εκείνη την παράξενη εποχή και σχεδόν λειτουργώ σαν ένας ξεναγός σ’ αυτόν τον περίεργο κόσμο. Έχει να κάνει και με μένα, αλλά πολύ περισσότερο έχει να κάνει με το περιβάλλον.

Οπότε μου λες ότι θα υπάρχει κι επόμενο βιβλίο.
Το ελπίζω, αγαπώ πραγματικά το γράψιμο. Και στην ουσία το επόμενο βιβλίο θα είναι πολύ πιο σκοτεινό – θα έχει να κάνει με τον αλκοολισμό μου, την εξάρτηση από τα ναρκωτικά, την ψυχική ασθένεια και αλλά πολύ σκοτεινά πράγματα που συνήθως έρχονται μαζί με τη δόξα. Οπότε θα πρέπει να βρω πώς θα το γράψω ώστε να μην είναι απλώς ένα κλισέ.

Info: Η ελληνική έκδοση της αυτοβιογραφίας του Moby με τίτλο “Porcelain” κυκλοφορεί στη νέα σειρά “Voices & Echoes” των εκδόσεων ΡΟΠΗ, από τις 9 Ιουνίου.

Δείτε την animated version του Porcelain με την περιγραφή του ίδιου του Moby.

The music in porcelain: λίστα με τα 350 κομμάτια που αναφέρονται στο βιβλίο, για να τα ακούτε καθώς διαβάζετε.

Διαγωνισμός από τις εκδόσεις ΡΟΠΗ και το ελc!

Δηλώστε συμμετοχή για να κερδίσετε ένα από τα πέντε αντίτυπα του “Porcelain” από τις εκδόσεις ΡΟΠΗ, στέλνοντας σε e-mail με θέμα “Διαγωνισμός Moby Porcelain” το ονοματεπώνυμό σας, στο [email protected]Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 13 Ιουνίου στις 12:00.