Γεννημένος το 1912, ο Τζάκσον Πόλοκ, ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς ζωγράφους έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1929. Ο Πόλοκ άργησε να γίνει αποδεκτός από τους καλλιτεχνικούς κύκλους και του κριτικούς τέχνης και τα έργα της πρώτης περιόδου δεν γνώρισαν αποδοχή. Την ίδια εποχή, η κόρη του μεγιστάνα του μετάλλου Μπέντζαμιν Γκουγκενχάιμ, o oποίος πνίγηκε στο παρθενικό ταξίδι του Τιτανικού το 1912, έχοντας κληρονομήσει την κολοσσιαία περιουσία του, όχι μόνο συγκροτούσε τη μυθική συλλογή τέχνης που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ στη Βενετία, αλλά είχε ήδη συσχετιστεί με τον σουρεαλιστή Μαξ Έρνστ τον οποίο παντρεύτηκε το 1941 και είχε αποφασίσει να γίνει προστάτης νέων καλλιτεχνών. Ένας από αυτούς ήταν ο Τζάκσον Πόλοκ στον οποίο ανέθεσε να κάνει ένα από τα σπουδαιότερα όπως αποδείχθηκε έργα του.

Τον Ιούλιο του 1941, η Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ επέστρεψε στην πόλη της Νέας Υόρκης και παρουσίασε τη συλλογή της σε ένα μουσείο-γκαλερί, το Art of This Century. Άνοιξε τον Οκτώβριο του 1942 ως χώρος για τη συλλογή της και ως χώρος πωλήσεων της αναδυόμενης αμερικανικής πρωτοπορίας. Στον Πόλοκ η Γκούγκενχαϊμ είχε αποφασίσει και κατέβαλε ένα μηνιαίο επίδομα. Του ανέθεσε επίσης να ζωγραφίσει μια τοιχογραφία για το αρχοντικό της – μια δοκιμασία που, όπως έγραψε στον αδελφό του Τσαρλς, ήταν «συναρπαστική όπως όλα». Ο φίλος της Marcel Duchamp την προέτρεψε το έργο να είναι σε καμβά και όχι μια τοιχογραφία, ώστε στο μέλλον να μπορεί να μετακινηθεί. Αυτή η συμβουλή αποδείχθηκε προφητική.

Τζάκσον Πόλοκ και Λι Κράσνερ

Ο Πόλοκ υπέγραψε συμβόλαιο με την Πέγκι Γκούγκενχαϊμ τον Ιούλιο του 1943. Έλαβε την προμήθεια να δημιουργήσει τοιχογραφία 8 με 20 πόδια (2,4 x 6,1 m) (1943) για την είσοδο στο νέο αρχοντικό της στο Μανχάταν.Το έτος 1943 αντιπροσωπεύει επίσης μια σημαντική στιγμή στην εξέλιξη του καλλιτεχνικού στιλ του Πόλοκ. Αν και δεν εργαζόταν  ακόμα στο πάτωμα και από όλες τις πλευρές, άρχισε να αμφισβητεί τις παραδοσιακές έννοιες της ζωγραφικής, συνδυάζοντας την τεχνική της ζωγραφικής στο καβαλέτο με αυτήν της τοιχογραφίας, ενώ ταυτόχρονα πειραματίζεται με την αφαίρεση.

Ο πίνακας παραδόθηκε αλλά καθώς η ζωή και η καριέρα του Πόλοκ ήταν μυθιστορηματικές υπήρξε ο μύθος ότι ζωγράφισε ολόκληρο τον καμβά με μια ξέφρενη έκρηξη ενέργειας γύρω από την Πρωτοχρονιά του 1944 – αν και ο πίνακας φέρει την ημερομηνία 1943. Φυσικά αυτό δεν ισχύει. Όταν ο πίνακας δόθηκε στο μουσείο J. Paul Getty για συντήρηση οι ειδικοί αποκάλυψαν ότι είχε κάνει ακόμα και μήνες να τον τελειώσει, από τα στρώματα της μπογιάς. Ο ίδιος και η σύζυγός του Λι Κράσνερ μάλιστα, λέει ένας άλλος μύθος, προκειμένου να απλώσουν τον μεγάλο καμβά είχαν αναγκαστεί να γκρεμίσουν ένα τοίχο του διαμερίσματός τους για να χωρέσει.

Πέγκι Γκουγκενχάιμ

Ο άλλος μύθος γύρω από το έργο είναι ότι ο Marcel Duchamp έκοψε οκτώ ίντσες από το ένα άκρο πριν εγκατασταθεί. Ούτε αυτό είναι αλήθεια. Το Getty, στην πρόσφατη ανάλυσή του, επιβεβαιώνει ότι «το λευκό αστάρι στον καμβά εκτείνεται κατά μήκος των περιθωρίων του έργου μέχρι τις άκρες και δεν έχει κοπεί τίποτα». Ο Πόλοκ παρέδωσε το έργο του Mural, 1943 που σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια στην ιστορία της αμερικανικής ζωγραφικής, θεμελιώδες για την αφηρημένη ζωγραφική μεγάλου σχήματος που ήρθε να κυριαρχήσει στον κόσμο της τέχνης τις αμέσως δεκαετίες μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο.

Mural, 1943

Η τοιχογραφία με τα μπλε, τα βερμιγιόν, τα κίτρινα, τα βυσσινί και τα μαύρα σχήματα μπορεί να είναι γράμματα, αριθμοί, ανθρώπινες μορφές ή πουλιά. Συνδυάζει επιρροές από καλλιτέχνες όπως ο Thomas Hart Benton, ο Albert Pinkham Ryder και ο El Greco, και από τις μεξικάνικες τοιχογραφίες όπως του David Alfaro Siqueiros. Όταν είδε το έργο ο κριτικός τέχνης Κλέμεντ Γκρίνμπεργκ έγραψε:

«Έριξα μια ματιά και σκέφτηκα, αυτή είναι υπέροχη τέχνη και ήξερα ότι ο Τζάκσον ήταν ο μεγαλύτερος ζωγράφος που είχε δημιουργήσει αυτή η χώρα».

Όταν η Πέγκι Γκούγκενχαϊμ μετακόμισε στη Βενετία το 1947, χάρισε το έργο στο Γέιλ, αλλά το πανεπιστήμιο δεν έκανε δεκτή τη δωρεά. Το 1951 το δώρισε στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα το 1951. Από το 1969 το έργο κοσμεί το μουσείο τέχνης Στάνλεϊ που ανήκει στο πανεπιστήμιο.