Ο Αλµπέρ Καµύ ταξίδεψε στις ΗΠΑ από τον Μάρτιο μέχρι τον Μάιο του 1946 και ύστερα στη Νότια Αµερική από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο του 1949. Τα Σημειωματάριά του περιείχαν τη διήγηση αυτών των ταξιδιών, που οι επιμελητές του έργου του απέσπασαν και συγκέντρωσαν σε έναν τόμο: τα «Ημερολόγια ταξιδιού».

Δευτέρα. Κοιμήθηκα πολύ αργά την προηγουµένη. Σηκώθηκα πολύ νωρίς. Ανεβαίνουµε το λιμάνι της Νέας Υόρκης. Καταπληκτικό θέαμα παρά την καταχνιά ή και εξαιτίας της. Εδώ βρίσκονται η τάξη, η εξουσία, η οικονομική ισχύς. Η καρδιά τρέµει µπροστά σε τόση θαυµαστή απανθρωπιά.

Αποβιβάζοµαι τελικά στις 11 το πρωί µετά από πολλαπλές διατυπώσεις που έχουν να κάνουν µόνο µ’ εµένα, µια και είµαι ο µοναδικός ανάµεσα σε όλους τους επιβάτες που τον αντιµετωπίζουν σαν ύποπτο. Ο αξιωµατικός της Υπηρεσίας Μετανάστευσης ζητά τελικά συγγνώµη που µε καθυστέρησε τόσο πολύ. Ήµουν υποχρεωµένος, αλλά δεν µπορώ να σας εξηγήσω τον λόγο.

*

Αργά τη νύχτα, πάνω στο κοιµισµένο πλοίο, κοιτάζω το σκοτάδι. Η περίεργη σελήνη του νότιου ηµισφαιρίου, πεπλατυσµένη στην κορυφή της, φωτίζει τα νερά προς τη µεριά του Νότου. Φανταζόµαστε αυτά τα χιλιάδες χιλιόµετρα, αυτές τις µοναξιές όπου τα βαθιά και λαµπερά νερά έχουν την όψη µιας ελαιώδους γης. Αυτό τουλάχιστον θα ήταν η γαλήνη.

Ο ίδιος ο Καμύ είχε ξεχωρίσει, σε ένα ντοσιέ, το Ταξίδι στη Νότια Αμερική. Το ύφος στα δυο ηµερολόγια διαφέρει αισθητά. Στη Βόρεια Αµερική πηγαίνει ως δηµοσιογράφος που ανακαλύπτει, µε βλέµµα άλλοτε γεµάτο θαυµασµό και άλλοτε επικριτικό, την υπερβολή του Νέου Κόσµου. Ωστόσο, δεν ξεχνά τις τότε προτεραιότητές του και, κυρίως, την Πανούκλα.

Στη Νότια Αµερική ταξιδεύει σαν επίσηµος καλεσµένος, σαν µια διασηµότητα, ενώ προοδευτικά υποψιάζεται έναν νέο παροξυσµό φυµατίωσης. Η διαδροµή του είναι παράλληλη µε τη διαδροµή της αρρώστιας του, που την ανακαλύπτει εκ νέου…

Ο Αλµπέρ Καµύ, ένας από τους σηµαντικότερους διανοούµενους και συγγραφείς του 20ού αιώνα, γεννήθηκε στην Αλγερία το 1913 και πέθανε στη Γαλλία (σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχηµα) το 1960.

To 1957 του απονεµήθηκε το βραβείο Νόµπελ Λογοτεχνίας για τα βιβλία του και, αναµφίβολα, για τον αγώνα που δεν έπαψε ποτέ να διεξάγει ενάντια σε ό,τι συντρίβει τον άνθρωπο.

Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του: Το καλοκαίρι, Γράµµατα σ’ έναν φίλο Γερµανό, Ο επαναστατηµένος άνθρωπος, Το µέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισµού, Σηµειωµατάρια: Βιβλίο πρώτο (1935-1942), Σηµειωµατάρια: Βιβλίο δεύτερο (1942-1951) και Οι Δαιµονισµένοι (όλα σε µετάφραση Νίκης Καρακίτσου-Dougé και Μαρίας Κασαµπαλόγλου-Roblin).