Το Μουσείο της Χάγης Mauritshuis με αφορμή την επανένωση του εξαιρετικού συνόλου έργων του Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ με θέμα την αλληγορία των εποχών φέρνει ξανά στο προσκήνιο έναν από τους πιο διάσημους ζωγράφους της Χρυσής εποχής της Ολλανδικής ζωγραφικής.

Οι τέσσερις πίνακες δημιουργήθηκαν γύρω στο 1670 για να διακοσμήσουν ένα σπίτι στο κανάλι του Άμστερνταμ, ενώ το σύνολο διαλύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Σε κάθε έργο, μέσα σε ένα κυκλικό μενταγιόν, προσωποποιείται η κάθε εποχή με την άνοιξη από τη Χλόη, το καλοκαίρι από τη Δήμητρα, το φθινόπωρο από τον Βάκχο και τον χειμώνα από έναν γηραιό άνδρα αντί για ένα θεό ή θεά.

Η άνοιξη εκπροσωπείται με το στοιχείο του νερού, το καλοκαίρι με τη φωτιά, το φθινόπωρο με τη γη, τα οποία αλληλεπιδρούν μέσα από το χρυσό φως και την επιρροή που είχε δεχθεί από την ιταλική ζωγραφική.

Ο Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ, γεννήθηκε το 1622 και ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ήταν εξαιρετικά παραγωγικός και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Ζωγράφισε κυρίως βουκολικά τοπία με μυθολογικές ή βιβλικές μορφές. Στη διάρκεια της παραγωγικής του ζωής φιλοτέχνησε τεράστιο αριθμό έργων, περισσότερους από 850 πίνακες, 80 χαρακτικά του και περίπου 500 σχέδια. Τα τοπία του, ζωγραφισμένα σε ιταλικό ύφος με ιδεατές αγροτικές σκηνές, με λόφους, βουνά, πλαγιές και δένδρα σε περιβάλλον χρυσαφένιας αυγής, είναι ακόμα και σήμερα περιζήτητα. Υπήρξε δημοφιλής δάσκαλος και με το ύφος του επηρέασε μια σειρά διάσημων Ολλανδών ζωγράφων.