Ο Νίκος Ναυρίδης περίπου εδώ και δύο δεκαετίες δημιουργεί έργα που ασχολούνται με την ύπαρξη. Παρουσιάζουν τον άνθρωπο ως μια ατελή μηχανή, εύθραυστη και παράλληλα χονδροειδή, ευαίσθητη αλλά όχι απαραίτητα ευαισθητοποιημένη, με ενδιαφέρουσα διάνοια που όμως συχνά παράγει σκουπίδια, που λατρεύουμε να μισούμε και που αγαπάμε ως… εαυτόν. Το πλαστικό, κυρίως με τη μορφή μπαλονιού, γίνεται επιδερμίδα, πνεύμονας και αναπνοή, κέλυφος, διαστημόπλοιο που ταξιδεύει το γενετικό υλικό και την πνευματική κληρονομιά μας. Ο άνθρωπος είναι η εξίσωση που συντίθεται από το ταπεινό και το ακατέργαστο, το ευαίσθητο και το ευπαθές, το υψηλό και τη σκέψη, το υλικό και το πνευματικό. Ένα παράλογο κατασκεύασμα που δεν μπορεί παρά να υπάρχει όσο αναπνέει, χωρίς να ξέρει γιατί του συμβαίνουν όσα του συμβαίνουν, γιατί είναι αυτό που είναι. Ακριβώς όπως παρουσιάζεται ο άνθρωπος και από τον Μπέκετ. Και λόγω αυτής της πνευματικής συγγένειας που προφανώς αισθάνεται ο Ναυρίδης ότι έχει με το συγγραφέα όχι μόνο δημιούργησε το 2005 το έργο «Breath» που βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, αλλά εδώ και μία εβδομάδα έστησε στην Ελευσίνα μια νέα εγκατάσταση που εμπνέεται επίσης από μια γνωστή φράση του από το βιβλίο «Worstward Ho»: «Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Πάντα να προσπαθείς, πάντα να αποτυγχάνεις, να αποτυγχάνεις ξανά και ξανά. Να αποτυγχάνεις καλύτερα».

Σε μια περιοχή όπου τα σπαράγματα του αρχαίου πολιτισμού γειτνιάζουν με κουφάρια μιας παλιότερης βιομηχανικής ανάπτυξης και όλα φωτίζονται από τις σαν διαστημικές εγκαταστάσεις των διυλιστηρίων σε μια δημοτική αλάνα, ο καλλιτέχνης έστησε μια τεράστια εικαστική εγκατάσταση. Γέμισε την έκταση με στάχυα δημιουργώντας έναν ψεύτικο, αλλά αληθοφανή αγρό και πάνω στα παρακείμενα βιομηχανικά κτίρια τοποθέτησε τη φράση του Μπέκετ γραμμένη με κόκκινα γράμματα νέον. Καθώς λαμπυρίζει η δυσοίωνη επιγραφή που μιλά για μια αναπόδραστη μοίρα, το κόκκινο φως διαχέεται πάνω στα στάχυα που μοιάζουν σαν να έχουν πάρει φωτιά.

Τα ερωτήματα επιστρέφουν μέσα από μια εικόνα που θα μπορούσε να θυμίζει landart αλλά και φωτογραφίες του Ed Ruscha, μια εικόνα οικεία αλλά και ανησυχητική. Έχουμε καθυποτάξει σε ένα βαθμό τη φύση. Πόσο αφύσικο είναι αυτό; Μπορούμε κι άλλο; Θα μάθουμε το μυστικό της δημιουργίας; Από την αγροτική οικονομία στον ύστερο καπιταλισμό γιατί δε λύθηκε το ζήτημα της πείνας; Ποιο είναι πιο ενδιαφέρον, το φυσικό ή το τεχνητό -φτιαγμένο από τον άνθρωπο- περιβάλλον και πώς μπορούν να συνυπάρξουν; Ποιο είναι το μέλλον του ανθρώπου; Μα προφανώς να αποτυγχάνει μόνιμα. Ας ελπίσουμε ότι θα αποτυγχάνει καλύτερα…

Υ.Γ.: Αλήθεια, γιατί ο Δήμος Ελευσίνας χρεώνει την είσοδο σε όποιον πάει ειδικά για να δει το έργο, ενώ οι θεατές των παραστάσεων το βλέπουν στην ουσία χωρίς χρέωση, μπαίνοντας με το εισιτήριο της θεατρικής παράστασης; Γιατί, ενώ το έργο έχει πραγματοποιηθεί με την υποστήριξη της outset, υπάρχει εισιτήριο; Γιατί το εισιτήριο αναγράφει «Νικόλας Μαυρίδης» και όχι «Νίκος Ναυρίδης»; Δήμε, δήμε, να αποτυγχάνεις κι εσύ καλύτερα…

Η εικαστική εγκατάσταση του Νίκου Nαυρίδη «Try Again. Fail again. Fail better» παρουσιάζεται, στο πλαίσιο των Αισχυλείων 2013, στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας από τις 5 Σεπτεμβρίου έως τις 13 Οκτωβρίου.