Eκείνος (o Mπεν Στίλερ) 44, εκείνη (η Ναόμι Γουότς) 43. Το ζευγάρι των συνομηλίκων καλύτερων τους φίλων έχει μόλις κάνει παιδί και περνά τις πρώτες βδομάδες και μήνες μέσα στην απόλυτη παραζάλη, τον απόλυτο έρωτα και το απόλυτο δόσιμο σε αυτό. Η ζωή τους έχει αλλάξει πια ριζικά. Το γεγονός αυτό κλονίζει το ζευγάρι των ηρώων μας. Λείπει ή δεν λείπει από τη δική τους ζωή το παιδί; Δεν είναι ότι δεν το είχαν θελήσει παλιότερα. Δεν είναι ότι δεν είχαν προσπαθήσει. Προσπάθησαν ως ένα σημείο, υπήρξαν αποβολές, μέχρι που σταμάτησαν να προσπαθούν και  συμφιλιώθηκαν με την ιδέα. Άλλωστε περνούσαν καλά οι δυο τους μόνοι τους. Είναι ταιριαστοί μεταξύ τους. Ταιριαστοί, αρμονικοί, αλλά τώρα που το σκέφτονται δεν ζουν και κάποια συναρπαστική ζωή. Ψάχνουν να βρουν από πότε έχουν να κάνουν κάτι αυθόρμητο και δεν βρίσκουν. Αλλά αν θελήσουν να είναι αυθόρμητοι, μπορούν ε; Αυτό δεν είναι το νόημα; Αναρωτιούνται. Στην ζωή τους εγκαθίσταται ένα ερωτηματικό. Οι φίλοι τους θέλουν ακόμη να τους κάνουν παρέα, απλά βρίσκονται σε άλλο μήκος κύματος και η παρέα θα κινείται σε αυτό το μήκος κύματος. Και υπάρχει και αμηχανία πια για τη διαφορά φάσης. Και ενοχλητικές συστάσεις μήπως το ξαναδοκίμαζαν, για να γεμίσει κι η δική τους η ζωή.

Κι επειδή η φύση απεχθάνεται τα κενά, βρίσκεται απροσδόκητα ένα νέο ζευγάρι (ο Άνταμ Ντράιβερ που κλέβει την παράσταση και η Αμάντα Σέιφριντ) με το οποίο αρχίζουν να κάνουν ολοένα και περισσότερο παρέα. Εικοσιπεντάρηδες, χίπστερ, αυτοί κι αν είναι σε άλλη φάση. Κι όμως συντονίζονται. Ο Στίλερ που έχει κάνει ως τώρα στη ζωή του ένα ντοκιμαντέρ και που δουλεύει επί μία δεκαετία ένα άλλο, υπερφιλόδοξο πολιτικό ντοκιμαντέρ, βρίσκει έκπληκτος έναν νέο ομότεχνό του να του λέει ότι θαυμάζει τη δουλειά του και να του αναλύει σκηνές από το πρώτο του ντοκιμαντέρ που νόμιζε ότι δεν το έχει δει κανείς. Κολακεύεται βέβαια. Και το ένα φέρνει το άλλο και η παρέα αρχίζει να τους εθίζει σε ένα νέο λάιφ στάιλ, πολύ πιο νεανικό. Εκείνη πάει σε ομάδες χιπ χοπ, εκείνος παίρνει καπέλο και ποδήλατο, πάνε μαζί σε σαμάνους που τους καλούν να ξεράσουν κυριολεκτικά το κακό κάρμα από μέσα τους.

while-were-young-ben-stiller-adam-driver

Αρθρίτιδα; Γυαλιά; Γυαλιά και μαζί χιπστεράδικο καπέλο; Αλλάζει εμφανισιακά και λόγω ηλικίας και λόγω παρέας. Τι είσαι όταν είσαι 43 και 44;  Μεγάλος ή μικρός; Τι είσαι όταν η ηλικία αρχίζει να κάνει τα πρώτα σημάδια της; Τα δυο βασικά μοτίβα που εξερευνά το «Όσο είμαστε νέοι» είναι το ηλικιακό και το καλλιτεχνικό. To καλλιτεχνικό, όχι γενικά κι αόριστα, η τέχνη του Στίλερ είναι το επάγγελμά του, αυτό με το οποίο ασχολείται (διδάσκει και σε ένα κολέγιο μάθημα σχετικό με τα ντοκιμαντέρ). Κι αφού έχει λυμένα τα συναισθηματικά του, τι άλλα θέματα θα μπορούσαν να τον απασχολούν; Μια απάντηση που έρχεται γρήγορα στο μυαλό είναι τα έξω από τον εαυτό του, τα κοινωνικά θέματα. Και τους περισσότερους από εμάς μέχρι πριν λίγα χρόνια μας απασχολούσαν μόνο τα προσωπικά μας, τα υπαρξιακά μας, τα ιδιωτικά μας. Κι επειδή κάθε ταινία εγγράφεται μέσα σου και την προσλαμβάνεις ανάλογα και με το πότε και πώς την βλέπεις, βλέπεις σχεδόν με νοσταλγία ήρωες που ζουν μια καθημερινότητα με τα δικά της προβλήματα και θέματα μεν, αλλά μια καθημερινότητα που σου επιτρέπει την πολυτέλεια να ασχολείσαι με τον εαυτό σου. Από την άλλη δεν είναι και αυτό μια κατ’ εξοχήν πλαστή εικόνα; Όπως δεν είχαμε εμείς ως κοινωνία λυμένα τα θέματά μας, έτσι κατ’ εξοχήν δεν έχει και η Αμερική τώρα τα δικά της. Αλλά πριν μπούμε σε μια κουβέντα που θα παραείναι μεγάλη, ας αρκεστούμε στη σχετική ειρωνεία ο ήρωας που υποδύεται ο Στίλερ να προσπαθεί να κάνει βαθιά πολιτικά ντοκιμαντέρ, πρωταγωνιστώντας σε μια ταινία η οποία διαδραματίζεται σε έναν κόσμο απαλλαγμένο από πολιτικά προβλήματα. Και ας παραδεχθούμε πως καθώς τώρα ζούμε σε εντελώς ενδιαφέροντες καιρούς, που λέει και το κινέζικο ρητό, υπάρχει ταυτόχρονα και κάτι νοσταλγικό για τους καιρούς της ανιαρής ιδιώτευσης.

naomi watts while we re young

Ο Nόα Μπάουμπαχ  του “Frances Ha”, του “Greenberg”, του “Margot at the wedding”, του “The Squid and the Whale” έχει φτιάξει τον δικό του ξεχωριστό κινηματογραφικό κόσμο, παραδίδοντας μικρές αλλά ουσιαστικές ταινίες. Είναι λογικό να αναμένεις κανείς πως κάπου σύντομα θα φτιάξει και την μεγάλη του ταινία, παραμένοντας στις ίδιες κινηματογραφικές διαστάσεις, πετυχαίνοντας όμως μέσα τους το τέλειο πάντρεμα όλων των υλικών. Ακόμη όμως και να μην το κάνει, το σινεμά του είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτο, όπως ακριβώς είναι και το «Όσο είμαστε νέοι».