Γεννημένος στη Νεμέα, ο Χρήστος Παπαδόπουλος σπούδασε χορό και χορογραφία στο School for New Dance Development Holland, θέατρο στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα του χορού και του θεάτρου, όπως τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και τον Θωμά Μοσχόπουλο αντίστοιχα. Με τον τελευταίο μάλιστα συν σκηνοθετεί φέτος την πρώτη παράσταση του Θεάτρου Πόρτα για βρέφη «Μικρό-μικρό, μεγάλο-μεγάλο». Τον Φεβρουάριο θα παρουσιάσει στον ίδιο χώρο την καινούρια του προσωπική δουλειά με τίτλο “OPUS”, που βασίζεται στην κλασική μουσική. Μέχρι τότε… η σκηνή του Θεάτρου Πόρτα θα κατακλυσθεί από τον ήχο, τον ρυθμό και την κίνηση των «Κυμάτων», φιλοξενώντας για δεύτερη χρονιά την περσινή του δουλειά “Elvedon“. Λίγο μετά την έναρξη των παραστάσεων, μιλήσαμε μαζί του για την -βασισμένη στα «Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ- παράστασή του, προετοιμαζόμενοι να γίνουμε ένα μαζί τους και να συγχρονιστούμε με την αέναη κίνησή τους.

ελculture: Η παράσταση μετράει ήδη μια σεζόν ζωή, ενώ μόλις ξεκίνησε ο νέος κύκλος των παραστάσεων της. Ποια τα συναισθήματα που εισπράξατε από το κοινό όλο αυτό το διάστημα;
Χρήστος Παπαδόπουλος: Το στοιχείο της παράστασης που νομίζω πως αγγίζει το κοινό είναι η ιδιαίτερη και γενναιόδωρη χρήση του χρόνου μέσα σ’ αυτή. Το γεγονός δηλαδή ότι ο θεατής έχει τον άπλετο αυτό χρόνο που είναι απαραίτητος για να παρατηρήσει, να σκεφτεί, να σχολιάσει μέσα του, να χαζέψει, να εμβαθύνει και εν τέλει να παρασυρθεί σε ένα θέαμα που μόνο του προτείνει τι να δει, χωρίς να του επιβάλλει ιστορία και εικόνες. Έτσι λοιπόν αυτό που έχω εισπράξει από το κοινό κατά τη διάρκεια των παραστάσεων είναι διαφορετικές ιστορίες συναισθήματα και εκδοχές. Πολλοί αναγνωρίζουν και νιώθουν το μάταιο της ανθρώπινης ύπαρξης, ενώ κάποιοι άλλοι τη σπουδαιότητα και την παρηγοριά πως το ταξίδι της ζωής το κάνουμε όλοι “μαζί”. Το κοινό όμως έδαφος που συνδέει θεατές και χορευτές είναι ο ρυθμός, που σαν δομικό σχεδόν στοιχείο της ζωής και της φύσης, έχει τη δύναμη να παρασύρει τα πάντα!

elvedon 5

ελc: “Elvedon”… τι σημαίνει και τι συμβολίζει ο τίτλος της παράστασης;
Χ.Π:
Μέσα στο κείμενο της Βιρτζίνια Γουλφ ακολουθούμε τις ζωές έξι φίλων, από την παιδική τους ηλικία μέχρι τα γεράματα. Κάποια στιγμή, μετά από μια περιπλάνησή τους μέσα στο δάσος, ανακαλύπτουν ένα άγνωστο μικρό χωριό. Το “Elvedon”. Είναι ένα απόκοσμο μέρος που δύσκολα μπορεί κανείς να καταλάβει τους κανόνες που το διέπουν. Ένας “μη τόπος” σε “μη χρόνο”. Ένα μέρος όπου η χαρά και ο φόβος, η λογική και το συναίσθημα, η ζωή και ο θάνατος, συνθέτουν μια παράλογη πραγματικότητα που μόνο μέσα στα όνειρά μας βιώνουμε.


Φωτογραφία από την παράσταση | Patroklos Skafidas ©

ελc: Ποιο στοιχείο σας ενέπνευσε να καταπιαστείτε με τα «Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ;
Χ.Π:
Το κυριότερο στοιχείο που με συγκίνησε, πέρα από τις εκφάνσεις της ζωής των ηρώων του έργου, είναι η έννοια της ροής του χρόνου μέσα σε αυτές. Ανεξάντλητος και ασταμάτητος. Η ζωή μας ξεκινά. Κι όταν ξεκινήσει αρχίζουμε να δονούμαστε και να κινούμαστε ασταμάτητα. Δεν έχουμε καμία επιλογή, δεν μπορούμε να σταματήσουμε, να κάνουμε μια παύση, μια ανάπαυλα. Η μόνη πραγματική παύση είναι ο θάνατος. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη ζούμε όλοι μας. Αυτή η απλή παραδοχή υπάρχει διάχυτη μέσα σε όλο το κείμενο της Γουλφ. Δεν ονομάζει λοιπόν τυχαία το έργο της «Κύματα».

ελc: Ποια η σημασία εννοιών όπως η «ροή του χρόνου» και ο «ρυθμός της ζωής» για το έργο και πώς προσεγγίζονται κατά τη διάρκεια της παράστασης;
Χ.Π:
Τα κύματα έχουν ένα σταθερό ρυθμό, ρυθμολογία, επαναληπτικότητα. Και είναι ο συντονισμός αυτού του ρυθμού με τον ρυθμό μέσα μας, που κάνει τη στιγμή που στεκόμαστε απέναντί τους πολύτιμη. Η ενατένιση με την ενδοσκόπηση, άρρηκτα δεμένες. Η στιγμή που το μυαλό μας είναι ενεργό, καθαρό και ελεύθερο. Αυτή η στιγμή με ενδιαφέρει. Το στοίχημα να δημιουργήσεις ένα έργο που αφηγείται λίγα, ενώ παράλληλα να επιτρέπει στο κοινό να σκεφτεί και να νιώσει πολλά περισσότερα.

Ο τρόπος λοιπόν που προσεγγίζω την θεματική αυτή είναι μέσα από την επανάληψη και τη σταδιακή οργανική εξέλιξη της κίνησης. Η επανάληψη αυτή δεν έχει σαν στόχο την εμμονή και το βάρος. Αντίθετα έχει σαν στόχο τη δημιουργία ενός παλμού δεδομένου και ασταμάτητου. Ενός παλμού που επιτρέπει τον συγχρονισμό των έξι αυτών ηρώων που, ενώ σαν μεμονωμένα άτομα μοιάζουν μόνοι μέχρι το τέλος, είναι εν τέλει σφιχτά δεμένοι μέσα από τη συλλογική εμπειρία της ζωής τους.


Φωτογραφία από την παράσταση | Patroklos Skafidas ©

ελc: Αλήθεια, τι αποτύπωμα αφήνει ο χρόνος στους ήρωες του έργου;
Χ.Π:
Αυτό που επιχειρείται μέσα από την παράσταση είναι να βιώσουν οι ήρωες, σε αναλογία βέβαια, αυτό που βιώνει ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του. Μέσα από την ασταμάτητη ροή του χρόνου και την ασταμάτητη κίνηση να γεννηθούν, να ανακαλύψουν, να σχετιστούν και να απομονωθούν, να τρέξουν και εν τέλει να κουραστούν. Μια κούραση όμως που δεν υπονοείται ή περιγράφεται. Αλλά μια κούραση ζωντανή και αληθινή που δημιουργεί μια αδιαμφισβήτητη σκηνική πραγματικότητα.

ελc: Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για τη μουσική της παράστασης, που υπογράφει ο Coti K;
Χ.Π:
Ο Coti K ήρθε στην παρέα μας σχετικά αργά αλλά δυναμικά. Κατανόησε βαθειά την ουσία της ιδέας μου και ένιωσε αλάνθαστα τον τρόπο της σκηνικής της απόδοσης. Δημιούργησε έναν ηχητικό κόσμο σε απόλυτη αρμονία με την κίνηση, άλλα όχι ταύτιση. Είναι ένας αυτόνομος κόσμος που υπάρχει και αναπνέει ανεξάρτητα από την ύπαρξη του ανθρώπου. Η κίνηση δεν έχει ανάγκη τον ήχο, ούτε ο ήχος την κίνηση. Συναντιούνται όμως στη μέση, όχι για να υπηρετήσει το ένα το άλλο, αλλά για να αλληλοσυμπληρωθούν, δημιουργώντας μια καινούρια ιδιαίτερη πραγματικότητα.


Φωτογραφία από την παράσταση | Patroklos Skafidas ©

ελc: Τι ερεθίσματα φιλοδοξείτε να δημιουργήσετε στους θεατές μέσα από την παράσταση;
Χ.Π: 
Στόχος μου είναι να δημιουργήσω μια σκηνική εμπειρία που κάποιος μπορεί να νιώσει και όχι να καταλάβει. Να μπορέσω να οδηγήσω τον θεατή σε επαφή με έναν κόσμο γνωστό και οικείο, που συγγενεύει με τον κόσμο των ονείρων του και όχι με αυτόν της λογικής. Το μόνο που έχει να κάνει ο ίδιος, είναι να αφεθεί χωρίς το άγχος της κατανόησης.

ελc: Ποια φράση θεωρήσατε «πολύτιμη» από την πρώτη κιόλας ανάγνωση του κειμένου;
Χ.Π: «
Ο άνθρωπος που είναι εντελώς απλός, μπορεί να πλάθει με τη φαντασία του, επ’ άπειρον» – «Κύματα», σελίδα 60

Info παράστασης: Το “Elvedon” του Χρήστου Παπαδόπουλου, ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στη σκηνή του Πόρτα για λίγες μόνο παραστάσεις, μέχρι τις 9 Νοεμβρίου.